Het grote loslaten 24 – Naar Guatemala of ……. door de angst heen (2)

Ik verkeerde in de ochtend in sluimerstand. Half wakker, half slapend. Direct zonlicht kreeg geen toegang tot mijn hotelkamer. Die schuilde in de beschermde luwte van de hoogbouw van de metropool Guatemala Stad, die de helft van alle inwoners van dit land met een vergelijkbare omvang als Nederland, huisvest. Mijn hotelkamer bevond zich in een andere dimensie dan het hectische leven buiten op straat. De hotelkamer bevond zich in de schemerdimensie van mijn angsten en vermoeidheid.

 
De ergste paniek van de afgelopen nacht leek voorbij, vooral omdat ik vastberaden was om de volgende dag de vroege terugvlucht naar Nederland te pakken. Een volgende angstgolf was echter al in de maak, want het plekje op mijn arm waar ik mijn DTP-prik had gekregen was gevoelig en hard geworden. Ik was te vermoeid om het hotelpersoneel te overreden om een spoedopname in een privékliniek te arrangeren. Ik was zelfs te moe om op het internet te googelen wat mijn overlevingskansen waren. Ik ging maar weer een sluimerslaapje doen.

 
museumTegen drieёn had ik genoeg kracht en moed verzameld om mijn schimmenrijk op de achtste etage te verlaten. Als het goed was zou Joseph de middag zijn intrek in het hotel nemen. En met hem de 17 reisgezellen, die deze spirituele ontdekkingsreis met mij zouden gaan maken. En warempel, in de lobby maakte ik kennis met enkele van hen. Ik besloot met Paullo, een Peruviaanse sjamaan, en Trudy, een Australische seeker naar het bekende Museum of Archeology & Etnology te gaan. We kwamen er na een helse taxirit vlak na sluitingstijd aan. Helaas. Maar ik was tenminste weer onder de mensen. Ik leefde nog en was werkelijk in Guatemala aanbeland.

 
PC210066Tegen het einde van de dag kwam ik mijn geplande room-mate tegen. Sean Caulfield, een Zuid-Afrikaanse kunstenaar. Die op een kwartier rijden woont van mijn huis in Kaapstad. Hoe toevallig wil je het hebben. Het was de bedoeling dat wij de komende weken de accommodaties zouden delen. Ik was blij dat ik in ieder geval de afgelopen nacht de kamer alleen tot mijn beschikking had. De komende nacht zou een ander verhaal zijn, maar aangezien het toch mijn laatste nacht in den vreemde zou zijn, tilde ik er niet zo zwaar aan.

 
Het gemeenschappelijke welkomstdiner ’s avonds voelde als het spreekwoordelijke warme bad. Aan de dis zaten sjamanen uit Amerika, Peru en Guatemala, spirituele avonturiers uit Amerika, Zuid-Afrika en Australiё, en een mede-Europeaan, Gregor ,uit Sloveniё. Dat ik enigszins uit mijn angstpsychose aan het verrijzen was bleek toen ik geen enkele neiging kreeg om mijn linkerarm te amputeren nadat ik er door een muskiet was gestoken.

 

 

Joseph, maar ook enkele andere “energiewerkers” hadden mij die avond in het “licht” gezet. “Natuurlijk ga jij morgen niet terug naar Nederland. Je gaat de komende weken een transformatie ondergaan en je zult als een ander mens terugkomen.”

 

Die avond al, ging ik als een ander mens naar bed. Bijtijds, want ik zou de volgende dag al weer vroeg uit de veren moeten om mijn vlucht te halen.

P1014156
Het was vroeg in de ochtend op 7 mei. De zon was net een uur op en scheen al krachtig over het vliegveld van Guatemala Stad. Ik betrad mijn vliegtuig. Met bestemming ……. Tikal.

 

3 gedachten over “Het grote loslaten 24 – Naar Guatemala of ……. door de angst heen (2)”

  1. Hallo Chris,

    Long time no seen…na Data Process ben ik je, op LinkedIn na, kwijtgeraakt, ben benieuwd maar ook nieuwsgierig naar je avonturen. Wil je mij op de mailing lijst zetten?

    Succes en Heelze

    VrGrAd

    1. Hee Ad,

      Leuk om je hier te zien. Ik heb geen specifieke mailinglist, maar heb je net een friendship request gestuurd op facebook, daar post ik al mijn activiteiten en stukjes, etc.

      Gr, Chris

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *