Eénbenige vrouw

Het is gelukt om met 2 krukken een stoel in de woonkamer te bereiken. Verlangend kijk ik naar de lonkende fruitschaal in de keuken en vraag me af hoe ik een banaan mee kan nemen naar de stoel. Met twee krukken in mijn handen.
Toen ik aan spataderen geopereerd werd, kon ik tenminste nog gewoon staan en een beetje lopen. Ook al deed het zeer. Nu kan ik nog niet eens een kopje koffie voor mezelf maken.
Ze hebben voor een operatie 1 been voor de helft een soort van uitgeschakeld. Dat ligt nu als een dood ding voor me. Met de voet half in verband gewikkeld, geel van de jodium en gezwollen. Ik kan inmiddels wel weer de grote teen bewegen. Dus het begint langzaam aan weer MIJN onderbeen te worden.

In de media wordt gediscussieerd over de bezuinigingen op de thuiszorg, maar ik heb in mijn hele leven nog geen thuiszorgmedewerker gezien en vraag me af wanneer je daar überhaupt ooit al recht op had.
Toen ik halfdood van een verwaarloosde longontsteking thuis zat, met een 8 jarig kind, en de huisarts thuiszorg voorschreef, belde ik met het wmo loket. Ze kwamen nog niet eens kijken hoe de vlag er bij hing. Wezen de aanvraag aan de telefoon onmiddellijk af. Mijn dochter van 8 bracht me geduldig kopjes thee. Haalde af en toe een halfje brood. Hielp in huis met kleine dingen. En wist buren in te schakelen.
Toen ik voor het eerst aan spataderen geopereerd werd in Duitsland, had ik wel recht op thuiszorg. De enige keer! Maar de maatschappelijk werker die het voor me aan zou vragen, was het helaas vergeten.
Omdat mijn hospita een dag of twee erna met geweld mijn woning binnenviel om te controleren of ik niet stiekem de was in de badkamer ophing en ik mijn been noodgedwongen teveel moest belasten, raakte de wond aan de binnenkant ontstoken. Elke dag reed ik met de bus (stervensduur!) naar Heidelberg waar de wond verzorgd werd door verpleegkundigen.
Een jaar later weer spataderbehandelingen. Iets anders uitgevoerd. Niet helemaal gestript maar de Mullertechniek en laser. En weer geen thuiszorg. Ik ben inmiddels ervaren en sowieso erg georganiseerd. Dus ik plan en werk in het huishouden vooruit. Haal genoeg boodschappen in huis.
Maar ja: mijn kind moest ook ineens de handen uit de mouwen steken. En 8 en 10 jaar is toch wel erg jong om een mantelzorgertje te zijn.
In de zorg gaan ze er zeker vanuit dat iedereen getrouwd is. Een partner heeft. Of familie in de buurt. Ik ben vast de enige vrouw in dit land die geen partner heeft. En ook geen familie in de buurt. En als ze wel in de buurt zouden wonen, met alle respect: onze familie is al heel lang geleden door ruzie verscheurd.
Nu ik op 1 been door het huis hinkstap met twee krukken, is mijn dochter inmiddels 12. Een grote meid. Karaktervol ding. Kan best aanpakken. Al is het met tegenzin. Want ze is nog steeds KIND!
En deze keer is het niet alleen maar even een afwasje doen. Of helpen opruimen. Echt ALLES moet ze voor me doen. Ik kan niet heel lang op 1 been staan. Dus ze bakt het eten op dat ik had voorbereid, moet alles brengen, aangeven. Voor de kat zorgen. Ze zit ineens vol in de zorg. Zelfs een banaan kan ik nog niet zelf uit de fruitmand vissen. Tenzij ik hem ter plekke in zijn geheel in mijn mond prop en terug op de stoel verder verteer.

Het is vervelend om afhankelijk van iemand te zijn. Maar nog vervelender om op je kind te leunen. Op de één of andere manier klopt het voor mijn gevoel niet. Ik hoor voor haar te zorgen. Niet omgekeerd. Gelukkig is mijn dochter heel erg eigen. Mijn eigen vlees en bloed. Ik ben erg gesteld op mijn privacy. Zeker na alles wat ik met mensen heb meegemaakt. Ik zou het nog vervelender vinden als ik mijn buurman, die heel aardig is, moest vragen me naar de wc te brengen of het maandverband uit het kastje te halen.

Ik weet niet waar al dat geklaag en gemopper vandaan komt over verdwijnende thuiszorg. Ik heb ze nog nooit gezien. Wij zijn het als bijstandsgezin nog nooit waard geweest. Wij moeten alles zelf altijd maar zien te rooien. En dat zal in de toekomst alleen maar erger worden. Aangezien ik geen fysiotherapie meer krijg ook en mijn wervels steeds vaster gaan zitten. Er komt een moment dat ik deze krukken kan verruilen voor een looprekje, terwijl de fysio er nu op dit moment nog bewegelijkheid in kan krijgen. Jammer, als zo’n gymnasiumkind straks mantelzorger van haar moeder worden moet en haar school er onder gaat lijden. Want zij heeft nog de kans om uit de armoede van haar moeder te ontsnappen.
ALLES was me er de afgelopen 12 jaar aangelegen om de armoede niet aan haar door te geven. Haar het gevoel te geven dat zij een beter leven waard is.
Maar of dat met 20.000 werklozen per maand erbij gaat lukken, vraag ik me inmiddels af.
Als we in dit land niet eens meer in staat zijn om onze kinderen een toekomst te bieden, snap ik niet zo goed wat het nut is van al dat onderzoek naar levenverlengende geneeskunde bij bijvoorbeeld kanker en hart en vaatziekten. Ik heb soms het gevoel dat je in dit land niet meer gewoon aan iets dood mag gaan.
Behalve als het om inkomenspolitiek gaat en werklozenbeleid. Dan kan je in dit land letterlijk doodvallen.

Een gedachte over “Eénbenige vrouw”

  1. Ik ga even reageren op mijn eigen stukje met een P.S. We zijn inmiddels een week verder. De wond had inmiddels dicht moeten zijn, maar eergisteren is er een bloeding ontstaan die voor veel pijn en rare electrische prikkels in mijn been zorgden . Gisteren kleurde de voet langzaam paars. Ik strompel nog steeds wat op 1 hak, inmiddels met crocs aan omdat mijn hiel zo zeer begon te doen. Soms met krukken of op een rollende bureaustoel.
    Het contante geld is op, de keukenkastjes leeg en ik kan nog steeds niet veel doen, op een afwasje na. Of een drol uit de kattenbak scheppen.
    Ik heb al vier keer de huisartsenpost moeten bellen en 1 keer een arts laten komen omdat het verband vastgeplakt zat aan de hechtingen en ik het niet los kreeg, omdat ik dagen verhoging had en er een ontsteking leek te zitten, omdat er van die enorme zwellingen waren. NOOIT van mijn leven laat ik me nog opereren zonder nazorg, zonder thuiszorg. Ik ben het ziekenhuis in gegaan om beter te worden. Maar ik ben bang dat mijn voet hier slechter uit komt dan hij er in ging! De prijs van de bezuinigingen hoeven niet MIJN gezondheid te kosten! 🙁

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *