De hulplijn voor normále mensen!

nix ad hand‘Spreek ik met de hulplijn voor normale mensen, van SIRE?’
‘Ja, daar spreekt u mee. Kan ik wat voor u doen?’
‘Ja, u spreekt met Annie van der Lucht. Medewerkster bij de sociale dienst westerveld en steenwijkerland. ‘
‘Vertelt u het maar. Waar ondervindt u problemen mee?’
‘Ik heb zoveel lastige klanten met allerlei psychische problemen. ‘
‘Ach, wat vervelend!’
‘En straks komen er nog een paar honderdduizend bij uit de wajong ook!’
‘Vreselijk. De normale mens wordt in dit land nog onder de voet gelopen door de gekken.
‘Jaha! En wij kunnen de problemen oplossen. Ik weet me geen raad.’
‘Dat kan ik me voorstellen. Je zou er bijna zelf gek van worden!’
(dhr. Jansen van SIRE en mevrouw van der Lucht giechelen om het grapje)
‘Er is één geval in het bijzonder, waar ik ’s nachts slecht van slaap. ‘
‘Vertel maar. Twee normale mensen weten meer dan één.’
sire‘Het is mevrouw Neuteboom. Sinds een jaar in mijn caseload. Recalcitrant type waar ze bij het UWV ook al niet verder mee komen. Zoveel psychiaters als er zijn, zoveel diagnoses heeft ze al gehad. Ze moet gewoon aan het werk. Maar ZIJ wil alleen maar tekenen. En verhááltjes schrijven!‘
‘Bij de meeste kunstenaars zit een steekje los, mevrouw van der Lucht. Allemaal borderline-achtige sypmtomen. Lastig om een normaal gesprek mee te voeren. ‘
‘Ik had gehoopt dat ze op zou donderen, naar het UWV, maar het ziet er naar uit dat ik dat niet voor elkaar krijg. Terwijl we haar al een jaar lang zoveel mogelijk tegenwerken. ‘
‘Bord voor haar kop, natuurlijk. ‘
‘Een bord? Zeg maar rustig een plaat van gewapend beton. Als ik zeg dat regels regels zijn, dan duikt ze gelijk achter haar laptop om te twitteren dat wij fascisten zijn.’
Mevrouw van der Lucht snuft. Haar opa is in een jappenkamp omgekomen.
sire depri‘En nu met die participatiewet, krijg ik straks allemaal van die idioten in mijn caseload. Maar ik heb ook alleen maar de meisjes hbs gedaan. Ooit. Ik ben geen psychiatrisch verpleegkundige!’
‘Nee, dat zou wat zijn! Dat de ene helft van het land psychiatrische ziekteleer moest bestuderen om de andere helft te begrijpen! Laten ze zelf maar eens wat meer verantwoordelijkheid nemen, voor hun kop! ‘
‘Watjes zijn het! Jarenlang gepampert door de staat. En nu het geld op is, moeten wij, de normale mensen, zeker voor ze dokken. Ik verdom het! ‘
‘U heeft helemaal gelijk. En daarom zijn wij er voor mensen als U, mevrouw van der Lucht. Want dit land gaat helemaal naar de donder, met dat softe, linkse gedoe. ….hoe voelt dat nou, om eens met een normaal mens te praten?’
‘U heeft geen idee, hoe fijn dat is. Eindelijk een beetje herkenning. Ik voelde me de laatste tijd zo alleen staan en zo onbegrepen!’
‘Neem af en toe tussen al die gesprekken met zware gestoordelingen maar even een lekkere theepauze. Gewoon, als normale, werkende mensen onder elkaar. Dan blijft u langer fris en kunt u een beetje relativeren. Hè? En als het weer eens teveel wordt, dan belt u gewoon weer fijn met ons: de hulplijn voor NORMALE mensen!’

3 gedachten over “De hulplijn voor normále mensen!”

  1. Je kunt er natuurlijk heel veel grapjes over maken en het in het totaal belachelijke trekken, Ik weet alleen niet of jullie enig idee hebben hoe zwaar het kan zijn om met, bijvoorbeeld, een psychisch ernstig zieke partner te maken te hebben. Als dat betekent dat je niet alleen voor hem moet zorgen, wat al ongelooflijk zwaar is, maar daarnaast ook nog voor een peuter en je een baan hebt waar wordt verwacht dat je toch wel gewoon blijft functioneren. Familie en vrienden proberen tot op zekere hoogte te helpen, maar neem van mij aan dat je in zo’n periode – en dan heb ik het over een paar jaar en niet over een herfstdepressie ofzo – je vrienden wel leert kennen. Het fijne is dat daarnaast alle hulp en aandacht van zowel hulpverleners als die vrienden en familie, voor zo ver ze het volhouden, vooral uitgaat naar degene die ziek is. Ik ben er destijds zelf bijna aan onder door gegaan, het heeft me m’n baan en huwelijk gekost. Op een gegeven moment is er ook niemand meer bij wie je even terecht kunt, terwijl je – naast praktische hulp – soms gewoon even behoefte hebt aan een luisterend oor. Aan mensen die begrijpen hoe het is om in zo’n situatie te zitten. Dus misschien had ik destijds wel heel erg veel gehad aan zo’n hulplijn. Misschien had het een hoop ellende kunnen voorkomen. Dat de manier voorop dit wordt gebracht door postbus 51 misschien een beetje, tsja, klungelig is, ok. Maar voortaan misschien eerst even nadenken voordat je op een wel heel makkelijke manier iets af serveert.
    Deze hulplijn en jullie reactie erop geeft precies aan waar het zo vaak fout gaat en waarom zo’n hulplijn en in elk geval hulp voor mensen die te maken hebben met mensen met psychische problemen zo nodig is: lees de postertekst nog maar eens: “voor iedereen die denkt dat iemand met een depressie gewoon iets leuks moet gaan doen”. Dat heeft verder helemaal niets te maken met normaal of niet-normaal. Er zijn nog steeds een heleboel ‘normale’ mensen in ons land, en we kunnen allemaal te maken krijgen met psychische ziekten, zelf of bij een partner, kind of in de familie. Wat jullie doen is precies dis stigma’s er nog ’s inwrijven, al zal het wel “leuk” zijn bedoeld. Helaas is het zo leuk allemaal niet en slaan jullie hier de plank volledig mis.

    1. Beste Marijke, ik kan niet voor de blog-auteur zelf spreken maar wat ik uit het artikel begreep is dat het hier gaat om een stukje literair cabaret.
      Ik kan me de behoefte aan zo’n hulplijn heel goed voorstellen. de schrijfster die destijds haar blog op Soulvability had, schreef regelmatig vanuit haar achtergrond waarin zij heel veel last had van een falende hulpverlening die haar het leven zuur maakten, en misbruik maakten van haar positie als klokkenluider om haar verdacht te maken en karaktermoord te plegen door haar weg te zetten en te documenteren als iemand met allerlei psychische aandoeningen.
      Haar punt ging er voor zover ik er uit op kon maken dat in de psychiatrie maar ook andere overheidsdiensten zoals buro jeugdzorg of de RSD juist heel makkelijk en vaak op ondeskundige wijze door mensen zonder al teveel onderbouwing het bindend oordeel “psychische aandoening” krijgen kortom worden gestigmatiseerd als “niet normaal” of dat mensen die bijvoorbeeld met een burn-out of depressie kampen niet als zodanig worden herkend en waar gewoon over heen gewalst wordt terwijl zo’n persoon al enorm geholpen zou zijn met een beetje begrip. Het is weliswaar een andere benadering, maar wat de auteur volgens mij probeert te zeggen is: Wat is de norm eigenlijk voor normaal. En op basis van welke autoriteit zou iemand dat voor een ander mogen beslissen? De postertekst: “voor iedereen die denkt dat iemand met een depressie gewoon iets leuks moet gaan doen” riep bij haar juist de reactie van herkenning op dat mensen in de positie van hulpverlener zich totaal niet kunnen inleven in de positie van een client, die dan bijvoorbeeld lijdt aan een depressie. Ze neemt twee van die types en zet die in een denkbeeldig gesprek met elkaar om dat nog eens te benadrukken dat veel mensen alleen maar hun eigen kader hebben van wat normaal zou moeten zijn.. Omdat zij in ook andere blogs van haar, als mens, niet gezien en niet serieus genomen voelt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *