De verwonde hulpverlener

wounded heartIk haal ze er tegenwoordig zo tussen uit, op de sociale media: de verwonde hulpverleners.
Ik ga nu wel een beetje generaliseren. Maar de uitzondering bevestigt de regels. Wie zich niet aangesproken voelt, zal dan wel tot die paar uitzonderingen horen. Ik ken ook beslist een paar leuke waar ik af en toe zinnige dingen mee uitwissel. Maar het overgrote deel bestaat uit de valse profeten waar Jezus een paar duizend jaar geleden al voor waarschuwde.

Je filtert ze er wel zo uit: hun reacties zijn grof, kort door de bocht, verwijtend en missen mededogen.
Het zijn meestal vrouwen. Met een eigen praktijk. Ze verkopen zichzelf met profielen waarin staat dat ze sjamanistisch, boedhistisch, paranormaal begaafd zijn. Ze kunnen dromen analyseren en op je intunen op twitter. Lezen je aura en weten precies wat goed voor je is. Er staat nog net niet: God. Allesweter.
Je hoeft ze helemaal niet te raadplegen. Want ze duiken ongevraagd met hun adviezen ineens op in je tijdlijn. Hun nicknames zijn zoetig, wollig, lieflijk en vol positiviteit. Want alleen als je positief bent, trek je ook het positieve aan. Je bent wat je denkt. De wereld is de spiegel van je ziel. En als jij onderdrukt wordt door het systeem: dan is het je eigen schuld. Je eigen karma! Het zit allemaal tussen JOUW oren. Beauty is the World beyond the eyes of the beholder. So is anger.
De kortzichtigheid en de valse dogmatiek komt onderhand mijn neus uit!
Ik heb dezelfde opleidingen gedaan als zij en ik heb me volkomen gedesillusioneerd uit dat spriribiriwereldje terug getrokken. Want nergens kwam ik zoveel oordeel, stigma en liefdeloosheid tegen, als tussen de yogahippies en de positiviteitsgoeroes. Met hun dwangmatige alles is liefde, alles is goed en mooi. Het lijkt wel een sekte, waarin iedereen elkaar na -papagaait, zonder te begrijpen wat Patanjali of Boedha ECHT gezegd hebben. NIET DIT, in ieder geval!

Voor getraumatiseerde mensen, die nooit goed de pijn hebben kunnen doorvoelen, omdat dat te erg was, is het heel belangrijk dat ze juist alles mogen en kunnen doorvoelen en dat het ook veilig is om te voelen. Verdriet en boosheid zijn natuurlijke emoties die belangrijk zijn in het proces van heling. Om een heel mens te worden moet je niet alleen je lichte, maar ook je donkere kanten toe kunnen laten. Want Licht en donker horen bij elkaar en het is dat spanningsveld dat ons juist omhoog stuwt, laat groeien. Waardoor we dingen los kunnen leren laten die niet meer bij ons horen. Nieuwe dingen toe durven laten. Wie hier bang voor is, leeft een schijn-leven en wordt een clown van zichzelf.
Dat hele therapeutenwereldje zit vol van zulke mensen.
Ze hebben opvallend vaak een boek geschreven over misbruik en weten precies voor anderen te vertellen hoe ze daar mee om moeten gaan. Maar zelden laten ze iets zien van hun eigen kwetsbaarheid en hun eigen verdriet. ZIJ zijn de allesweters op hun Goddelijke troon, die de scpeter zwaaien over de andere zieltjes. De macht die hen als kind was ontnomen, hebben ze in de rol van therapeut terug genomen om nu over een ander te kunnen oordelen. Door met de ander bezig te zijn hoeven ze opnieuw niet met hun eigen pijn bezig te zijn.
Ze leven van de energie van anderen, door hen terecht te wijzen, te beoordelen (want ze zijn helderziend en zien dus alles wat JIJ nog niet zag!) en groeien van de dankbaarheid van enkele zwakke karakters die denken dat ze werkelijk door zulke figuren geholpen worden.
Ik huiver er van!

Ik herken ze, omdat ik dezelfde verwonding heb. Ik ben door dezelfde valkuilen gegaan. Maar heb van grote voorbeelden geleerd hoe ik daar wel en niet mee om moest gaan. Ik ben door de diepste hel gegaan die je maar bedenken kan: mijn eigen hel. Zwarte duisternis van pijn, woede, verdriet. Dodelijke afgronden gezien. Ik heb mezelf er doorheen geademd. Jarenlang. Toen verdween de behoefte om de ander te helen. Ik had namelijk mezelf geheeld.

wounded healerGeheeld zijn betekent niet dat je op een roze wolk met een gelukzalige glimlach en een wijze blik allerlei onzin over anderen kunt orakelen. Het betekent dat je jezelf hebt geaccepteerd: MET de scherpe rotsen en de afgronden en de woestijnen waar ik nog steeds geregeld doorheen trek.
Het betekent dat je in de woestijn je eigen bron vindt. Dat je evenwicht weet te bewaren als je boven de afgrond wiebelt. Dat je niet terugdeinst voor het duister dat je plotseling overvalt.
Het is ook niet MIJN woestijn, MIJN duister, noch MIJn afgrond. Het is wat anderen in mij hebben achter gelaten toen ik me als kind nog moest ontwikkelen.
Niemand had daartoe het recht. Maar het gebeurde. Niemand heeft dat ooit heel gemaakt. Niemand heeft er ooit verantwoordelijkheid voor genomen. Behalve IK.
En dat doe ik nog steeds. Elke dag.
Beste helers, om met de woorden van uw geliefde Louise Hay te spreken: HEEL UZELF!

6 gedachten over “De verwonde hulpverlener”

  1. Wat een voltreffer Sabine, ik dacht eerst dat het van Paul kwam (lol) Plots zie ik de patronen van wat zich de laatste tijd ontspint.

    Ik dank je voor je duidelijke artikel, dat velen het mogen lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *