Zoektocht naar de Zachtheid 1

tekeningenduitsland 003Opzoek naar de zachtheid, zullen we eerst naar binnen moeten schouwen. Maar binnen is buiten en buiten is binnen. Wie zichzelf kent, kent Onder en Boven. Want alles is één. Dat klinkt raadselachtig. Ik geloof dat ik het zelf ook niet begrijp. Maar iets in mij zegt dat het waar is:-)
Je hebt mensen die denken dat ze heel veel van esotherie weten en die zeggen dat alles wat je in het leven aantrekt, zelf hebt gecreëerd. Een tamelijk harteloos en simpel dogma. Het zou veronderstellen dat iemand wiens leven rustig voortkabbelt, een goed mens is. En iemand die getraumatiseerd is, dus slecht. Die heeft de ellende over zichzelf afgeroepen.
Esotherie kenmerkt zich door liefde en mededogen. Zachtheid dus. Als mijn ziel werkelijk zo verdorven was dat het zoveel geweld aan kon trekken,  hoe kon ik dan ‘toveren’ met krijtjes? Zachte pastelkrijtjes zijn mijn favoriete medium, om uit te drukken wat in mij leeft.
Het is alsof je in de spiegel van mijn ziel kijkt. Krijtend maak ik contact met de binnenwereld en tegelijk de buitenwereld. Zoals in de bovenstaande tekening, waarin een roodkapjeachtig elfenwezen, zichzelf ziet in de bloemen en de Zonne-god zichzelf in de schepping en omgekeerd.
Veel van mijn tekeningen bevatten esotherische onderwerpen. Soms sprookjeswezens, dan weer engelen of heiligen.
Sinds ik in Duitsland ben geweest en als gids veel leerde over de geschiedenis van de Kurpfalz, ben ik ontzettend geïnspireerd geraakt door de prachtige kasteelruïnes daar. Geweldig, om over die oude vervallen muren en afgebrokkelde trappen te lopen.  Vanuit door onkruid overwoekerde torenkamertjes te genieten van het uitzicht over een dal, over een rivier, over bosachtige heuvels en de zon onder te zien gaan. De romantische vakwerkdorpjes, vaak eeuwenoud. En overal liggen de verhalen voor het oprapen. Sinds 2011 heb ik er dus een nieuw thema bij!
Mijn hele huis hangt vol ingelijste pastelkrijttekeningen van Schwetzingen: het kasteel en de tuin. Heidelberg. En sinds kort ook Burg Hornberg en deze:

badwimpfen2 001

Bad Wimpfen. Ik ben hier in 2011 ook echt geweest. Onder aan de rode toren, onder het platte afdakje, ligt een terras waar ik op een zonovergoten dag intens gelukkig met mijn voornemen te emigreren, genoot van het uitzicht over de Neckar.

Ik ben weer terug in Nederland. Maar elke dag zie ik aan de muren de prachtige herinneringen, uitgedrukt in zacht pastelkrijt. Zodra ik mijn kleedje heb uitgespreid in de slaapkamer, mijn tekenplaat heb neergelegd, de ontwerpschetsen links en de doos krijtjes rechts, verlies ik mezelf in een andere wereld. Ik heb niets anders nodig om gelukkig te zijn, dan deze doos krijt. En de inspiratie van mijn (ondanks alles), nog steeds tweede ‘heimat’.  Naast het tekenen van de kastelen, ben ik ook bezig een boek te schrijven over mijn ervaringen als gids. En heb ik een lezing of gastles klaarliggen met als thema: het Arcadië van de Palts. Over de op één na grootste barokke tuin van de wereld.

Het mooiste is om je passie door te geven. Om enthousiasme voor iets te delen.  Dat is liefde! En liefde is zachtheid. Toch krijg ik die kans nog niet genoeg naar mijn zin. Ik woon niet in een gebied waar erg veel interesse is voor wat ik doe. Ik zit bij een sociale dienst die er ook niet veel waarde aan toekennen, tot op heden. Ik heb geen financiële middelen om een agent in te huren, die pr voor me kan doen.  Komt er desondanks dit weekend een GOUDEN kans op mijn pad om door te breken: een uitnodiging om te exposeren tijdens een kunstroute, met aansluitend kunstenaarsdiner. Of ik mee wil doen? JA! Graag! Maar er is geen enkele mogelijkheid om mijn werk op de plek van bestemming te krijgen. Ze zijn 70-50 cm groot, die tekeningen. Kwetsbaar en voor MIJ kostbaar! Ik heb geen auto. Geen geld voor vervoer.  Bij de sociale dienst hoef ik niet aan te kloppen. Die betalen nog niet als je naar een ziekenhuis moet voor een operatie.  Laat staan om een paar onbeduidende tekeningen van onbekende kastelen van een onbekende bijstandsmoeder op een expositie te krijgen.

En zo is de zachtheid van de kunst altijd maar van korte duur. Zodra je ontwaakt in de echte wereld, is de betovering weer verbroken!

Sponsors gezocht!

http://sprookjesvansabine.blogspot.nl/

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *