Busymaker

Mevrouw Bussemaker maakt zich druk om de emancipatie van de Nederlandse vrouw, die nog te vaak haar man voor zich laat werken.
Ik ken genoeg vrouwen die helemaal niet eens een man hebben of willen. ZO geëmancipeerd zijn heel veel vrouwen dan ook nog eens. Dat ze nog liever alleen aanmodderen, dan dat ze zich rond laten commanderen door een man of zich op een andere wijze rot laten behandelen.
De overheid maakt het ze niet makkelijk, want zorg voor kinderen combineren met werk is lastig en een ware uitputtingsslag.
We zijn namelijk niet allemaal academisch geschoold en hebben niet allemaal al vanaf ons 20e een carriere met salaris dat hoog genoeg is om alle toenemende lasten op te kunnen hoesten.
Daarom zijn er ook heel veel vrouwen die ondanks hun rothuwelijk toch maar bij een partner blijven, omdat ze weten dat ze het met hun schoonmaakbaantje in de zorg (binnenkort wegbezuinigd) of hun parttime baantje in de kinderopvang (ook wegbezuinigd) toch niet rond kunnen komen.
De bijstand is niet iets waar je nou vrijwillig voor de lol voor kiest. Het geeft zoveel stress en is zo perspectiefloos dat je na jaren jezelf afvraagt of het niet makkelijker is je kop in de oven te steken.
Mevrouw Bussemaker, als u zich nou zo druk maakt om de emancipatie van vrouwen, die vaak dubbel (als mantelzorger straks 3dubbel) belast zijn, waarom pleit u dan niet voor een basisinkomen?
Alleen met een basisinkomen kunnen vrouwen ontsnappen aan de terreur van een slecht huwelijk, kunnen ze kiezen voor zichzelf, kiezen voor hun kinderen, kiezen voor vrijheid, kiezen voor gezondheid. Hoeven ze niet ziek te worden van armoede. Krijgen dus hun kinderen ook eerlijke kansen om zich goed te ontwikkelen.

Ik vind het heel stoer, al die vrouwen die tegen elkaar opscheppen hoe hard ze weer gewerkt hebben, welke carrìere-move ze nu weer gemaakt hebben. Met profielen op internet vol slecht Engels jargon waardoor hun baantje meer klinkt dan het eigenlijk is. Ik vind het stoer, dat ze thuisgekomen ook nog even een duurzame maaltijd in elkaar draaien, cupcakes bakken met de kinderen en dan ’s avonds laat nog even op de bank de was wegwerken.
Ik hoor elke dag het gezucht en gekreun van de Nederlandse vrouw die ondanks de chemo , fybromyalgie en onverklaarbare pijnen op hoge hakken door strompelt en tussendoor twittert: ‘mij hoor je niet klagen! Want ik ben een doorzetter. Hup de beuk erin.’
Het is niet toevallig dat tegenwoordig zoveel vnl. vrouwen lijden aan dat vage fybromyalgie. Reuma aan de weke delen. Ik ben geen aanhanger van Louise Hay, maar ik geloof wel in mind over matter en dat alles wat zijn uitweg vindt in het stoffelijke, zijn oorzaak heeft in het onstoffelijke. Ik vond de visie van Louise Hay op dat nieuwerwetse fybromyalgie interessant. Vrij vertaald zou je kunnen zeggen: de REK is er letterlijk en figuurlijk uit. Het lichaam wil dat we zachter met onszelf (en ANDEREN) omgaan.
Vaak zijn het ook nog van die spirituele tiepjes, vol goede raad voor anderen, die voorbij gaan aan elk signaal dat hun lichaam afgeeft.
Als ik al dat gemartel om me heen zie en hoor, vraag ik me wel eens af: Waar zijn we in godsnaam mee bezig, met z’n allen? Is dit nou emancipatie? Dat we dezelfde egotripperij en geldingsdrang van mannen na moeten streven om te bewijzen dat we vooral niet het zwakke geslacht zijn?
Ik ben nog niemand tegengekomen die er gelukkiger of meer tevreden van is geworden. En ik kan niet zeggen dat de opvoeding van onze kinderen, die wij zogenaamd tot ‘voorbeeld’ willen zijn, er op voor uit gaat.

Mevrouw Bussemaker: Ik luister niet naar u. Ik heb geen enkele boodschap aan u en uw soort. Ik ben verantwoordelijk voor mijn lichaam. En dat wat er in woont. Ik ben ook (als enige, want verder heeft nog nooit iemand naar haar omgekeken) verantwoordelijk voor een meisje. En wij hebben voelbaar behoefte aan iets heel anders dan wat u verstaat onder ‘emancipatie’.

3 gedachten over “Busymaker”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *