Het grote loslaten 36 – Intermezzo

Het schrijven van de stukjes over de borsten van Angelina Jolie was een interessant proces waar ik veel van heb mogen leren. Vandaar even een moment van reflectie. Een reflectie die wellicht onder de invloed van de vrouwelijke energie van de volle maan van vannacht tot stand is gekomen.

 

Ik wil in ieder geval alle lezers bedanken voor het lezen en voor het reageren. Over het algemeen positief tot zeer positief en daarnaast ook een aantal kritische kanttekeningen, die mij tot nadenken hebben gestemd, maar daarover zo meer.

 

Zoals ik al in een eerder blog heb vermeld schrijven mijn stukjes zichzelf. Er is geen vooropgezet plan en ook de zinnen, de woorden, vloeien vanzelf uit mijn figuurlijke pen. Waarna ik achteraf enige correcties en nieuwe inzichten aanbreng. Zo ook met de drie blogs over de borsten. En dit spontane aanhangsel.

 
In eerste instantie wilde ik mijn gevoelens over de ontdekking van mijn moeders knobbeltje delen. Toen realiseerde ik mij het nieuws over Angelina Jolie en het leek mij interessant om een link te leggen naar deze actualiteit. Verder niet. Een aantal mensen, vrouwen, dat heeft gereageerd op dit eerste blog, is gevallen over de “afgesneden showbizztieten” van Angelina Jolie. Deze woorden zouden niet van respect getuigen.

 
Ik moet bekennen dat ik in eerste instantie een andere formulering had gekozen, iets over iconen, maar die vond ik te gezocht. De gekozen formulering is spontaan tot stand gekomen. Als ik terug hem teruglees moet ik de dames die de woorden als respectloos hebben bestempeld, gelijk geven. Alhoewel echt niet als respectloos bedoeld, toont het nu ook weer niet bepaald vleiend. En ik weet als geen ander welke energie woorden kunnen dragen, zowel in positieve als negatieve zin. En hoewel ik de energie van degenen die op een niet positieve manier hebben gereageerd graag bij hen wil laten, wil ik ook graag de hand in eigen boezem (!) steken. Actie roept nu eenmaal reactie op.

 
Tijdens het schrijven van mijn eerste stuk ontstond het idee van het tweede. Er groeide een idee in mij om de situatie naar een hoger concept te tillen. Ik voelde dat Jolie’s borsten een symptoom van onze maatschappij vertegenwoordigden en dat inzicht wilde ik delen. Het betrof met name de onderdrukte en daardoor niet altijd even gemakkelijk te identificeren angst voor de dood.

 
Op een van de fora waar ik een verwijzing naar mijn eerste blog had geplaatst kreeg ik een reactie over de op handen zijnde uitspraak van het Amerikaanse Hooggerechtshof in zake het patent op het BRCA gen. Met verwijzingen naar de verslagen van voorgaande hoorzittingen. Ik raakte daar echt geёmotioneerd over en besloot tot het schrijven van een derde deel. Mijn emotie had betrekking op de gewetenloosheid van de actoren, die naar mijn beleving de menselijke doodsangst exploiteren voor eigen belang. In hoeverre Angelina Jolie daar bewust aan mee heeft gewerkt weet ik niet, maar het voelde wel zo.

 
Mijn emotie, of verontwaardiging, projecteerde ik tevens op de mensen, die een lans voor Angelina Jolie hadden gebroken in hun reacties. “Zien jullie het dan niet,” dacht ik, “Zo gaan we allemaal naar de kloten, alleen maar omdat jullie te bang zijn om uit je droomwereld te stappen en te kijken wat er werkelijk gebeurt.”

 
Inmiddels zijn die scherpe kantjes af. Iedereen loopt immers zijn pad en alle paden verdienen respect. En mijn pad lijkt te zijn: signaleren en delen. En misschien inspireren. En natuurlijk leer je op je pad. Ik ook. Ik heb de afgelopen week weer waardevolle lessen mogen ervaren. Ten eerste, de impact van de energie van woorden. En ten tweede, ik ben mij weer eens bewust geworden van een schaduwkant van mij: als de energie negatief wordt ontstaat bij mij de neiging tot provoceren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *