Het grote loslaten 25 – Naar Guatemala of ……. door de angst heen (3)

Om een uur of acht zette het propeller-vliegtuig, na in mijn beleving vele schijnbewegingen, daadwerkelijk de landing in richting Flores, aan de rand van de Guatemalteekse jungleprovincie Petèn. Niet veel later zwaaide de deur van het toestel open en de klamme tropische ochtendhitte blies naar binnen. Het kwik zou die dag tot 38⁰C oplopen.

 
Het was of zich die ochtend een nieuwe wereld voor mij had geopend. Niet dat ik mij daar op dat moment volledig van bewust was. Ik zou haast zeggen, integendeel. Ik had namelijk last van een pijnlijke dikke keel. Juist ja, mijn vijfde chakra. “Zeg ik wel wat ik wil zeggen?”

 
Maar toch, de energie voelde licht, veel lichter dan de dagen er voor. Mijn ergste angsten leken in de tropische ochtendzon te verdampen. Enige opwinding had zich nu ook van mij meester gemaakt. Nog slechts 70 kilometer scheidden mij van de plek waar ik al zo vaak van had gedroomd. De plek waarvan ik dikwijls, als ik in mijn “heiligdom” in de Haagse duinen mediteerde, voelde dat ik er was. Een plek die ik reeds “Little Tikal” had gedoopt.

 

P1014298
Na nog wat oponthoud vanwege een kokende motor van ons busje, arriveerden wij om twee uur bij de “Jaguar Inn”, onze basis tijdens ons verblijf in Tikal. Ik voelde mij voor het eerst sinds een lange tijd “thuis”.

 

 

194110_578104708873104_892417315_oP1014189

 

Een half uurtje later begaf ik mij met mijn spirituele kameraden naar de tempels. Aan de toegang van het heilige gebied stond een gigantische Ceiba-boom. De hoeder van het gebied. Al eeuwenlang. Dona Elizabeth dankte de boom in een korte ceremonie. Wij volgden haar voorbeeld. “Merkwaardig, ik doe hetzelfde als ik naar mijn krachtplaats in de duinen loop.”

 
Terwijl we als groep verder liepen, liet ik mijzelf afzakken. Ik wilde het magische moment alleen meemaken, los van de energieёn van de anderen. De wandeling was trouwens pittig. Het was een behoorlijke klim en bovendien was de tropische dag op zijn heetst, 38⁰C dus. Ik probeerde te relaxen, op reserve te lopen. Vanwege de bloeddruk, weet u nog?

 
Het pad besloop de grote Jaguar van achter. Ineens zag ik de donkere stenen, tussen de bomen door. Ik ging nog langzamer lopen. Om het moment waarop ik de het mythische bouwwerk in al zijn glorie zou aanschouwen nog even uit te stellen. Maar voor dat ik er erg in had stond ik midden op de Grand Plaza met mijn nieuwe vrienden. Ik was er!! Op de plaats waarover ik zo dikwijls had gedroomd.

 

guatemala - tikal5
De magie voelde ik niet echt. Nog niet. Dat zou nog komen. Later. Niet op die dag. Met Sean, mijn kamergenoot, beklom ik de maan-pyramide. Een wankele houten stellage voerde ons naar de top, zo’n 40 meter hoog. Daar hebben Sean en ik onze “million dollar foto’s “ van elkaar genomen. Met de zonne-pyramide op de achtergrond. Ik geniet op dit moment weer als ik die foto’s bekijk.

 
Ik keek naar beneden, door de openingen van de wiebelige houten steiger. Toen daalde ik met vaste tred af. Weer naar beneden. Ergens vaag herinnerde ik mij dat ik last van hoogtevrees had gehad. Maar niet op dat moment. Niet toen ik in Tikal het eerste deel van mijn missie had volbracht.

P1014218P1014217
Ik was door mijn angst heen.

Een gedachte over “Het grote loslaten 25 – Naar Guatemala of ……. door de angst heen (3)”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *