Het grote loslaten 33 – De borsten van Angelina Jolie (1)

angelina jolie

Ik was laatst bij mijn moeder. Het was tenslotte Moederdag. Over de borsten van Angelina Jolie hebben we het niet gehad. We hebben het trouwens helemaal niet over iets gehad. Ik zat mijn krantje te lezen en mijn moeder keek naar de televisie. Zo gaat dat bij ons. Soms maak ik een grapje. Nou, eigenlijk maak ik altijd wel een paar grapjes. En dan snoep ik iets. En dan ga ik er een paar uur later weer vandoor. Ik hou van mijn moeder.

 

 

Een paar dagen later, op woensdagochtend, belde ze mij op:”Ik ga zo naar het ziekenhuis. Ik krijg de uitslag.”
“Waarvan mam.”
“Ik heb maandag een punctie gehad. Ik heb een knobbeltje in mijn borst.” (“Een punctie gehad? Maandag? En waarom weet ik daar niets vanaf?”)
“O, en hoe laat moet je in het ziekenhuis zijn? Zal ik je brengen?”
“Nee, ik ga wel alleen. Gewoon met de tram. “
“Ik kom ook naar het ziekenhuis. Dan zie ik je daar.”
“Nee, nee, dat is helemaal niet nodig. Ik ga toch altijd alleen. Ik red me wel.”
“Weet je dat heel zeker? Ik kan er zo zijn. Helemaal geen moeite.”
“Ja, ja, ik weet het zeker.
“OK, maar dan kom ik vanmiddag wel thuis bij je langs.”

 

Kijk. Dat vind ik dus erg lastig. Ten eerste bevreemdde het mij dat mijn moeder daags voor haar eerste ziekenhuisbezoek met geen woord gerept heeft over de aanstaande punctie. En ten tweede, ze gaf aan dat ze in haar eentje naar het ziekenhuis wil om de uitslag te vernemen. (Is dat wel zo? Wil ze werkelijk alleen? Of zegt ze dat maar om mij niet tot last te zijn? ) Ik heb mij er bij neergelegd. Ze klonk overigens absoluut niet bezorgd of zo. Het klonk alsof ze mij meedeelde dat ze boodschappen ging doen bij Albert Heijn.

 
Wat ik buitengewoon lastig vind is dat mijn moeder niet zegt wat zij werkelijk wil. Althans, dat denk ik. Dat “denken wij” moet ik eigenlijk zeggen, want mijn zus ervaart precies hetzelfde. Van jongs af heb ik daardoor getracht in te vullen wat mijn moeder werkelijk zou willen. Eigenlijk heb ik er steeds naar moeten gissen. En daar dan zo veel mogelijk rekening mee houden. Rekening houden met mijn idee van wat mijn moeder zou willen. Daardoor weet ik dus eigenlijk nooit echt of ik het wel goed doe.

 
Op een gegeven moment heb ik besloten om niet meer voor mijn moeder in te vullen wat zij zou willen. Ik vraag het haar enkele keren wat zij wil en leg mij dan neer bij haar antwoord. Dat is immers haar volwassen verantwoordelijkheid. Maar het is niet altijd even gemakkelijk om dit te doen. Zo ook dus op die woensdagochtend.

 

‘s Middags belde mijn moeder weer. “Het is kwaardaardig. Maar geïsoleerd. Ze gaan het verwijderen met een borstbesparende operatie. En daarna krijg ik bestraling,” klonk ze nonchalant.

 
Begrijp ik dit goed? Mijn 82-jarige moeder is eventjes in haar eentje in het ziekenhuis geweest, heeft te horen gekregen dat ze borstkanker heeft, heeft een ingewikkeld behandelingsplan doorgenomen met een dokter, en vertelt mij dit luchtig tussen neus en lippen door. Mijn moedertje. Mijn moedertje die in het dagelijks leven al in paniek raakt als er een gloeilamp is uitgebrand. Mijn moedertje die geïmponeerd raakt van de loodgieter en de poelier. Hoe had zij de oncoloog – of hoe heet zo iemand – een paar kritische vragen kunnen stellen en eventuele alternatieven kunnen bespreken? Maar dat moedertje van mij is nu de rust zelve en praat over de diagnose alsof het een wratje betreft dat even moet worden weggebrand.

 
En weer raak ik aan het twijfelen. Is dit nu werkelijk hoe ze zich voelt? Of probeert ze mij niet ongerust te maken? Of is ze voor zichzelf aan het ontkennen dat ze een gevaarlijke ziekte onder de leden heeft?

 
Herkent u een dergelijke situatie? Met uw vader of moeder? Of misschien wel uw beste vriendin? Of uw kinderen? Ik denk dat ik niet de enige ben die wel eens met een dergelijk dilemma worstelt. Het dilemma dat je iemand zou willen helpen, terwijl de hulpvraag niet is uitgesproken. Of dat je wilt voorkomen dat iemand in een bepaalde situatie verzeild raakt, die je al van verre ziet aankomen, maar de persoon in kwestie niet. Wat moet je dan doen? Voor die persoon denken en handelen, of op een afstandje toekijken?

 
Mijn gedachten glijden naar de borsten van Angelina Jolie. Die hebben de wereld de afgelopen week danig in beroering gebracht. Menig ervaringsdeskundige heeft haar mening over Jolies ingrijpende stap geponeerd. Maar er zijn belangrijkere dingen in dit leven dan een stel afgesneden showbizz-tieten. Veel belangrijkere zaken. Bijvoorbeeld de borst van mijn moeder.

IMG_7868
Ik zal er voor haar proberen te zijn als zij mij nodig heeft.

6 gedachten over “Het grote loslaten 33 – De borsten van Angelina Jolie (1)”

  1. Ook hier wil ik melding maken van het feit dat ik jouw opmerking over dat er belangrijker zaken zijn dan een stel afgesneden showbizztieten echt ogepast vindt.
    Dat je je zorgen maakt om je moeder snap ik en siert je, maar het feit dat het hier een celebrity betreft doet niets af aan het persoonlijk drama dat hier achter schuilt.
    Beroemd of niet: voor iedere vrouw is moeten kiezen voor zo’n amputatie omdat je anders zeer grote kans hebt dat je kanker krijgt, een keuze die je niet zou moeten hoeven maken.
    En vergis je vooral ook niet in het belang dat een beroemdheid zoals zij met dit verhaal naar buiten komt. Het maakt het bespreekbaar, zorgt dat het de aandacht krijgt die het verdient, zodat het de vrouwen, hun familie en hun behandelaars helpt om hier een goede weg in te vinden.

  2. Monique, ik heb goed gekeken naar de context waarin Chris dit heeft geschreven. Het is wat sterk uitgedrukt, maar is denk ik vooral om (ieder doet dat op zijn eigen wijze) de emotie te benadrukken die hier achter schuil gaat. Niet om te psycho-analyseren, maar zoals Chris zijn lieve moeder omschrijft, valt de appel niet ver van de boom..als zijn moeder het een zegt, maar vermoedelijk iets anders bedoelt. Het lijkt zinloos en provocatief uithalen naar Angelina Jolie, maar ik weet haast wel zeker dat hoewel je de woorden als respectloos naar Angelina en alle andere vrouwen die met deze ingrijpende situatie geconfronteerd worden kunt opvatten, deze woorden eigenlijk een metafoor zijn voor hoe werkelijk het wordt zodra het echt heel dichtbij komt en je échte dierbaren treft. Maar ik begrijp je opmerking en dat je uitspreekt wat die woorden met je doen. Die worden net zozeer gewaardeerd als de moedige en kwetsbare poging van Chris om zijn gevoelens en wat deze ervaring met hem doet, onder woorden te brengen. Hopelijk treffen de woorden je niet persoonlijk. Chris sterkte en een spoedig herstel voor die lieve dappere moeder van je. Het mag duidelijk zijn dat dit onderwerp ook na Angelina Jolie’s moedig cq bijzonder besluit nog altijd zeer gevoelig ligt.

    1. Beste Paul, ik ben het eens met jouw constatering dat Chris hier ook iets van duiding probeert te geven aan wat de ziekte van zijn moeder met hem doet. En dat overdrijving als stijlfiguur enorm krachtig instrument kan zijn. Maar het zijn respectloze woorden die wat mij betreft afbreuk doen aan wat hij probeert te schrijven en die mij, als vrijwilliger in een inloopcentrum voor kankerpatienten en een hospice, echt koud om het hart slaan. Dat zijn moeder voor hem belangrijker is dan Jolie dat snap ik. Maar ik kan echt niet meevoelen waarom haar showbizztieten minder belangrijk zijn dan de borst van zijn moeder. Waarom zijn het in haar geval trouwens tieten en praat hij igv zijn moeder over haar borst? Laat zo’n ervaring dicht bij jezelf er vooral toe leiden dat je met mildheid en zonder oordelen de wereled bekijkt. En dan past er compassie en waardering voor de moed die Angelina Jolie heeft getoond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *