Het grote loslaten 34 – De borsten van Angelina Jolie (2)

angelina jolie

U kent wellicht het Perzisch sprookje van de tuinman en de Dood. De tuinman ontmoet in zijn tuin de Dood en tracht aan hem te ontkomen door op de vlucht te slaan, naar de plaats Ispahaan. Vergeefs. De Nederlandse dichter Pieter Nicolaas van Eyck heeft het als volgt in rijm verwoordt:

 

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: “Heer, Heer, één ogenblik!

 
Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!” –

Van middag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in ’t cederpark de Dood ontmoet.

“Waarom,” zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
“Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?”

Glimlachend antwoordt hij: “Geen dreiging was ‘t,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen ‘k ’s morgens hier nog stil aan ’t werk zag staan,
Die ‘k ’s avonds halen moest in Ispahaan.”

 

Het lukt de tuinman niet om de Dood te slim af te zijn. Het verhaaltje bevat een aantal existentiёle vraagstukken. Is er angst voor de Dood? Is het nodig om bang voor de Dood te zijn? Loont het om te proberen controle over het Leven uit te oefenen? Kan iemand zijn Lot ontlopen? Bestaat het Leven uit vechten en vluchten? Of uit accepteren en meebewegen?

 
Onlangs vertrouwde iemand mij een eigentijdse versie toe van dit sprookje. Een Nederlandse vrouw met een doorgewoekerde baarmoederhalskanker bezocht in Zuid-Afrika een sangoma. Ze was door de reguliere geneeskunde opgegeven en als laatste toevlucht zocht ze de magiёr op. Het ongelooflijke gebeurde: ze genas. De kankercellen waren na enkele maanden helemaal verdwenen. Eenmaal terug in Nederland kon zij haar oude leventje oppakken. Een rustig leventje weliswaar, dat iedere dag enkele hoogtepunten kende als zij haar hondje ging uitlaten. Op een keer rukte haar huisgenootje zich los en rende de straat over. Zij ging er snel achteraan. En……werd geschept door een auto. Ze was op slag dood.

 

Kun je het onvermijdelijke afwenden?

 

dood

 

Doodsangst

 

Ik denk dat de vraagstukken uit het Perzische sprookje immer actueel zijn gebleven. Sterker nog, ik denk dat de thematiek juist in deze tijd zijn stempel drukt op de manier waarop de (westerse) mens zijn samenleving inricht. Is het niet zo dat angst voor de dood de samenleving in een verlammende houtgreep heeft? En dat de drang om controle te proberen te behouden over het leven de basis vormt voor veel, of misschien wel de meeste beslissingen die op alle niveaus van de samenleving worden genomen?

 

Die doodsangst manifesteert zich bijvoorbeeld in angst voor vermeend terrorisme of angst voor een vermeende variant van het griepvirus. Maar die doodsangst heeft zich nog veel dieper geworteld in de maatschappij. Confrontatie met dood, verderf of vergankelijkheid dient ten koste van veel te worden vermeden, geёlimineerd of te worden weggemoffeld. En passende maatregelen dienen te worden getroffen.

 
De queeste naar de eeuwige jeugd is hier bijvoorbeeld een rechtstreeks gevolg van. De dood, of het vooruitzicht van de dood, dient te worden weggestopt. Uit het zicht te worden geplaatst.

 

Borsten

 

De borsten van Angelina Jolie lijken een symbool van deze krampachtige collectieve neurose. Eerst opgepompt met naar alle waarschijnlijkheid kankerverwekkende preparaten om het vergankelijke te maskeren. En dan afgesneden om een op diezelfde vergankelijkheid gebaseerd denkbeeld. En dan weer opgepompt. Een merkwaardige ironie.

 
De Dood. Hij vormt een onlosmakelijk deel van ons leven. Door hem te ontkennen, te willen ontlopen en te vermijden, raak je hem niet kwijt. De gevreesde confrontatie met zijn gezicht wordt er slechts pijnlijker door. De tuinman kon de Dood niet ontlopen. Is Angelina Jolie’s masectomie misschien niet zoveel anders dan zijn vlucht naar Ispahaan? Wat denkt u, zal de amputatie de Dood om de tuin leiden?

3 gedachten over “Het grote loslaten 34 – De borsten van Angelina Jolie (2)”

  1. Angelina Jolie maakt een keuze die ik kan respecteren: ze heeft een behoorlijke vergrote kans op borstkanker. Of ze al dan niet eerder haar borsten kunstmatig heeft laten vergroten. is m.i. niet interessant.
    De dood is weliswaar een deel van het leven, maar daarom is het nog niet krampachtig als je toegeeft aan de drang naar het leven.
    Of deze vlucht nu wel of niet slaagt, doet er niet toe. Zij heeft vanuit haar gevoel een keuze gemaakt.Ik heb daar respect voor.

  2. Ik had dit nog niet gelezen, maar ben ik ben echt heel blij dat dit voortaan niet meer op IEDP te zien is. Hoe is het mogelijk dat je denkt dat je zomaar de suggestie kunt doen dat ze de kankerverwekkende implantaten heeft en dat dat oppompen (waar haal je dit soort vreselijk woorden vandaan) is gedaan om iets te maskeren. Is er dan geen moment dat je je afvraagt wat je eigenlijk aan het doen ben? en waarom?
    Ook deze energie kun je natuurlijk prima bij mij laten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *