Jeugdzorg, deel 3 (slot)

Ik ben met mijn dochter door het oog van de naald gekropen. Maar we hebben elkaar nog.
Met mijn dochter gaat het inmiddels weer goed. Ze is blij dat ze weer in Nederland is (zij wel) en heeft weer vriendinnen. Na de zomervakantie gaat ze naar het gymnasium. Dat is best knap voor een kind van zo’n ‘gestoorde moeder’.
Als het aan jeugdzorg had gelegen ( amk is daar onderdeel van) had ze nu in een leefgroep gewoond of een pleeggezin. Of misschien al verschillende pleeggezinnen gezien. Want hoewel het doel van jeugdzorg stabiliteit en veiligheid voor het kind is, zijn er weinig uit huis geplaatste kinderen die ook werkelijk stabiliteit en veiligheid kregen. Omdat ze van de ene plek naar de andere moesten verkassen of in een onveilige leefgroep of onveilig pleeggezin terecht kwamen.
De kans op misbruik of andere beschadigende ervaringen is bij uit huis geplaatste kinderen groter, bleek uit onderzoek.
Wij zijn er deze keer goed vanaf gekomen. Of mijn dochter en ik ook in de toekomst bij elkaar zullen blijven, is echter nog maar de vraag. We zijn in een erg duur huis gezet en met alle bezuinigingen die nog komen, weet ik niet hoe lang dat nog goed gaat.
Na dat half jaar dakloos rondzwerven met mijn kind, zal ik me in dit land nooit meer veilig voelen. Want ik weet inmiddels dat er geen hond naar je omkijkt, als je buiten je schuld op straat komt te staan. Geen advocaat, ombudsman, politicus, journalist die het interesseert waar jij met je kind de nacht doorbrengt.

Hoewel de conclusie van het amk-onderzoek was dat ik een goede moeder ben, werden er in het eindrapport zulke vreselijke dingen geïnsinueerd, dat het me verbaast dat ik mijn kind mocht houden.
Ten eerste zat het vol taalfouten en waren dingen die ik of anderen hadden gezegd uit zijn verband gehaald, foutief weergegeven of zo verdraaid dat je er ook makkelijk iets anders in kon lezen.
Ook was volkomen onduidelijk waarvan ik beschuldigd werd. De Franciscanen (met wie ik 25 jaar geleden nog samen voor de poort van Woensdrecht had staan bidden voor de wereldvrede) hadden hun best gedaan mij in diskrediet te brengen door me te beschuldigen van bedreiging. Geen idee waarvan of hoe, dat werd niet beschreven. De enige die daar bedreigd werden, waren wij!
Waarom ik als moeder bij het amk was aangemeld, welke verdachte feiten mij ten laste waren gelegd, kwam niet naar voren. Maar het beeld dat van mij werd geschetst was wel van een tamelijk gestoord mens.
Ik heb het rapport met mijn eigen visie op de zaak naar de jeugdinspectie gestuurd. Van de jeugdinspecteur kreeg ik bericht dat ze het ernstig opnamen en mogelijk zelf een onderzoek in zouden stellen naar de werkwijze. Ik heb daarna noch van jeugdzorg, noch van de inspectie iets terug gehoord.
Ik heb een klacht neergelegd bij de gemeente waar het ongure, Franciscaanse daklozenproject haar macht misbruikt. De klacht is niet serieus genomen.
Er is geen enkele vorm van genoegdoening of schadeloosstelling. Geen excuus van wie dan ook ontvangen. Ik ben opnieuw belasterd, heb er opnieuw een berg dossiervervuiling bij. Mijn dochter en ik hebben innerlijk schade geleden. En niemand die dat vergoedt.
De bagger die ik jarenlang over me uitgestort heb gekregen, heeft een enorme smet geworpen op de mooiste jaren met mijn kind. Het plezier in het moederschap is me zeker de laatste jaren voor een groot deel ontnomen.
Met kinderen wil ik ook nooit meer werken. Ik ben zo vaak verdacht gemaakt dat ik doodsbang ben ergens weer vals van te worden beschuldigd. Met al die dossiervervuiling kan ik me dat niet meer permitteren. Hiermee is ook een redelijke kans op passend werk verkeken.

Toch heb ik ‘geluk’ gehad. Andere ouders is het vele malen slechter vergaan. Na dit incident kwam ik terecht op de blog Darkhorse Jeugdzorg, waar de schrijnende verhalen op staan van ouders die al jaren vechten om hun kind terug te krijgen omdat jeugdzorg hen onterecht er van beschuldigde niet voor hun kind te kunnen zorgen. Een misdadiger wordt pas gestraft als zijn schuld is bewezen. Maar kom je als ouder in aanraking met jeugdzorg, dan moet jij als ouder je onschuld bewijzen. En dan nog wordt er niet naar hen geluisterd.
Zo ook Nora Yorukseven. Zij raakte haar zoontje kwijt aan jeugdzorg omdat ze wegens huidirritatie bij de huisarts kwam. Omdat de huisarts niets kon vinden, schreef hij in haar dossier dat ze leed aan waanvoorstellingen. Een collega van hem vond het nodig het AMK hierover in te lichten. Inmiddels stelde een milieudeskundige vast dat er uit een suskast in het ventilatiesysteem glaswol ontsnapte, waar de huiduitslag door ontstond. Dat mocht niet meer baten. Met vijf man sterk en 1 bewapende agent, werd Nora’s zoontje ontvoerd door jeugdzorg, omdat zijn moeder ‘aan een persoonlijkheidsstoornis zou lijden.’
Als dat al zo was: er zijn zoveel mensen die lijden aan één of andere persoonlijkheidsstoornis. Moeten die dan allemaal hun kind aan jeugdzorg afstaan?
Het is schandalig hoe het DSM-model, waar haast iedereen wel inpast, misbruikt wordt door mensen die helemaal geen diagnose mogen stellen. Zeker niet zonder onderzoek.
Nora was raadslid van Groen Links en hoopte dat ze steun vanuit haar partij zou krijgen. Maar jeugdzorg wist haar eigen partij tegen zich te keren met de mededeling dat het allemaal niet zo was als mevrouw beweerde. En dat ze niet moesten geloven wat ze zei.
Ze is al 7 advocaten verder en heeft nog haar kind niet terug. Het kind wordt van de ene plek naar de andere verkast. En mag 1 keer per maand zijn moeder even zien.
Over kindermishandeling gesproken!

Het is helaas geen op zichzelf staand incident.
De advocaat die ik geraadpleegd heb, bevestigde dat het AMk inmiddels gebruikt wordt als pestorganisatie door allerlei lieden die wraak op elkaar willen nemen.
Toch is er geen journalist, geen politicus die zijn handen vuil wil maken aan dit onderwerp. Blijkbaar wordt van bovenaf opgelegd dat over dit onderwerp gezwegen moet worden. Dat deze stinkende brei in de doofpot gehouden moet worden omdat er anders weer koppen gaan rollen. Iedereen wil natuurlijk graag zijn mooie baantje behouden in deze zware tijden.
Er gaat heel wat (belasting) geld om in dit wereldje en jeugdzorg doet er alles aan, ook in de sociale media, om de schijn te wekken dat het hen om ‘het belang van kinderen’ gaat.
Elke keer als zich weer ergens een familiedrama voltrekt, is dat koren op de molen van jeugdzorg. Toenemende controle en toezicht op gezinnen, via school, consultatiebureau, CJG met onder andere de ‘meldcode’ plicht, zorgen ervoor dat alles wat wij als ouders doen, ergens wordt vastgelegd.
Ik heb geen idee waar deze ontwikkeling ons heen voert. Maar het lijkt er op dat de overheidsbemoeienis, met als doel het voorkomen van vreselijke ongelukken zoals met Ruben en Julian, zo ver doorslaat dat we straks geen recht meer hebben op privacy, noch op onze eigen wijze van opvoeden. Elk kind dat zich verdacht gedraagt, kan gemeld worden. Verdacht kan zijn: te rustig en te aangepast. Maar ook: te druk en te brutaal. Dat u het even weet. Een gewaarschuwd mens telt voor twee!
Tegelijkertijd trekt de overheid zich steeds meer terug en vindt dat iedereen zijn eigen broek maar op moet houden. Dat staat haaks op het doel om armoede onder kinderen te voorkomen, dan wel op te lossen.
Een overheid die rücksichtlos bezuinigt op zorg, kinderopvang, uitkeringen en toeslagen en dus ouders onder het bestaansminimum duwt, moet niet hypocriet doen over de belangen en de veiligheid van kinderen.

Het verhaal van mijn dochter en mij is in een ‘geromantiseerd’ kinderverhaal te lezen op: http://deeltwee-bloek.blogspot.nl/ Hetverhaal heet: Tussen Heidelberg en Havelte.
Informatie over door jeugdzorg benadeelde ouders: http://jeugdzorg-darkhorse.blogspot.nl/
De website van Nora Yorukseven: http://norayorukseven.wordpress.com/de-hel-die-bureau-jeugdzorg-heet/
We zijn ook allemaal op twitter te vinden.

3 gedachten over “Jeugdzorg, deel 3 (slot)”

  1. Het is heel vervelend om met jeugdzorg te maken te krijgen, ik heb ook meegemaakt dat er een onderzoek werd opgestart op basis van een anonieme melding. De melder had kwaad in de zin, het was iemand tegen wie ik een maand eerder een aangifte had gedaan wegens diefstal. Het onderzoek liep op niets uit. Net als bij jou, heeft jeugdzorg geen verkeerde beslissing genomen. Ik kan me zo levendig voorstellen dat dit vaak wel gebeurt, maar blijkbaar doen ze het niet altijd fout. De verhalen van uit huis geplaatste kinderen die toen ze volwassen werden, blij waren dat ze uit huis geplaatst werden zijn er, hoe triest, ook!

  2. Bij ons zijn het de buren die een valse melding hebben gedaan kinderen zijn nu al een jaar uithuis, waar kan ik mijn recht halen nergens.
    de valse melding blijft gewoon erin staan ook al hebben wij gezegd dat het een valse melding is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *