Het grote loslaten 18 – Freedom?

Lekker bandje. Strakke ritmesectie (“ zo betrouwbaar als een atoomklok, zo strak als de billen van Beyoncé “ ), daar hou ik van. Ik heb mij laten verleiden om het optreden van Sven Hammond Soul in de Zwarte Ruiter bij te wonen. Dat is voor mij een uitzondering. Ik ga bijna nooit meer naar een concert. Ik ben een beetje blasé. Been there, done that. Bovendien zijn concerten tegenwoordig rete-duur.

 

25Jaar_ZwarteRuiterMaar voor Sven Hammond heb ik een uitzondering gemaakt. Ten eerste is het een gratis concert. Maar meer nog heeft mijn muzikale vriend Ed mij over de streep getrokken. Hij is een groupie van Hammond. Hammond is bovendien oer-Haags. Ook wel weer eens leuk. Ik moet zeggen, ik heb er geen moment spijt van gehad.
hammondWat een lekker feestje kunnen die gasten bouwen. De reeds gememoreerde ritmetandem loopt als een locomotief en legt met de analoge klanken van Svens toetsenmonster een fijnmazig geluidstapijt neer waarop het heerlijk toeven is, ook voor de drie man sterke blazerssectie. De eerste nummers zijn instrumentaal. Zoals de Heere het heeft bedoeld. Dan komen de zangers.
De zangers. Vanavond wordt het vocale deel ingevuld door een hoogzwangere zangeres, waarover later meer, waarnaast de onontbeerlijke zwarte masculiene inbreng in het soul-collectief. Getweeёn verzorgen zij een potje spierballenzang. Van het soort stemacrobatiek dat sinds Idols, X-factor en TVOH tot norm is verheven. Ik heb het nog steeds zeer naar mijn zin.
Plots richt de zwarte zanger zich tot het publiek. Tot ons. “ Y’ all believe in freedom, don’t ya,” vraagt hij de zaal. En vervolgens:” If you believe in freedom, say FREEDOM.” Ik kijk eens geamuseerd om – ik sta helemaal vooraan, bijna op het podium – en zie voor het eerst de heftig swingende menigte. Met de armen in de lucht roepen ze gedwee “freedom”. Maar dat is natuurlijk niet genoeg. “I can’t hear you,” vervolgt de aan zelfvertrouwen winnende zanger. En:”You can do better than that. IF YOU REALLLY BELIEVE IN FREEDOM, SAY FRRREEEEEDOOOOM!!!!!!!!!”
En inderdaad, zoals verzocht, breekt een bescheiden orkaan los in de Zwarte Ruiter. Ik doe er niet aan mee. Ik geloof weliswaar in vrijheid, maar ik heb het prima naar mijn zin zoals ik daar sta. Ik sta relaxed te huppen met mijn handen in mijn zak. Het komt mij op een verwijtende blik te staan van de zangeres. Denk ik. Ik heb het idee alsof ze mij constant aan het monsteren is. En ik voel ook de ogen van het publiek in mijn rug priemen. “Wat een saaie man, heeft die dooie het soms niet naar zijn zin,” hoor ik ze denken.
freedom“Maar vrijheid begint bij jezelf,” bedenk ik mij. Het begint bij het bij jezelf blijven. Doen wat voor jou goed voelt. Ik zie de hossende menigte en vraag mij af of ze allemaal aan het feestvieren zijn omdat ze dat willen, of omdat ze denken dat dit vanavond de mores is. Ik denk aan de zwijgende massa in de overvolle treincoupé in de ochtendspits. Is dit vrijheid? Ik denk aan de oranjekoorts tijdens het WK voetbal. Vrijheid? Ik denk aan de strakke vinex-woningen, ingericht volgens de laatste dicaten van VT-Wonen en inmiddels voor veel meer beleend dan getaxeerd. Vrijheid? Ik denk aan de mensen die denken dat ze vanuit hun hart spreken, maar eigenlijk slechts vertellen wat ze denken wat men van hen wil horen. Is dit wat we onder vrijheid van meningsuiting verstaan?
Wie kent er nog zichzelf? Wie laat niet zijn leven dicteren door wat de buitenwereld van hem verwacht? Wie is ongevoelig voor de toonzetting van de media? Wie bezwijkt er niet onder “peer pressure”? Vrijheid is naar mijn bescheiden mening niet iets wat je van buitenaf kan worden gegund, maar wat van binnenuit moet komen. Als je je dit laatste niet realiseert verword je een onschuldige gevangene, ook in ons land waar vrijheid zo hoog in het vaandel staat.
O ja, en dat van die zwangere zangeres, dat ze mij monsterend aan zou hebben gekeken, dat zou wel eens kunnen kloppen. Tijdens de afkondiging hoor ik dat zij Jenny Lane heet. Ik ken Jenny. Ik heb haar een aantal jaren geleden tijdens een tantra-week in de Drentse bossen ontmoet. En je weet hoe het met dat soort intensieve trainingen gaat, je wordt vrienden voor het leven. Alleen had ik haar niet herkend met haar dikke buik. Waar maak je dat vandaag de dag nog mee: dat je als toeschouwer wel wordt herkend, maar als uitvoerend artiest niet.
Ik besluit de avond met een glaasje kraanwater. Van enige peer pressure van mijn drinkende vrienden heb ik geen last. Ik hou het tijdens het stappen op decaf capuccino, verse muntthee en kraanwater. Ik voel me vrij!!

Een gedachte over “Het grote loslaten 18 – Freedom?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *