Het grote loslaten 16 – Despacho

Een despacho is een ceremonie uit de Inca-traditie. Het betreft het maken van een offer, het aanbieden van een geschenk, aan Moeder aarde (Pachamama), Moeder Zonnestelsel (Hatun Chaska), de zon (Inti) en de geesten van de bergen (Apus). Ze helpen bij het uitlijnen van onze energie met de energieёn van de kosmos.

 

despachoDespacho’s zijn belangrijke ceremonies van de Queros, indianen uit de Andes, die afstammen van de Inca’s. De despacho is een van de belangrijkste manieren waarop de Queros de werkelijkheid manifesteren. De despacho zelf is een kleurrijke mandala die bestaat uit verschillende ingrediёnten van moeder aarde, zoals watten (of katoen), suiker, lamavet, bloemen, zaden, een schelp, cocabladeren (of bijvoorbeeld rozenblaadjes) en confetti. Alle materialen hebben een eigen bijzondere plaats en worden met grote zorgvuldigheid gerangschikt door de paco, de sjamaan.
Een despacho wordt uitgevoerd met een groep. Alle participanten krijgen drie cocabladeren (kintu’s) aangereikt, waarin gebeden, wensen of intenties kunnen worden geplaatst alvorens ze door de paco in de despacho worden geplaatst. Uiteindelijk worden de elementen ingepakt als een pakket, een kadootje. De paco “schoont” iedereen individueel van “zware” energieёn, met behulp van het pakket. Tenslotte wordt het pakket aan het vuur toevertrouwd zodat de intenties en energieёn die in de despacho zijn ingebracht kunnen transformeren.
don alejandro dona santusaIk heb op 17 april jl. een despacho-ceremonie bijgewoond geleid door twee prachtige paco’s uit Peru, Don Alejandro (niet te verwarren met de Maya-leider uit Guatemala) en Dona Santusa. Het was een bijzondere ervaring. Ik word altijd geraakt door de oorpronkelijkheid en liefdevolle energie die wijze Elders van natuurvolkeren bezitten. En bovenal de verbondenheid die zij uitstralen. Verbondenheid met al dat leeft, en daarmee een respect voor al dat leeft. Zij leven bovendien met een vanzelfsprekendheid. Hun intentie is dermate sterk, dat alles wat ze doen op zijn plaats lijkt.
Ik heb begrepen dat Don Alejandro en Dona Santusa iedere dag voor zonsopkomst opstaan. Om hun eerste dankbaarheidsrituelen uit te voeren, van de dauw te drinken (!) en hun intentie voor de dag te zetten. Zij leven ceremonie. Ik voel dat ik dit ook zo zou willen. En soms begin ik de dag ook zo. Voor dag en dauw in meditatie in de open lucht.
plein 2Ik ben voor de ceremonie uitgenodigd door Alice Kromhout (http://www.terrasacra.net/). Alice werkt al jaren samen met Don Alejandro en ze spreekt zelfs zijn Quechua-dialect. Ik ben Alice voor het eerst tegengekomen op 13 september 2012, bij een drumceremonie op het Haagse Plein. De ceremonie was georganiseerd om stil te staan bij het feit dat het op die datum precies vijf jaar geleden was dat de VN Verklaring van de Rechten van Inheemse Volkeren is ondertekend – voor de volledige tekst hiervan, kijk op www.nusaalifuru.org
wat kiest nederlandIk heb die dag als zeer bijzonder ervaren. Dit heeft ook een speciale reden. Dat zit namelijk zo. Ik ben voor de Tweede Kamer Verkiezingen in 2012 verbonden geweest aan een politieke partij, de SOPN. Op de avond van 11 september zat ik op hetzelfde Plein. De lijsttrekker van de SOPN, Johan Oldenkamp, zou in het RTL4 programma “Wat Kiest Nederland” , dat “live” vanaf het Plein zou worden uitgezonden, enkele seconden (?) zendtijd krijgen. Bovendien had ik die avond net een verhaal verteld aan de rand van de Hofvijver, ook in het kader van de verkiezingen die op 12 september zouden worden gehouden http://www.youtube.com/watch?v=097Lq5Xtd0Y

 

Het contrast tussen 11 september en 13 september was hemelsbreed. Waar er op 11 september het Plein in een politieke vortex kolkte, bleek op 13 september een totaal andere energie op het Plein te heersen. De toespraken van wijze oude inheemse mensen resoneerden zoveel beter met mij dan het politieke wapengekletter. Zij spraken van respect voor de aarde, dankbaarheid voor de zon, het water en de wind. Ik kan nauwelijks weergeven hoe het voelde om op diezelfde plaats, bovendien een plaats waar ik als ras-Hagenaar toch regelmatig vertoef, zo’n andere energie had. Ik waande mij in Tikal, maar dan in mijn eigen woonplaats.
Het is deze energie, deze flow van liefde en respect, die ik weer bij Don Alejandro en Dona Santusa voelde. Ik beschouw het als een voorrecht om in de nabijheid van deze mooie mensen te mogen verkeren en ik ben gezegend met een antenne om de energie die deze mensen met zich dragen te mogen ervaren. Ik ben een dankbaar mens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *