Integrale tekst Introductie van het Witte Applaus, 1 juni 2013

Het gaat te goed in Nederland!
Daarom gaan de mensen niet massaal de straat op. Zoals in Spanje, Portugal, Griekenland, Hongarije, Italiё, Frankrijk, Ierland, Israel, Amerika, Australiё, etc. etc.

Het gaat te goed.

Gaat het wel zo goed?

Waarom staan wij hier dan?
Hoe komt het dat er een week geleden op verschillende plaatsen in Nederland een march Against Monsanto heeft plaatsgevonden?
Hoe komt het dat woensdag a.s. acties gehouden worden tegen de misstanden bij het werken met een uitkering?
En hoe verklaar je de animo voor de demo op 8 juni. Tegen Rutte 2?

Zo goed gaat het dus in Nederland. Dat er binnen twee weken vier keer moet worden gedemonstreerd.

Door een beperkte groep. Dat wel.

Maar gaat het dan nog te goed in Nederland?

Ik denk het niet. Ik denk dat het zelfs heel slecht gaat in Nederland. Of met Nederland moet ik misschien zeggen.

Eigenlijk kun je het Nederlandse volk vergelijken met een vrouw die in een abusive relatie zit. Ze wordt mishandeld, laten we zeggen vooral geestelijk. En iedere buitenstaander zou zeggen:”Kap er mee! Kom eens voor jezelf op!”

Maar de vrouw blijft in de relatie. En steeds belooft haar partner, gepersofiniceerd door onze regering, beterschap:”Ik ga mijn best doen. Ik zal veranderen” Maar het gebeurt maar niet.

En als de vrouw dan toch de gelegenheid krijgt om uit de relatie te stappen……Dan stapt ze niet veel later een relatie met een partner die ook, of misschien nog zelfs nog meer abusive is. Zoals het Nederlandse volk op 12 september zijn stem uitgebracht en voor meer van hetzelfde heeft gekozen.

Kennelijk is een slechte situatie minder beangstigend dan zelf verantwoordelijkheid voor je leven te moeten nemen.

De grote massa in Nederland demonstreert niet. En dat is niet omdat het te goed gaat. Maar omdat ze angst hebben om te erkennen dat het niet goed gaat en daardoor hun kop in het zand steken.

En daardoor worden zij geholpen door de machthebbers en de media, die belang hebben bij deze status quo.
Ik demonstreer niet omdat ik boos ben. Ik heb ook niet de ambitie om de elite eens even uit te leggen hoe de samenleving werkelijk zou behoren te functioneren. Neen, mijn motivatie is om die grote massa te bereiken. Om bij te dragen aan de bewustwording. En het besef van de eigen verantwoordelijkheid. Iedere samenleving krijgt immers de leiders die het verdient en we zijn allemaal – ook wij zoals wij hier staan – voor onze leiders.

Als mijn motivatie is om de massa te bereiken dan sta ik hier eigenlijk op de verkeerde plek. Jullie zijn immers al bewust. En jullie nemen jullie verantwoordelijk al. Alleen al door hier aanwezig te zijn. Dank jullie wel daarvoor.
Ik wil naar de massa. En dat doe ik met Het Witte Applaus.

Wat is het Witte Applaus?
Het Witte Applaus is een nieuwe manier van demonstreren. Het stelt je in staat om met geringe inspanningen maximale impact te realiseren. En het is FUN! Het is een kruising tussen traditioneel demonstreren en een flashmob.

Hoe werkt Het Witte Applaus?

Je gaat in geheel in het wit gekleed. Je begeeft je op een afgesproken tijdstip naar een afgesproken gebied. Bijvoorbeeld, op de eerste zaterdag van de maand van 14.00 uur tot 15.00 uur naar de Haagse binnenstad. Je gaat dan wandelen in het afgesproken gebied. Als je een ander in het wit geklede persoon tegen komt begin je te applaudisseren.

Je kunt je voorstellen als er in een bepaald gebied enkele tientallen in het wit geklede mensen rondlopen, die telkens als zij elkaar tegenkomen beginnen te applaudisseren, dat dit een bijzonder effect heeft in dit hele gebied. Doordat iedere deelnemer in beweging is, kun je met een beperkt aantal mensen een groot gebied bestrijken en veel mensen bereiken.

Je draagt een shirt waarop de website www.hetwitteapplaus.nl die per 1 juli live zal gaan vermeld staat. Op deze site zullen de verschillende organisaties en causes die het Witte Applaus ondersteunen vermeld staan. En met behulp van hun smartphone kunnen mensen die nieuwsgierig zijn geraakt van al dat witte geklap, meteen opzoeken waar Het Witte Applaus voor staat.

Zo wordt je als demonstatie niet weggestopt in een onzichtbaar hoekje, maar bereik je de mensen rechtstreeks.

Ik reken erop dat ik jullie nog vaak in het wit zal tegen komen. Ik zal dan luid voor jullie gaan klappen.

2 gedachten over “Integrale tekst Introductie van het Witte Applaus, 1 juni 2013”

  1. Interessant om u te volgen.
    Zelf probeer ik me bezig te houden met jeugd en onderwijs en met ondersteuning geven binnen mijn macht aan gebieden buiten mijn welvarende regio.Voorbeeld; Veel van mijn medemensen onttrekken hun drinkwater uit rivieren als ganges of congo, bij mij komt schoon water uit de kraan.! Vanuit die dankbaarheid lukt het mij niet te zien wat hier zo mis is. Of is dat misschien kop in het zand?
    Pim Fortuin sprak ook over puinhopen maar ik zag dat niet in mijn leefomgeving. Nu is dat m.i. niet heel anders. Ik voel meer actie urgentie in gebieden als oost europa, arabische gebieden, Israel en delen van het afrikaans continent, mensenrechten in china, oost azie, noem maar op.
    Ik ben benieuwd hoe u daar tegenaan kijkt.

    1. Allereerst bedankt voor je oprechte reactie. Bovendien vind ik dankbaarheid een groot goed. Het vormt de bron voor nederigheid en geluk. Ik word blij van de acties die jij onderneemt. De verantwoordelijkheid die jij neemt.

      In mijn beleving hangt alles met alles samen. Vanaf het moment dat je de ogenschijnlijk separate gebeurtenissen met elkaar kunt verbinden worden de contouren van het geheel zichtbaar. Het feit dat wij het in de westerse wereld materieel zo goed hebben, komt voor het grootste deel omdat de gebieden die je noemt worden uitgebuit – geexploiteerd.

      Wij – in de westerse wereld, in Nederland – zijn in slaap gesust met het comfort van de materiele welvaart. En leven daardoor in de illusie dat het “goed” met ons zou gaan. Als ik de vergelijking met de vrouw in de abusive relatie er weer bijhaal, dan zou je kunnen zeggen dat de partner er voor zorgt dat het de vrouw in materieel opzicht aan niets ontbreekt. Om haar zo nog afhankelijker te maken. Dit overigens ten koste van anderen, van wie hij die welvaart heeft gestolen. De vrouw wordt zo “verslaafd” aan haar leventje en voelt zich zelfs schuldig als ze erover zou klagen.

      Persoonlijk vind ik ook dat we niet zozeer in een economische crisis zijn beland (dit is wat de “elite” ons wil doen geloven), maar meer in een morele en existentiele. En dat is niet mis!! In dat opzicht hebben we het zelfs veel zwaarder dan enkele omgevingen die jij in jouw reactie noemt.

      Ik vind het belangrijk dat mensen zich bewust worden van deze situatie. De intentie van mijn tekst was met name hierop gericht. Niet zozeer om te klagen over “hoe slecht we het hier zouden hebben”, maar om rekenschap te geven aan het feit dat materiele welvaart niet de absolute maatstaf is en dat de vrijheid en democratie die wij zo roemen illusionair zijn.

      De oorzaken van de ellende in grote delen van de wereld ligt niet in die gebieden, maar ligt in het westen. Bij ons. Bij onze leiders en – dus – bij onszelf. Verander de wereld, en begin bij jezelf. Bij je thuis. Bij je leiders. Het is de enige manier voor fundamentele verandering. Daarbij vind ik het zeker lovenswaardig, neen, zelf noodzakelijk, om de hulp te bieden op de plekken waar de ellende het grootst is. Maar als je de oorzaak niet weghaalt blijft het symptoombestrijding.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *