De helende reis

helendereisleiderSinds ik met mijn voet het ziekenhuis in ging en even geen kant op kan met mezelf en al helemaal niet meer op de loop kan voor het verleden, is het verleden heel plotseling daar: RECHT VOOR ME!
Dat zal wel geen toeval zijn. Er wordt duidelijk ‘aan de basis’ van mijn problemen ‘gewerkt’. De esotheri-ci zullen aan een half woord genoeg hebben. Maar ja, dan ben je zo snel met schrijven klaar!
Dus ik leg het nog even uit:
Stel: Je wordt op klaarlichte dag aangereden. EXPRES!
Wie DOET nou zoiets? Hoor ik u denken. Nou: iemand die jaloers is. Iemand die hebben wil wat jij hebt. Iemand die al zijn hele leven met ingehouden frustraties rondloopt. Iemand die zich afgewezen voelt en geen gezichtsverlies wil lijden?
Er zat ook nog iemand naast, die had ingefluisterd: Geef gas! Geef gas! Rij dat kutwijf dood!
En op de achterbank zaten mensen die de handen voor de ogen hielden en achteraf zeiden: ‘wir haben es nicht gewusst. WIJ waren het in ieder geval niet.’
Het is maar een voorbeeld. Een ziek voorbeeld. Maar iets in die orde van grootte heb ik ooit meegemaakt en ik kom die mensen ineens de hele week al tegen.
Wie voorgaande ‘cursiefjes’ heeft gelezen kan zich ongetwijfeld een voorstelling maken van waar het over gaat.
Dat waar ik al bang voor was toen ik in Duitsland besloot voor mijn dochter terug naar Meppel te gaan, kwam gisterenavond uit:
De mensen op de achterbank en ik hebben onze kinderen straks 6 jaar lang in dezelfde klas op dezelfde school.

Ik was rustig, toen ik de achterbankmevrouw plotseling herkende. Eigenlijk een aardig mens. Ik mocht haar vroeger graag. Door schade schande heb ik de afgelopen 6, 7 jaar moeten leren dat niet alle ‘aardige’ mensen dezelfde normen en waarden hebben als ik, niet allemaal een sterk karakter hebben, niet allemaal netjes rekening houden met elkaars grenzen, een ander idee hebben over respect en privacy en het mijn en dijn……
Ze huppelen wat achter elkaar aan, niet wetende wat ze met zichzelf en het leven aanmoeten. Ze kiezen voor groepjes, want in de kudde ben je veilig. Ook als er soms een individu wordt aangereden. Dan doe je gewoon je ogen dicht en ben je niet verantwoordelijk.
Ik keek haar gisterenavond aan en heb eerlijk gezegd wat op mijn hart lag: dat ik het voorval nog lang niet vergeten was en heel veel moeite heb met de dingen die zijn gebeurd.
Ik denk dat ik me dan nog ‘erg netjes’ heb uitgedrukt. Want het geeft niet weer hoe erg het mij en mijn dochter heeft beschadigd. Ik voel me echt sindsdien als aangereden wild.
Ze reageerde begripvol, rustig en vond dat ik er goed uitzag. (Voor aangereden wild)
Eén van mijn grootste euvels: zelfs toen ik dakloos was zagen mensen het er niet aan af. Ik kan er niets aan doen dat ik er uiterlijk nog betrekkelijk rimpelloos uitzie, voor mijn leeftijd. Het uiterlijk zegt in deze ook niets. Want ik loop wel met een inmiddels ÜBER-chronische-mega-post-traumatische-stressstoornis bij de psychiater!

Vrijdag stond ik in het ziekenhuis voor de balie op mijn beurt te wachten. Langzaam gleden mijn ogen langs het hoofd van de man voor me. Langs zijn schouders, het geblokte hemd, dat dunne, lange, slungelige lijf, die armen, die benen, voeten. Die lichaamshouding. Waar ken ik die toch van? Langzaam viel het kwartje. Toen de man voor me was weggelopen, kwam ik uiterst rustig tot de conclusie dat het met aan zekerheid grènzende waarschijnlijkheid de bestuurder was van het hierboven gegeven slechte voorbeeld. Ja: de man die mij en mijn dochter jaren geleden aanreed. En mogelijk nog steeds alles wat ik doe volgt op internet.
De man waar het over gaat in onderstaande cursiefjes. De man die ik vaak de stalker noem.

Dit was dus de man waar ik al jaren voor op de vlucht ben. Dit was hem. De man die me geestelijk en lichamelijk ruïneerde. De man waardoor mijn dochter en ik ontheemd zijn geraakt. Die me bakken met geld heeft gekost. Want verhuizen is niet gratis. De man die mij mijn naam heeft gekost, mijn eer, mijn ‘zuiverheid’.
De afgelopen jaren heeft het spook NOG spookachtigere vormen gekregen in mijn hoofd dan het van zichzelf al heeft .
Veel meer dan hij waard is. Want de enige indruk die hij vrijdag maakte, als hij het al geweest is, maar ik vermoed van wel, was die van een slappeling. Een sukkel. Die hele lichaamshouding vertoonde een zeer gebrekkige ruggegraat, waardoor hij op merkwaardige wijze moest leunen op zijn armen en in zijn bekken ging hangen. En voor zo’n sukkel, ben IK dus op de vlucht gegaan.

Wat dacht ik bij mezelf, al die jaren? Dat IK niets waard was? Dat HIJ gelijk had? Dat ik NIET het recht had te zijn waar ik was, mijn plek op te eisen? Zoals gewoonlijk begon ik mezelf weer onterecht te beschuldigen. Alsof ik het verkeerd had gedaan. Maar iedereen die ooit een stalker achter zich aan heeft gehad, weet dat je daar niet zomaar vanaf komt en dat mensen echt heel veel in iemands leven kapot kunnen maken. Jarenlang hebben anderen gebagatelliseerd wat ik met die mensen meemaakte. Laat ik dat dan alsjeblieft nu vooral niet zelf doen! Laat ik achter mezelf blijven staan. En zeggen:
Dat overkomt me 1 keer. Maar niet nog een keer!
Blijkbaar moest ik terugkomen om te ontdekken dat ik niet ben wat zij van me hebben gemaakt. Dat ik meer ben. En dat ik nooit meer voor iets hoef weg te lopen.

Ik heb vooral tijdens mijn verblijf in Duitsland een stuk van mezelf hervonden. Ik weet nu wat ik waard ben. Ik weet ook waar mijn doelen en prioriteiten liggen. Er is heel veel verloren gegaan. Maar misschien is er nog meer voor terug gekomen. Een veel sterkere, zelfbewustere Sabine. Die haar passie heeft gevonden en hem ook niet meer af laat nemen.
Het was tijd om ze recht in de ogen aan te kijken. Ja, ook het loeder dat naast de ‘bestuurder’ zat (geef gas, geef gas) ben ik al eens tegengekomen op straat. En zodra ze voor me staan krimpen ze tot werkelijk nietszeggende figuren die gewoon, simpelweg niet meer in mijn leven passen.

Ik heb gisteren gelukkig ook andere ouders ontmoet. Misschien zitten er mensen tussen waar ik wel straks de leuke dingen mee kan delen, van onze middelbareschoolkinderen. Zonder de angst dat me weer een rot geintje wordt geflikt. Al heeft mijn vertrouwen in mensen een flinke deuk opgelopen.
Ik ben gisterenavond doodziek naar bed gegaan. En na lang gepieker hoe ik mijn dochter en mezelf verdere lastige confrontaties kan besparen, kwam ik tot de conclusie dat voor mij precies hetzelfde geldt als voor haar, als ik haar bij twijfels en onzekerheid over de middelbare school op het hart druk:
‘Roos, je zult ook in deze klas ongetwijfeld kinderen tegenkomen waar je misschien niet heel graag mee omgaat. Die zul je heel je leven tegenkomen. Maar jij moet vasthouden aan JOUW weg, aan JOUW doelen, aan wat JIJ bereiken wilt. En de rest is bijzaak.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *