Het grote loslaten 31 – Het Inca pad

Een maand geleden heb ik mijn eerste schreden op het Inca-pad gezet. Ik heb hierover geschreven in blog nummer 16, Despacho. Wat ik hierin niet heb vermeld is dat mijn initiёle interesse was gewekt vanwege een persoonsverwisseling. Ik was door meerdere mensen geattendeerd op het feit dat Don Alejandro in Europa was en dat hij een ceremonie tijdens de lente equinox in de Pyreneeёn zou leiden.

 

 

Deze mensen weten van mijn reizen naar Midden-Amerika en mijn ontmoetingen met de Maya-bevolking en ook met hun leider, Don Alejandro Cirillo Perez Oxlaj. Vandaar dat ik erg opgewonden raakte. Ik wist immers dat de Maya-leider al enkele jaren niet meer reisde, de laatste keer dat hij in Europa was heb ik hem zelfs nog opgezocht. Ik heb contact opgenomen met Alice Kromhout, die Don Alejandro zou begeleiden, maar het bleek dat om een heel andere Don Alejandro te gaan. Deze Don Alejandro is een Q’ero paco. Mijn belangstelling was echter gewekt en drie weken later nam ik deel aan de bewuste despacho-ceremonie. Door een toevallige persoonsverwisseling? Of vanwege een typisch geval van  synchroniciteit?

 

 

Reis naar Q’eros

 
Mijn tweede stap op het Inca-pad vind ik ook curieus. Op een van de spaarzame zonnige meidagen ging ik naar het strand en wilde iets te lezen meenemen. Uit de vijf verhuisdozen met boeken, die ik na de vrijmarkt op Koninginnedag (zie blog nummer 22, Spullen) nog over had, viste ik een willekeurig boek. Reis naar Q’eros van Elizabeth Jenkins. Een boek van Bianca, dat mij in de afgelopen elf jaar nog niet eerder was opgevallen. Heb ik dit boek bij toeval gepakt, of werd mijn hand door een onzichtbare intentie geleid?

 

 

reis naar q'erosElizabeth is een van de eerste westerse mensen die geïnitieerd zijn in de Inca-traditie en de eerste die erover heeft geschreven. Reis naar Q’eros is haar tweede boek en beschrijft ondermeer een reis, waarin zij in het begin van de jaren 90 een groep Amerikaanse zoekers begeleidt in de Andes. Ze beschrijft de ontmoeting met de “hoogste” paco, Don Manual Q’espi, die zijn inwijding rechtstreeks van het Goddelijke zou hebben ontvangen. Zij is de eerste westerling die hij ontmoet. Zij beschrijft de wonderlijke overdracht van energie die plaatsvindt tussen hem en haar.

 
In een later stadium verlaat Don Manuel, die ergens in de 80 is, voor het eerst zijn woongebied en reist naar Braziliё, om daar lezingen te geven. Tijdens zijn eerste bezoek in de “beschaafde” wereld voltrekt zich een soortgelijke situatie als ik in blog 18, Where the green ants dream heb beschreven. Don Manuel gaat zo op in de spaarzame stukjes natuur in de stad, waardoor hij eigenlijk meer “thuis” is, dan de mensen die er al jaren wonen. Hij verbindt zich met de rivier en zelfs met de vissen in het aquarium in het hotel waar hij verblijft heeft hij een 45 minuten durende interactie.

 
Ronduit ontroerend vond ik de manier waarop – in Amerika – een Hopi-oudste zich opende voor de “leider” van een Q’ero-delegatie. De eerst zo stugge man ontdooide toen de Q’ero-paco vertelde over zijn initiatie op jonge leeftijd: hij was door de bliksem getroffen en heeft een zwaar ziekbed gehad en heeft een aantal voorschriften gekregen waar hij zich aan moest houden om te kunnen genezen. Het verhaal van de initiatie van de Hopi was identiek. Ik dacht:”De condor en de eagle zijn nooit van elkaar afgescheiden geweest. Ze hebben elkaar alleen tijdelijk uit het oog verloren.”

 

 

Elizabeth staat ook stil bij het begrip “hoocha”. Hoocha betekent “zware” energie. Wij zouden het “negatieve” energie noemen. Haar beschrijving ervan intrigeert mij, met name hoe de Q’ero’s deze hoocha kunnen “opeten”. En wat wil het toeval? Don Alejandro en Dona Santusa geven op 11 mei een workshop over de manieren om met hoocha om te gaan. Ik begrijp dat ik er nu niet meer om heen kan: daar moet ik naar toe!! In mijn komende blog zal ik over mijn ervaringen tijdens die workshop ( en erna) verhalen.

 

Don Sebastian

 
De volgende stap op mijn pad heeft zich ook al weer aangediend: mijn vriend Frank heeft mij een uitnodiging gestuurd om een aantal ceremonieёn met een andere paco, die binnenkort Europa zal bezoeken bij te wonen. En dat terwijl ik Frank al zo wat een jaar niet meer heb gezien of gesproken. Ik ken Frank uit de periode dat hij bij Niburu in Soest de sessies met de Astrum Stargate begeleidde. De Astrum Stargate bestaat uit een aantal (24) kristallen bollen die in een geometrische vorm zijn neergelegd waardoor een krachtveld ontstaat . Een sessie bestaat eruit dat je in dit krachtveld plaatsneemt en je cellen laat mee resoneren met de hoge frequentie.

don sebastian
Frank heeft mij ook – een keer in Frankrijk – mijn eerste stukje Palo Santo (Heilighout) gegeven. Hij had het in Peru gekregen. Sinds Frank vorig jaar naar Friesland is ge-emigreerd heb ik hem niet meer gezien. Ook nu zal ik hem niet zien, want de paco, zijn naam is Don Sebastian, zal ook in de buurt van Den Haag, enkele ceremonieёn begeleiden. Da’s nou ook toevallig. Of toch niet?

 
Ik denk dat ik er niet meer aan ontkom om mij te realiseren dat het de bedoeling is dat ik het Inca-pad ga bewandelen. Ik zal alvast maar op hoogtestage gaan om aan het leven op 4000-5000 meter hoogte in de Andes te gaan wennen.

Een gedachte over “Het grote loslaten 31 – Het Inca pad”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *