Naakt door de cactussen rennen

Het gebeurt in een halfschemerige slaapkamer. Tussen je eigen lakens met je eigen geur. Of in het donker van de nacht op een plek waar je dacht dat je veilig was. In ieder geval op een plek waar niemand je ziet. Niemand je kan helpen. Je bent alleen met de persoon die over je grenzen heen gaat en daarbij geweld aan doet.
Daarna voelt het vreemd genoeg alsof iedereen het toch aan je kan zien. En de schaamte is zo groot, dat je niets durft te zeggen. Niet de schaamte om dat wat HIJ heeft gedaan. Maar de schaamte dat je het hebt LATEN gebeuren. Dat je niet in staat was je te verzetten, uit angst voor wat er dan zou gebeuren.
Verkrachtingen vinden zelden plaats door een vreemde engerd die in de bosjes verscholen ligt. Het schijnen meestal bekenden te zijn. ‘Vrienden’. Familie. Of je eigen man.
Erger vond ik het om jaren later publiekelijk op o.a. internet verkracht te worden met ontzettend vieze, lasterlijke praat waarbij misbruik werd gemaakt van de openheid die ik aan mijn expartner had gegeven toen wij geliefden waren en ik dacht dat de man te vertrouwen was. Waarbij ook gedreigd werd om bv naaktfoto’s op internet te zetten.
Vooral bij iemand die al eerder slachtoffer was van misbruik, is dat zout in een open wond.
Ik ben er aan kapot gegaan. Het was alsof ik figuurlijk gesproken, op een marktplein werd ontkleed en alsnog verkracht. En sindsdien voelt het alsof ik niets meer om het lijf heb.
Ik ben een wandelende open wond. Hij wil niet meer dicht. Bloedeloos en alle schaamte voorbij, want trots heb ik niet meer over, blog en schrijf ik over vrouwenrechten. Geweld tegen vrouwen. Vrouwenemancipatie. Want met werken en stemrecht alleen, zijn we er niet.
Ik geef daarbij veel openheid over mijn eigen leven. Dat wordt niet altijd goed begrepen. Niet altijd gewaardeerd. En vaak aangezien voor aandachttrekkerij. Als ik aandacht wil, kan ik me wel wat leukers voorstellen dan met dit soort dingen naar buiten treden, gelóóf me!
Soms voelt het alsof ik naakt door een cactussenveld ren. In de hoop dat mijn boodschap wordt opgepakt. Maar iedereen wijst alleen maar naar zijn voorhoofd en vraagt zich af waarom die vrouw naakt door een cactussenveld rent.
Het zou ook veel zachter te zijn om door een boterbloemenveld te rennen. Of wuivend gras. Of gewoon mijn zwakke plekken te bedekken met kleren.

Gisteren lag ik 1 dag in het ziekenhuis waar mensen alleen maar AARDIG voor me waren. Ik heb zolang niet zoveel aardigheid en zorgzaamheid ervaren als gisteren. Ik werd gerustgesteld toen ik bang werd. Ik mocht een arm vasthouden, toen het pijn deed. Wat ik eten wilde. Wat ik drinken wilde. Ik was zo ontroerd van zoveel liefdevolle aandacht. Ik hoefde alleen maar te liggen. En elk kwartier kwam er een vriendelijk gezicht voorbij om te vragen of ik nog iets nodig had.
Het was een boterbloemenveld. Het was het wuivende gras. Het voelde zo zacht en zo warm. Het was precies wat ik nodig heb om te helen. Mijn hele ziel hongert naar zachte boterbloemen. Niet meer de harde, stekelige cactussen. De hele middag heb ik in dat ziekenhuisbed liggen denken hoe ik aan meer zachtheid in mijn leven kan komen. Bij de sociale dienst vind je het niet. Op de sociale media gaat het soms ook hard te keer.
Zodra je 1 voet buiten zet, in de wereld, begint de ellende al. Je komt uit het ziekenhuis om krukken op te halen en je krijgt al gelijk een punthoofd van de bureaucratie bij het krukken-uitleenpunt. Die doen alsof je een uitkering aan komt vragen, in plaats van een paar krukken huren.
Maar ergens in deze wereld, moet toch de helende zachtheid zijn. En hopelijk hoef je er niet eerst voor in het ziekenhuis!
Daarom heb ik besloten een aantal blogitems te gaan wijden aan de zoektocht naar zachtheid. We zullen uitstapjes maken naar het bos achter mijn huis. We zullen een duik nemen in mijn doos met pastelkrijtjes. En we gaan zeilen. Vanaf mijn balkon!
Ik nodig iedereen uit met me mee te gaan, opzoek naar de velden van zachtgele boterbloem. En u mag uw kleren aanhouden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *