Het grote loslaten 37 / Het witte applaus

Het was 20 mei, of daaromtrent, toen ik een verzoek kreeg of ik op de Landelijke Demonstratie 2013 op 1 juni zou willen spreken. Een verzoek dat ik terstond honoreerde. Alhoewel ik niet het prototype demonstrant ben en hoewel ik geen organisatie of groepering vertegenwoordig. Alhoewel ik niet ergens tegen ben en nog niet precies wist waar ik over zou gaan spreken. Desalniettemin leek het mij een interessante uitdaging en keek ik er al naar uit om over “iets” te gaan vertellen.

Landelijke demonstratie 2013

 

Mijmeren

 

Een week later lag ik in de vroege morgen in bed te mijmeren waar ik over zou gaan spreken. Iets over Bewustwording misschien. Of over Verantwoordelijkheid nemen. Dat vind ik een belangrijk thema. Dat mensen hun verantwoordelijkheid nemen voor het leven. Voor zichzelf bovenal. Te vaak voelen mensen zich slachtoffer van externe omstandigheden en leggen de oorzaak van een eventueel onbehagen buiten zichzelf. Bij hun partner bijvoorbeeld. Of hun ouders. De bovenbuurman kan ook natuurlijk. De baas, niet te vergeten. En men geeft vooral graag de schuld aan Den Haag. De overheid. De regering. O ja, de banken zijn tegenwoordig ook een populaire schuldenaar. Maar zelf de eigen verantwoordelijkheid nemen?

 

Ik mijmerde er op los. Ik realiseerde mij dat ik mij niet zou kunnen beperken tot academische bespiegelingen over geschiedkundige falsificaties of over de huidige economische situatie. Ook een spirituele duiding over de ontwikkeling die de mensheid na 21-12-2012 zou doormaken leek mij niet op zijn plaats. Neen, activisten – want daar zou het publiek in mijn beleving uit gaan bestaan – willen graag concrete handvatten. “Wat gaan we aan die corrupte zooi doen!!” Neen, als ik mijn toehoorders zou willen boeien dan zou ik uit een ander vaatje moeten tappen.
Ik stelde mij voor hoe het Lange Voorhout – de plaats die door de Haagse autoriteiten was toegewezen als demonstratielocatie – er op 1 juni uit zou zien. Een zonnetje misschien. En honderden of duizenden demonstranten. Veel bekende gezichten uiteraard. Kennissen uit de Occupy-beweging en de nieuwe politiek. Veel mensen ook wellicht, die ik via de sociale media heb leren kennen. Zou het net zo’n sfeervolle demonstratie worden als de anti-Monsanto-mars, waar ik enkele dagen geleden heb meegelopen?

 

March against Monsanto

 

De anti-Monsanto-mars. Wereldwijd liepen zo’n 2 miljoen mensen mee. En in Nederland, verdeeld over vier plaatsen, zo’n 10.000. De mars was een historische mijlpaal. Nog nooit eerder sprak een zo grote groep mensen zich uit tegen een (1) bedrijf. Maar de levensgevaarlijke impact van Monsanto en haar producten op de volksgezondheid is natuurlijk ook dusdanig, dat het logisch is dat een zo grote groep zich geroepen voelt om dit aan de nog grotere groep die nog onbekend is met de risico’s van genetisch gemanipuleerde gewassen (Genetic Manilulated Organisms – GMO’s) en kankerverwekkende bestrijdingsmiddelen, duidelijk te maken.

March Against Monsanto Graphic JPG
De reguliere media schitterden door afwezigheid en met bagatelliserende verslaggeving. De mars in Den Haag, waar ik zelf meeliep, heeft zo’n 500 deelnemers getrokken. In de spaarzame berichten over de mars las ik dat er 60 mensen zouden hebben deelgenomen. Zestig!!

march against monsanto 1
Waarom zouden de media deze mijlpaal links hebben laten liggen. Hier lag toch een enorme kans om te scoren met reportages over de mars? Met achtergrondartikelen over de gevaren omtrent GMO’s? Met een profiel van het bedrijf en de malversaties en lobby-praktijken waarmee zij onderzoeken heeft weggemoffeld en wetgeving en beleid heeft beïnvloed? Ik hou het er maar op dat Monsanto en haar dochterondernemingen grote adverteerders zijn en dat de media-bedrijven zich een eventueel verlies aan advertentie-inkomsten niet kunnen of willen veroorloven.

 

Hoe doorbreek je het verzwijgen en bagatelliseren?

 

Veel van de activiteiten, die misstanden aan de kaak stellen, worden op een dergelijke manier voor de grote massa verzwegen of gebagatelliseerd. En dat terwijl er binnen de samenleving wel degelijk groepen mensen zijn, die zich steeds meer bewust worden van deze misstanden en die ook hun verantwoordelijkheid nemen door dit te delen. Het is alleen de vraag hoe deze informatie de grote massa zou kunnen bereiken en dan ook nog eens op een manier, waardoor de informatie toegankelijk is voor hen.

ssssst
Ik realiseerde mij dat het geen zin heeft om de reguliere media trachten te bewegen om het grote publiek te benaderen. Ik realiseerde mij dat je een manier moet bedenken om onafhankelijk van eventuele media-aandacht de massa te bereiken. Ik realiseerde mij dat je een manier moet bedenken om onafhankelijk van eventuele toestemming van autoriteiten het publiek rechtstreeks te benaderen. Ik realiseerde mij dat een eventuele boodschap die je zou willen overbrengen op een luchtige, maar wel serieuze wijze, zou moeten worden verpakt.

 

Misschien zou dit een onderwerp zijn waar ik op de Landelijke Demonstratie 2013 over zou kunnen spreken: Hoe benader je het grote publiek op een laagdrempelige manier?

 

Zo gezegd, zo gedaan. Ik had er ook meteen een titel bij bedacht: Het Witte Applaus!!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *