Zorgloos

Voor het slapen gaan trok ik een kaart van Doreen Virtue: ‘doe een wens.’ Stond er op. ‘Dit is een magisch moment.’
Doe een wens? Magisch moment? Als ik nu niet snel met iets kom, is het magische moment straks voorbij en komt mijn wens helemaal nooit uit!
Maar wat moet ik wensen, dacht ik. Een bekend heksenspreekwoord luidt: pas op met wat je wenst, je kunt het wel eens krijgen.
Ik heb in het verleden ook wel eens wat gewenst. En gekregen. Viel tegen. Bleek er altijd een addertje onder het gras te zitten. Zeg maar rustig: een flinke gifslang.
Bovendien: wat ontbreekt er nog in mijn leven, dat ik het wensen moet? Er is liefde! Van en voor mijn kat en mijn kind. Heel veel liefde zelfs.
Ik heb een huis en ook mijn eigen spulletjes weer om me heen. Na een half jaar dakloosheid en anderhalf jaar angst alles kwijt te raken, kan ik dat bijzonder waarderen!
Ik slaap weer elke nacht in mijn eigen bed. Erg prettig als je weet in wat voor bedden en rotzooi mijn dochter en ik geslapen hebben, na onze remigratie.
We hebben te eten. Wel steeds minder te besteden, ook aan eten. Maar 10 euro per dag is meer dan de meeste voedselbankklanten nog hebben.
Ik voel me gezegend in mijn werk: schrijven en tekenen. Ik ervaar dat als zinvolle arbeid, dat me voldoening schenkt. Ik verdien er alleen geen geld mee. Maar dat is voor mij niet maatgevend voor ‘succes’. Succes is voor mij dat mensen waarderen wat ik maak, er blij van worden als ze het zien, zich begrepen voelen in wat ik schrijf.

Mensen denken wel eens, naar aanleiding van de onderwerpen waarover ik schrijf, dat ik één of ander zielig, hopeloos geval ben dat om komt in haar ‘slachtofferrol’. Ik denk dat ze het moeilijk vinden om te lezen wat ik schrijf, omdat het hen confronteert met hun eigen kwetsbaarheid.
Ik heb een hele hoop ellende meegemaakt en ik ben er alles behalve ongeschonden uitgekomen, maar ik ben zeker geen hopeloos geval dat zwelgt in haar slachtofferrol.
Ik ben ook niet depressief ofzo. Wel verdrietig, maar dat is wat anders. Als ik hoor dat er weer een acteur zich van het leven heeft berooft, terwijl hij alles had om voor te leven en zeer waarschijnlijk nog niet half zoveel heeft meegemaakt dan ik , dan snap ik dat niet. Want ik kan nog steeds intens genieten van een boswandeling, mooie paarse vlinders, een eekhoorn in de boom, de zon door de blaadjes.
Ik ben gelukkig als ik met mijn kind en mijn kat op mijn schommelbankje op het balkon zit.
Of als er weer een tekening is afgekomen, van één van de kastelen waar ik ooit ben geweest.
Ik heb naast de nare herinneringen, hele mooie. Waarbij mijn ervaringen als gids in Zuid Duitsland het absolute hoogtepunt vormen. Had het nooit willen missen en ben er intens dankbaar voor.
Als ik in de spiegel kijk zie ik een vermoeid mens, maar wel iemand die ik recht in de ogen aan kan kijken. Ik heb me vergist in mannen. Maar verder geen spijt van dingen die ik heb gedaan of niet heb gedaan. Zo viel ik tevreden in slaap. Zonder wens.

Toen ik enkele uren later wakker werd van de rugpijn, wist ik eindelijk wat ik wensen wil: ik wil mijn gezondheid terug! Maar ja, toen was het al te laat. Het magische moment was natuurlijk allang voorbij.
Ik ben 44 en in 1 jaar 7 kilo aangekomen omdat ik door alle lichamelijke klachten o.a. mijn sport op moest geven. Ik slik een middel om de aanmaak van stresshormonen te stoppen, omdat ik aan alle bedreigende ervaringen een stress-stoornis heb overgehouden.  Dat put uit. Sinds ik dat medicijn gebruik , is mijn slaapritme niet verbetert. In tegendeel. Elke ochtend tussen 4 en 5 word ik wakker en kan dan niet meer slapen. Waardoor ik halverwege de dag in elkaar stort.
Ik heb al meer als een jaar regelmatig de vlekken voor mijn ogen van moeheid. Duizelingen. En hartkloppingen. Hoewel dat laatste met het medicijn minder wordt.
Ik heb al mijn hele leven chronische rugpijn en kom dus al mijn hele leven bij de fysiotherapeut. Maar omdat niet bewezen kan worden dat het chronisch is, krijg ik het niet vergoed en kan dus sinds een jaar niet meer naar de fysiotherapeut. De bijzondere bijstand voor medische kosten hebben ze nl. in mijn gemeente afgeschaft en mijn woonlasten zijn zo hoog dat ik het ook niet zelf betalen kan.
Ik verga van de pijn en dat beperkt me ook in het bewegen.
De langdurige stress heeft ook invloed op mijn maag en darmen.
Door overbelasting zijn problemen met benen en voeten ontstaan. Waardoor zelfs wandelen zeer doet.
Elke ochtend kom ik als een wrak uit bed en heb uren nodig om tot mezelf te komen. Zowel lichamelijk als geestelijk.
Zolang ik niet hoef te werken, gaat dat. Ik kan alles in mijn eigen tempo doen. Hoef niet onder de mensen als het verdriet of de angst de kop op steekt. En dat vind ik erg fijn, want ik heb niet al teveel vertrouwen meer in mensen. Tot op heden waren er toch bizar weinig die netjes om konden gaan met mijn kwetsbaarheid. Ik ga menselijk contact daarom zoveel mogelijk uit de weg. Of beter gezegd: heel gedoseerd aan.
Hoewel ik al afgekeurd was voor 4 jaar, wil de sociale dienst dit keuringsrapport niet aannemen. En willen mij weer activeren. Daar heb ik bij tijd en wijlen dan zo stress van, dat het spontaan in de rug schiet en ik weer naar de fysio zou moeten. Die ik niet betalen kan.
Het zal niet lang meer duren of ik word zorgbehoeftig. Maar ja: de hele zorg wordt in dit land afgeschaft, omdat men vindt dat ‘we’ elkaar maar moeten helpen.
Wie is ‘we’, als je geen partner hebt, je kind nog maar 12 is en de familie, die heel ver weg woont, door ruzies uit elkaar gevallen is?
Toen ik 4 jaar geleden een longontsteking had, kwam de buurvrouw kippensoep brengen. Zo zout, dat ik er na twee lepels niets meer van op kon. Ik heb twee dagen honger geleden omdat ze het niet nodig vond boodschappen voor me te halen. Ik moest haar soep maar opeten.
Als dat het lot is dat mij te wachten staat, dan hoeft het van mij niet meer. Ik heb het niet al die jaren volgehouden om afgeserveerd te worden als een stuk vuilnis dat het leven niet waard is. Die boodschap heb ik in mijn leven iets te vaak meegekregen.

Mocht het magische moment zich nog weer aandienen, dan heb ik mijn wens inmiddels klaar:
Gezondheid is dan misschien niet iets waar je recht op hebt of waar je zelf over beschikken kunt. Maar mag ik alstublieft het recht terug op gezondheidszòrg?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *