Emigreren met een kind

Het intakegesprek bij een jeugdhulpverleenster gisteren:
‘Dus, Rozemarijn. Jij vond het helemaal niet leuk om naar Duitsland te emigreren?’
Mijn dochter schudt van nee en kijkt me aan met een blik van: sorry mam.
Ik weet dat ze nog steeds boos op me is, dat ik met haar geëmigreerd ben.
Als ik vervolgens uitleg wat er tijdens die emigratie allemaal mis ging (naast de vele dingen die ook goed gingen en leuk waren) , neem ik de wisselende blikken waar tussen mijn dochter en mij.
Ze willen weten wat er is gebeurd en ik doe mijn best om het zo luchtig mogelijk te vertellen. Maar als ik eenmaal begin, komt de stoom uit mijn oren en gaan de ook voor mij traumatische herinneringen met me op de loop.
Mijn dochter zit dan voorover gebukt, met haar hoofd op de tafel. En zegt later tegen me, als we in het trappenhuis op adem proberen te komen: ‘Ik vond het zo moeilijk om er weer aan herinnert te worden.’
Ik snap niet waarom ze niet eerst de moeder apart onder 4 ogen spreken. Dan had ik mijn kind dit akelige zware gesprek kunnen besparen en hadden we in kleine stapjes haar in contact kunnen brengen met de dingen die ze verdringt.
Ik kan me tijdens het gesprek niet aan de indruk onttrekken dat de blikken de gedachte verraden: hoe heb jij dit je kind aan kunnen doen? Heb je dan helemaal geen rekening met haar gehouden?
Uitgeput van schuldgevoelens en van het mezelf verdedigen kom ik die middag thuis. Bang dat ze zullen dreigen weer mijn kind bij me weg te halen.

In 2012 emigreerden per dag 395 Nederlanders uit onvrede met het politieke klimaat.
Ik vluchtte in 2011 al. Na overleg met verschillende deskundigen, uitzoeken wat mijn kansen waren over de grens en nadat ik aangenomen was voor een scholing met baangarantie.
Zouden die 144.175 mensen die in 2012 vertrokken net zo hard bekritiseerd zijn als ik? En hoe is het hen vergaan? Hoe hebben zij hun kinderen laten wennen aan een nieuw land, met een andere taal en andere gewoontes?
Daar zal ik wel nooit antwoord op krijgen.
Feit is dat ik dit nooit mijn kind ‘had aangedaan’ als ik in Nederland niet al 12 jaar met mijn rug tegen de muur had gestaan. Verscheurd door de tegenstrijdige eisen en belangen van een kind enerzijds en uitkeringsinstanties anderzijds.
Ik verhuis niet voor de lol. Het is vermoeiend, kost veel geld en vraagt om een enorme dosis aanpassingsvermogen. Als ik als alleenstaande moeder met uitkering niet zo vaak was belasterd en weggepest en was vernederd, als ik niet elk jaar financieel zoveel had ingeleverd en niet voortdurend onder druk werd gezet door de overheid, had ik mijn kind ook de jeugd kunnen geven die ik haar gewenst had. EN mezelf! Want het heeft allemaal een flinke smet op het moederschap geworpen, waar ik eigenlijk heel erg veel plezier aan beleef.
Wat bijna niemand weet, ook mijn dochter niet, is dat ik in 2010 zo uitgeput was van het sociaal isolement waarin we al jaren leefden, de geldzorgen, de eenzaamheid, de onbegrepenheid. Het niet serieus genomen worden. Stalking en trolling. Dat ik bij de hulpverlening al had aangegeven dat als er niet snel iets veranderde, ik er ‘uit’ zou stappen.
De hulpverlener die betrokken was toen zei dat ik in het verkeerde gebied woonde, met mijn talenten en levensstijl. En eigenlijk in een stad als Groningen beter zou passen. Maar hoe moest ik dáár nou weer aan een huis komen? En ik ken er niemand!
Ik deed een spannend wicca-ritueel aan zee en ja hoor: er ging een deurtje open bij de oosterburen. Ik had daar al jarenlang vrienden in het reenactment, die al jaren met lede ogen toekeken hoe het ons steeds slechter ging. Ze haalden me er toe over naar Duitsland te komen. Zouden helpen met woonruimte, werk, met mijn kind. Ik zou nooit meer zo alleen zijn. Had allemaal vrienden erbij. Elk weekend naar middeleeuwse markten. Waar ik vast kon werken als waarzegster of als masseur.
Het klonk als muziek in de oren. Vervolgens leerde ik er ook een man kennen die het als zijn levensopdracht zag ons ‘gelukkig’ te maken.
wat had ik moeten doen? Nog eens 12 jaar met mijn rug tegen de muur af blijven wachten tot iemand die muur afbreekt? Van de overheid viel niets meer te verwachten, aangezien Nederland massaal op de pvv en de vvd had gestemd.
Ik besprak de plannen met de betrokken hulpverlening. We gingen uitzoeken wat onze kansen en wat mijn rechten waren en een half jaar later gingen we.
Nee, mijn dochter wilde niet. Maar in mijn optiek zijn de ouders de baas en niet de kinderen.
Het alternatief was dat ze op termijn geen moeder meer had. Bovendien was mijn kind, na de verhuizing wegens stalking, OOK erg eenzaam. Ze heeft helaas de neiging om de situatie zoals die was te idealiseren, omdat we in Duitsland zo erge dingen meemaakten en ze zo heimwee hield.
Niemand hield zich aan zijn beloftes, toen we de grens over waren. Dus binnen twee weken stond ik er met mijn kind weer alleen voor.
Ik heb de tering naar de nering gezet en binnen twee maanden een huis weten te regelen, inkomen, drie diploma’s gehaald en werk gevonden. Ik liep op mijn wenkbrauwen! Maar het was daar héérlijk!
Ik werd niet achtervolgd door het verleden. Dat had ik in Nederland achtergelaten!
Ik werd voor het eerst serieus genomen. Ik werd gewaardeerd! Ik vond het daar prachtig! De mensen waren aardig. Gek op Nederlanders! Mijn werk was super interessant.
Maar mijn kind moest het alleen uit zoeken! Want nee: voor geëmigreerde kinderen is geen opvang. Geen hulp op school. Er was nergens taalles. Geen begeleiding. En ik was niet thuis, omdat ik moest werken.

Al die jaren dat ik voor haar had gekozen en zij centraal stond, kreeg ik de kritiek dat ik een slecht mens was omdat ik niet werkte. Nu werkte ik en kreeg ik weer kritiek dat ik een slechte moeder was! En dat was ik ook. Maar als ik het niet had gedaan, hadden we het financieel niet gered.
Maar mijn lichaam hield het ook niet vol. Ik kreeg gezondheidsproblemen door overbelasting. De bureaucratie in Duitsland is mensonterend. Ze maken het je echt onmogelijk om los te komen van hartzIV. Vervolgens werden wij het huis uitgetreiterd door een stel oerconservatieve hoogbejaarden in huis, voor wie ik niet degelijk genoeg was. Met geweld drongen ze met 4 man tegelijk ons huis binnen om te controleren of ik niet stiekem de was in de badkamer ophing en mij uit te schelden voor alles wat lelijk is.
Bij de politie aangifte doen van huisvredebreuk maakte de situatie er niet beter op. Een maand of twee, drie later zijn we DOODSBANG letterlijk via het raam gevlucht, dankzij een internationaal verhuisbedrijf dat mijn vader gestuurd had.
En dan kom je, weer na overleg en beraadslaging terug in je eigen land. En dan laten ze je eerst een half jaar dakloos rondzwerven en sturen vervolgens ook nog jeugdzorg op je af. Omdat ‘men’ vindt dat IK niet voor een kind kan zorgen.
Breek mij a.u.b de bek niet open over kinderrechten en het belang van kinderen. Want de mijne is nog nooit iets waard geweest. Haar jeugd is verpest door grote mensen die hun beloftes niet nakwamen, hun handen niet thuis konden houden, die haar moeder bedreigden en lastig vielen. En een overheid die ook niets anders kon dan dreigen.
Een jaar later zit je bij twee jeugdhulpverleners die je aankijken met een blik van: wat ben jij een egoïstisch monster. Dat je je kind zo naar het buitenland hebt ‘ontvoerd’.

Maar ik ben er nog! Mijn dochter heeft nog steeds een moeder. En dat is omdat ik ondanks alles wat ik met mensen meemaak aan onverdraagzaamheid, een ontzettend positieve impuls in het buitenland heb gekregen. Mijn hart is opengesprongen voor kunst en heeft daardoor nieuwe zin gekregen.
Dat heeft in Nederland tot op heden niemand me nog kunnen bieden.
Als je wilt dat kinderen gelukkig zijn, begin dan met de moeders. Want moeders zijn de basis onder hun kinderen. Breek je de basis af, breek je het kind af!

http://bl-oek.blogspot.nl/ Een kinderverhaal over onze emigratie

3 gedachten over “Emigreren met een kind”

  1. Mooie blog weer Sabine. Maar je eindconclusie dat de basis van het kind haar / zijn geluk zou afhangen van de moeder komt op mij nogal subjectief en generaliserend over. Als vader van mijn kinderen, maar ook van vrienden om me heen, zie ik ook hoe belangrijk de rol van de vader is, en dat deze in zekere zin net zo kan bijdragen aan het geluk en welbevinden van een kind. En dat een moeder dat deel of eventueel gemis nooit zal kunnen vervangen, net zo min als de vader dat kan bij het moeder-element. Ik zou zeggen:

    Als je wilt dat kinderen gelukkig zijn, begin dan met de ouders. Want ouders zijn de basis onder hun kinderen. Breek je de basis af, breek je het kind af!

    Het is spijtig dat dat met een-ouder gezinnen niet altijd kan, dat is wat anders, maar als het echt gaat om de belangen van het kind, dienen we dat los te koppelen van persoonlijke pijn en ervaring. Kijk naar een kind indien het een verstoorde of niet bestaande band heeft gehad met één van de ouders, en het heeft daar op latere volwassen leeftijd nog steeds last van. Vooral op het valk van de emotionele ontwikkeling en zijn of haar zelfbeeld.

  2. Tuurlijk! Ik weet helemaal niet hoe het is om een man te hebben. Maar als ik die had gehad, had ik geschreven: ‘als je de basis onder de ouders weghaalt (ze in armoede laat leven), dan….’
    Het gaat hier niet om vaders of moeders. Maar om het feit dat je als ouder, man OF vrouw, de basis van je kind bent.
    Mijn kind heb ik NOOIT opgestookt tegen de vader. Ik heb gezegd: zolang je onder mijn verantwoordelijkheid valt, is er geen contact met deze man. Ben je 18, staat het je vrij je eigen keuzes te maken.
    Verder heeft niemand over die beslissing te oordelen. De man heeft mijn zwangerschap en bevalling verziekt met psychisch geweld, treiteren en dreigen. Ik ben in de kraamtijd verkracht en was te bang en te zwak me tegen hem te verzetten. Heb ik me altijd voor geschaamd! Daarna heeft hij me nog een keer in elkaar geslagen omdat hij weigerde voor zijn kind te betalen en ik het geld kwam hálen. Hij heeft haar NOOIT erkent. Daarna viel hij mijn woning binnen om het kind bij me weg te halen. zette de kraamverpleging tegen me op om het kind bij me weg te kunnen halen. Waarop een advocaat er voor gezorgd heeft dat deze man nooit meer in onze buurt zou komen!
    na enkele jaren beweerde de man tot inkeer te zijn gekomen. Toen heb ik hem nog 1 kans gegeven en hebben we op een anonieme plek afgesproken. In een museum. daarna begon hij weer te dreigen.
    Ik heb het RECHT mijzelf en mijn KIND voor zo’n psychopaat te beschermen! Niet alleen het recht, ook de PLICHT!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *