Gratis geld, 1

gratis geldEen bijstandsuitkering ontvangen is een ware schande, waar je zelfs je in crisistijd, met 20.000 ontslagen per maand in het feodale Noorden des lands beslist voor mag schamen en waar je ook beter je niet openlijk over uit kunt spreken.
Als ik hier iemand ontmoet is de eerste vraag altijd: waarom werk je niet? Heb je dan ‘niets’ geleerd?
Altijd jezelf moeten verdedigen en uitleggen waarom je ‘niets’ doet (terwijl je wel degelijk heel veel doet) is vermoeiend en motiveert niet tot het aangaan van een sociaal leven.
Weinig verbloemende synoniemen voor bijstand zijn: handje ophouden. Gratis geld. Leven van gemeenschapsgeld= leve van de belastingbetaler. Parasiteren. Profiteren.
Vooral dat laatste vind ik altijd interessant. Want als er niet van iemand is geprofiteerd, dan is het van mij. Ik ben letterlijk en figuurlijk alleen maar genomen. En wel van alle kanten.
Anderen hebben bakken geld aan me verdiend, met hun reïntegratie-onderzoeken en plannen. Laten we niet de vele hulpverleners vergeten die moesten helpen ons leven weer op de rit te krijgen nadat het door anderen was afgebroken en de gezondheidswerkers die tevergeefs mijn gezondheid probeerden op te krikken.
Bezuiniging na bezuiniging en een steeds ingewikkelder wordend bureaucratisch systeem hebben het steeds moeilijker gemaakt om rond te komen en ook om UIT de bijstand te geraken.

Ik heb in de boeken die ik onder de pseudoniem Prinses Minima schreef, nooit geklaagd over het geld. Ik was altijd dankbaar dat ik net genoeg had om voor mezelf en mijn kind te kunnen blijven zorgen. Ik was spaarzaam en creatief met geld. Daardoor kon er zelfs nog wel eens iets leuks vanaf.
Ik heb wel altijd bezwaar geuit tegen de manier waarop ‘ons soort’ mensen werd behandeld:
Jarenlang uitgescholden en belasterd door buren of dorpsgenoten.
Vernederd, gewantrouwd en belachelijk gemaakt, sowieso zelden serieus genomen door sociale dienst medewerkers. Dreigbrieven van de overheid dat als je iets wel of juist niet doet, je uitkering wordt ingehouden. Altijd negatief benaderd!
Dat is voor iemand met een niet al te beste jeugd, niet erg helend. Jarenlang heb ik hard moeten werken aan het vertrouwen in mezelf en in andere mensen. En dat is met een paar jaar bijstand (opnieuw) helemaal afgebroken! Vervolgens geven ze je ook nog een stigma: dat er met JOU iets niet goed is!
DAT is wat MIJ gekrenkt heeft. En dat weerhoudt me er ook van om de maatschappij in te willen. Ik ben het meer dan zat om geschopt en geslagen te worden. Ik ben 44 en ze zoeken nu maar eens een andere pispaal om tegen aan te zeiken.
Het is dat ik een kind heb. Want ik balanceer al mijn hele leven op het randje van een afgrond. Als zij er niet was geweest, was ik allang gesprongen.
Je kunt niet jarenlang de loop van een pistool tegen iemand zijn hersens houden, zonder dat diegene op een dag smeekt om maar de trekker over te halen.

Na 12 jaar zijn we in een fase gekomen dat niet alleen de rottige behandeling me mijn gezondheid kost, maar ook de financiële zorgen. Ik heb NOG geen schulden. Ik ben goddank ook vaak uit de brand geholpen als het echt mis dreigde te gaan. Ik kan goed met geld omgaan. Maar de jeu is er echt vanaf. En het begint uitzichtloos te worden, met alle bezuinigingen die er nog gaan komen en een (gemeentelijke) overheid die haar burgers alleen nog maar wantrouwt en gebruikt als melkkoeien. Rechten heb je op papier niet eens meer! Zelfs in theorie ben je als mens niets meer waard. Heb je alleen nog plichten.
Ik ben er al aan gewend dat ik niets waard ben en niet meer meetel. Maar ik gun mijn dochter, die mooi en slim is, een goed leven. Een beter leven dan ik had. Een toekomst waarin ze haar talenten kan ontplooien en in kan zetten.
Arm en rijk worden in dit land door de overheid tegen elkaar uitgespeeld. Bewust. Dat breekt de solidariteit af en daardoor kan de overheid steeds meer weghalen bij de minima.
In de vergeefse hoop op iets meer begrip geef ik openheid over mijn financiële situatie, mijn huishoudboekje.
Daar kleeft een groot gevaar aan. Dat mensen denken: ‘Zoho, dat is een hoop geld! Oh, ze houdt nog 100 euro over, na het halen van de boodschappen. Nou, weet je wat. We kunnen best de toeslag nog wat verminderen. Met een tientje hier en een tientje daar. En die kinderbijslag, daar kopen werklozen toch maar alcohol van! ‘
Maar zulke oordelen hebben mensen TOCH wel. En misschien kan ik een enkeling toch nog op andere gedachten brengen. Het volgende deel beslaat daarom mijn huishoudboekje!

Een gedachte over “Gratis geld, 1”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *