Het grote loslaten 11 – Losser ?

905267_629161453767429_247242884_o5 april 2013. Ik word wakker in een portiekwoning tegenover de tramremise op het Haagse Lijsterbesplein. Ons onderkomen voor de komende zes maanden. Een vreemd gevoel, dat wel. Het voelt niet als “Thuis”. Meer als een vakantiestek. Maar dan wel een vakantiestek waarin nog zo’n dertig verhuisdozen moeten worden uitgepakt en ingeruimd. Dat wil zeggen, als daar voldoende bergingsruimte voor is. Maar daarvoor is vandaag geen tijd.

 

We snellen ons naar de Daal en Bergselaan, want daar vindt om 11.00 uur de voorinspectie plaats van onze woning en er moeten nog wat laatste “finishing touches” worden gedaan. Bovendien wil ik nog graag definitief afscheid nemen van de woning, die ik tot 12.30 uur vandaag de mijne mag noemen.
Ik loop in stilte door de ruimtes heen en voel de energie. Ik wil danken en loslaten. De band verbreken. Iedere ruimte heeft zijn eigen verhalen. Ze vlieden voorbij in mijn hoofd. Dank. Dank voor die mooie en soms ook moeilijke tijden. De energie in de slaapkamer voelt het zwaarst. Dat is ook niet zo vreemd, daar heb ik de meeste tijd doorgebracht. Maar nu is het voorbij. Ik laat je gaan, mooi huis. Laat je mij ook gaan? Neen, ik moet mezelf laten gaan.

 

De rit naar de notaris voelt andermaal als een bevrijding. “Ik zou zo willen doorrijden naar Schiphol.” Zou het kunnen dat mijn veilige haven ook een luxe gevangenis was?

ready2amaze

 

De nieuwe eigenaar van het huis, Karel, oogt gelukkig. Erg gelukkig. Hij straalt. Ik herken dat. Ik herken dit in mensen die terugkeren naar dit stukje Den Haag. Het stukje Den Haag langs het strand tussen Scheveningen en Kijkduin. Ik heb het zelf ook gehad toen ik vanuit het midden van het land terugkeerde naar mijn strand. En ook Karel woonde tien jaar geleden nog in de Vogelwijk, voordat hij vertrok naar Drachten – of all places. En ik hoor het van velen. Ik ben blij voor hem. Ik hoop dat Karel en zijn gezin er net zo veel geluk zullen meemaken als wij de laatste elf jaar.

 

Het is 12.31 uur. Voor het eerst sinds 1989 bezit ik geen huis meer – althans, niet in Nederland. Ik bedenk mij dat het leven nog vrijer zou zijn als ik nu ook geen spullen meer zou hebben en geen etage zou bewonen. Maar ik heb mijzelf zes maanden gegeven om daar ook mee af te rekenen. En die zes maanden zullen sneller voorbij gaan dan ik nu kan bedenken. Er is dus werk aan de winkel, dat aanvangt zodra ik het notariskantoor ben uitgelopen.

3 gedachten over “Het grote loslaten 11 – Losser ?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *