Komt een vrouw aan het loket:

Als je met het servies gooit, gaat het in scherven. Als je onvoorzichtig met mensen omgaat vallen ze ook in scherven.
Mensen in scherven, beschadigde mensen, zijn in bepaalde gevallen de rest van hun leven bezig met die scherven. Ik vergelijk het ook wel eens met het ruimen van de troep die iemand anders in mijn voortuin heeft achter gelaten. Dat kan zo’n klus zijn, dat je er je hele leven mee bezig moet blijven.
Het kan zoveel energie kosten zelfs dat het moeilijk is om daarnaast nog een baan te hebben. Het kan je enorm remmen in je ontwikkeling. Het kan ook zijn dat er tijdens het ruimen allerlei creatieve talenten boven komen drijven, waardoor het puinruimen wat dragelijker wordt.
Hoe dan ook, ik ben zo’n mens. Ik heb de scherven ooit bij elkaar gepakt en er iets nieuws van gemaakt. Maar uit angst te worden als mijn daders, uit angst dat hun smerigheid mijn smerigheid zou worden, ben ik me langs heel andere weg verder gaan ontwikkelen en had niet door dat ik met mijn hoge idealen, mijn sprookjes en kleurtjes bezig was mezelf buiten de maatschappij te plaatsen. Ik vond het bij de maatschappij horen ook niet het nastreven waard met alles wat ik er al jong in mee had gemaakt.

Na een lange omweg, waarin ik wel van alles heb uitgeprobeerd op werkgebied en qua scholing, kom ik 12 jaar geleden met mijn pasgeboren baby in de bijstand. Ik dacht er snel weer uit te zijn. Maar na 12 jaar zit ik er dus nog steeds in. Ik heb het in die 12 jaar steeds minder zien worden. Niet alleen financieel.
Toen mijn dochter geboren was mochten moeders met kinderen onder de 4 niet bemiddeld worden naar werk of scholing. Ik werd gedwongen niets te doen. Ik ben toen op eigen gelegenheid en kosten iets gaan leren. Toen mijn dochter iets ouder was, moesten alle bijstandsmoeders met kinderen vanaf nul ineens gereïntegreerd worden. Kwam er zo’n dure tante over de vloer die met je uit ging zoeken waar je talenten lagen. Dure onderzoeken bij psychologen en artsen om te kijken of je wel kon werken. Mijn psycholoog lag half over de tafel met dichtvallende ogen geeuwend van verveling te luisteren naar alles wat ik had meegemaakt. Tuurlijk kon ik gewoon werken. Ergens op kantoor of aan een balie.

Na jarenlang allerlei trajecten te hebben gevolgd en soms lange periodes van ziekte, tig verhuizingen omdat je als alleenstaande moeder overal als asociale sloerie aangezien wordt of omdat een man misbruik maakte van mijn kwetsbare positie, kwam ik vorig jaar bij het uwv, met mijn puintuin. Ik zei: ‘ik trek het niet meer! Alles wat ik wegschep aan rommel, legt een ander weer net zo hard terug! Ik kan wel blijven scheppen tot ik een ons weeg, maar ik ben onderhand doodmoe. Ik zou graag afgekeurd willen worden, zodat ik het wat rustiger aan kan doen.’
Geen overbodige luxe sinds we met de bijstand in de fase van work-first zijn gekomen en iedereen desnoods onbetaald aan het werk gezet wordt in het plantsoen of het verzorgingshuis. Want je moet iets terugdoen voor je uitkering. En je eigen voortuin schoonhouden, valt daar niet onder.
Nou, de keuringsarts hoorde mijn verhaal aan en zei na een half uur : ‘Waarom bent u niet eerder gekomen?’ Ik antwoordde: ‘Omdat geen ene keuringsarts of consulent bij de sociale dienst me op de mogelijkheid gewezen had.’

Ik was zo dankbaar dat iemand mijn nood eindelijk zag. Dat iemand me geloofde. Dat ik eens een keer NIET uitgelachen of weggehoond werd. Ik kreeg weer allerlei onderzoeken. Nog akeliger dan alle voorgaande. Alsof van te voren al klaar lag hoe ik in elkaar zat, wat voor stoornis ik zou hebben. Ruimte voor mijn eigen verhaal was er niet. Uiteindelijk rolde daar een rapport uit dat ik via de mail toegestuurd kreeg en waar ik inhoudelijk niet eens kritiek op mocht hebben. De eerste keer dat ik het doorlas dacht ik dat ze me verward hadden met een andere cliënt. De tweede keer drong langzaam tot mij door dat het over mij ging. En daar schrok ik zacht gezegd, heel, heel erg van! Er stond in het hele rapport niet 1 vriendelijk puntje over mij. Ik werd in anderhalf a4 als mens helemaal afgebroken. Ik werd zo hard, zo vakkundig, zo professioneel en zakelijk afgebrand, dat de stalkers, pesters en andere geweldenaars er jaloers op zouden zijn geweest. Alles waar ik ooit publiekelijk voor was uitgemaakt, als schrijvende, kritische bijstandsmoeder, (hoer, verslaafde, alcoholist, kindermishandelaar, zelfs ‘duivelaanbidster’ ) werd hier nog eens even met een factor 10 vermenigvuldigt: ik zou wisselende contacten hebben, me niet kunnen binden, niets afmaken, ongestructureerd zijn, ongedisciplineerd, een gemiddelde intelligentie hebben en geen enkel ziektebesef. Zo een paar puntjes die ik onthouden heb. De rest heb ik verdrongen waarschijnlijk. Op grond hiervan kreeg ik de bijpassende stoornis aangemeten, die meestal lukraak gediagnosticeerd wordt bij mensen met een verleden zoals ik heb. Ongeacht de therapieën die je gevolgd hebt, ongeacht de opleidingen en werkervaringen en je levensfilosofie. Dat kwam niet eens aan bod.
Van de 5 kenmerken die je moet hebben van de 7 of 9 die volgens het DSM model bij dat ziektebeeld horen, heb ik er hooguit 1. En ik zou dan mijn depressie eerder willen omschrijven als een mensenfobie. Want in mijn eentje ben ik eigenlijk behoorlijk gelukkig. Vooral als ik teken of wandel in de natuur.
Ik heb niet veel wensen. Ik ben niet veeleisend. Als ik genoeg heb om van te leven met mijn kind, de rekeningen kan betalen, te eten heb, ben ik eigenlijk best gelukkig. Met mijn kind, mijn kat en mijn krijtjes. Maar dat mag niet. Zelfs als je een gevaarlijke stoornis hebt (en dit is er één waarmee de tbs-klinieken vol zitten), dan moet je aan het werk! En omdat ik zo’n gestoord wezen ben moet dat onder begeleiding met een directieve aanpak en de nodige structuur!

Ik heb in het buitenland als freelancer in kastelen Duitse toeristen gegidst. Ik kom in NL en ik moet aan het handje van iemand te werk gesteld worden onder begeleiding! En onder de smerige rapportage kom ik nooit van mijn leven meer uit. Want dat blijft staan. Ook al kom je met een advocaat aan die zegt: ik herken jou hier ook niet in. Ondanks de psychiater die ik voor een second opinion consulteerde en tot op heden nog niets raars aan me heeft opgemerkt.
Het was alsof het uwv met een gierwagen langs mijn voortuintje was komen rijden en de hele tuin onder de mest gooide. Ik zal het nog sterker vertellen: Het was dezelfde stront die ik tientallen jaren eerder ook al over me heen had gekregen en waarvoor ik in therapie moest om er van af te komen en mijn zelfbeeld op te krikken: ‘Jij deugt niet. Jij kan niet. Jij wilt niet. ‘

Ik geloof in mind over matter. Denken die uitkeringsinstanties nou echt dat ze op deze manier mensen helpen? Denkt de overheid dat je op deze manier mensen motiveert, er bij betrekt en van langdurig werklozen afkomt? En wat denkt de overheid dat al die psychologische hulp kost, elke keer als ik weer gebroken bij één of ander loket weg kom? En ZO leuk vind ik al dat gepsychologiseer aan mijn adres niet! Ik vind het beledigend om steeds al die verschillende meningen van de vele doctorandussen die zich er al tegen aan bemoeit hebben aan te moeten horen en ik weet eerlijk gezegd ook niet meer hoe serieus ik ze moet nemen.

Ik heb nu 12 jaar uitkeringsterreur over me heen gehad. Elke keer als ik opkrabbel nadat ik door die lui ben neergesabeld, kom ik terug met een plan. Sabine wil iets. Want het leven moet geleefd worden! Ik zaai een zaadje, ik geef het water en koester het. Zodra het eerste groene puntje boven de grond komt, komt er een consulente op haar grote stappers en rukt met 1 haal het zaailing uit de grond: ‘U mag niet zomaar zelf wat zaaien. Dat is wettelijk niet toegestaan. U dient alles wat u doet met ons te overleggen en als u zaaien wilt moet u daarvoor in een traject onder begeleiding.’
Nou doet u dat dan maar.
Maar dan zeggen ze dat wat ik wil toch niet haalbaar is. Ik moet maar gewoon aan het werk. Dat die aanpak nog nooit heeft gewerkt en ook niet meer zal werken op mijn leeftijd met mijn cv dringt niet tot ze door.

Ik heb weer gezaaid. Stiekem. Overleggen doe ik niet meer. Deze keer ga mijn plantje koesteren. En ik ga zorgen dat het wortels krijgt. Want ik ben een waardevol mens met waardevolle talenten en ik verdien het om die in de wereld vorm te geven.
Zo is het leven bedoeld, zeker voor de ‘ingewijden’ die mochten ‘zien’ waar het op Aarde om gaat: Onze ziel wil omhoog groeien. Niet omlaag! Mensen zoals ik belemmeren in hun groei en creatieve vrijheid, is de ergste vorm van geweld die er is.
Een overheid die zoveel waarde hecht aan het aanpakken van huiselijk geweld, heeft er toch eigenlijk verdomd weinig van begrepen, als je ziet hoe rottig ze zelf met de slachtoffers omgaan!

shit!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *