Het grote loslaten 29 – Bevrijdingsdialoog

poster-bevrijdingsfestivalHet Bevrijdingsfestival op het Haagse Malieveld was een groots festijn. Een heus popfestival met een frisse programmering verdeeld over twee hoofdpodia, enkele kleinere podia en geflankeerd door een volwassen festivalmarkt, een teken dat de commercie er ook brood in zag. Het bevrijdingsfestival blijkt anno 2013 een waardig broertje van het grootste gratis popfestival van Nederland, Parkpop.

 

De doelgroep voor een dergelijk feestje is de jeugd. Een nieuwe generatie die de aanleiding van de 5 mei viering slechts uit een stoffig geschiedenisboekje hebben kunnen vernemen. Maar het zijn wel de jongeren die de toekomst in handen hebben. Het deed mij daarom deugd dat de jeugd ruim vertegenwoordigd was in de programmering en ook in de organisatie van diverse randverschijnselen. Zou dit betekenen dat de jeugd zich bewust is van hun cruciale rol in het co-creёren van hun eigen lotsbestemming?

 

Masterpeace

 
Logo MasterpeaceEen van de randverschijnselen was Masterpeace. Masterpeace is een eigentijds internationaal platform dat plaats biedt aan creatieve innovatie vredestichters en hen ondersteunt bij het creёren en uitdragen van de vredesboodschap (www.masterpeace.org) .

 
Masterpeace was op het Malieveld vertegenwoordigd met een jonge crew – ik schat de gemiddelde leeftijd van de vrijwilligers zo’n 20 jaar. Naast Den Haag participeerde de organisatie in festiviteiten in Amsterdam, Rotterdam en Roermond. De kern van de activiteiten vond plaats in de PLC (Peace & Love Caravan). Akoestische optredens en….. een vredesdialoog. En daar kwam ik om de hoek kijken. Namens “Den Haag in Dialoog” was mij gevraagd om deze dialoog te begeleiden.

 

 

Dialoog

 
bevrijdingsfestivalHet bevrijdingsfestival is door 45.000 mensen bezocht. Vier daarvan hebben aan de vredesdialoog deelgenomen. Vier. Minder dan 0,01%. Niet een bijster hoge score. Hoe zou dit komen? Zou het kunnen dat de jeugd wel goed te porren is voor het organiseren van een feestje? Maar dat ze afhaakt wanneer de thema’s te serieus of persoonlijk worden? Ik hoop van harte dat dit niet het geval is en dat ze niet afglijdt tot een apatische generatie, die zich met drugs, brood en spelen laat paaien.

 
Hoe dan ook, de dialoog is interessant verlopen. De vraag ”Hoe ziet vrede er voor jou uit” lokte reacties uit die op het eerste oog met elkaar in tegenspraak leken, maar in de dialoog die zich ontspon meer complementair bleken te zijn.

 
Eveline en Carlo, jonge studenten European Political Science aan de Hogeschool in Den Haag waren van mening dat de belangrijkste randvoorwaarden voor vrede liggen in goed bestuur en internationale samenwerking. Overigens was het voor beiden de motivatie om deze studie te gaan volgen: opgeleid worden tot bestuurder in een internationale organisatie. Benny, een door de wol geverfde vredesactivist, stelde dat vrede in jezelf begint. Met kleine dingen, zoals zelf je verantwoordelijk nemen als je in je omgeving iets ziet wat niet deugt.

 
Gandhi_smilingDe symbiose van beide invalshoeken kun je terugvinden in bijvoorbeeld het voorbeeld dat het leven van Ghandi toont. Ghandi’s veel geciteerde uitspraak “Be the change you would like to see in the world” duidt op het zelf een voorbeeld stellen over hoe jij vindt dat de wereld er uit moet zien. Als je vrede wenst begint dat in jezelf. Als je dat leven leeft, zul je een inspiratiebron kunnen zijn voor mensen in jouw nabijheid. Ook al is op geen enkele wijze aan de (bestuurlijke) randvoorwaarden voldaan. Zoals in de tijd van Ghandi, toen zijn India onder het juk van de Britse overheerser zuchtte. De geschiedenis leert dat Ghandi door zijn onverzettelijke voorbeeld van geweldloos verzet de weg heeft geplaveid voor de onafhankelijkheid van India (en Pakistan) en daarmee de vrede heeft gerealiseerd. Hij heeft de mindset voorgoed beïnvloed.

 

Vrede

 
Mijn persoonlijke mening is dat vrede uitsluitend mogelijk is, als mensen vrede met zichzelf hebben. Dat mensen vanuit harmonie met zichzelf de harmonie met de wereld buiten zichzelf kunnen zien. En geen strijd meer zien. Maar de wil om samen te co-existeren. Ieder conflict dat is opgelost, of het nu een mondiaal conflict is of een huiselijk conflict, kende een situatie dat een van de betrokkenen een gebaar maakte naar de ander. Een gebaar om de strijdbijl te begraven. Zo’n gebaar kun je slechts maken als je daarvoor vrede met jezelf hebt gesloten.

 
Slechts als je jezelf vertrouwt kun je ook de anderen gaan vertrouwen. Immers, zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. En als iemand je vertrouwen desondanks beschaamt – bewust of misschien zelfs wel onbewust, blijf je de morele winnaar. En in vrede met jezelf. Gelukkig toont de recente wereldgeschiedenis diverse voorbeelden van morele leiders die een substantiёle bijdrage aan de wereldvrede hebben geleverd en daarbij bovendien een onomkeerbaar effect op het collectieve bewustzijn hebben gehad.

mandela

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *