WERK

Arnhem schenkt ruimte waar de armen moestuinen ‘mogen’ bouwen om hun eigen eten te verbouwen. Wat klinkt dat hip, ecologisch, antroposofisch verantwoord en geweldig sociaal!
Het eerste wat ik dacht is: moeten we straks ook een schaap adopteren om van de wol onze onderbroeken te breien en bij de boer met behoud van uitkering koeien melken, in ruil voor gratis yoghurt, vla en een plakje kaas? Moeten we ook zelf het brood malen, met behoud van uitkering natuurlijk, voor het graanbedrijf dat wegens de crisis net de helft van het personeel had ontslagen?
Ik bedoel: lost dit nou echt het probleem op? Moeten we niet de oorzaak aanpakken, de grootgeldgraaiers, de managers in de zorg die met elkaar tig miljoen verbrassen en de banken die al ons spaargeld er doorheen gejast hebben. Er is GENOEG! Het is alleen oneerlijk verdeeld. Is het eerlijk dat de armen de oplossing aan moeten dragen en hun eigen sla en tomaten bij elkaar moeten harken? Is het eerlijk dat de armen steeds de rekening van de crisis krijgen gepresenteerd en de schuld blijven krijgen?
Ik kreeg een nare discussie hierover met een sp-vrouw die me de mond snoerde door me te blokkeren en vervolgens druk met mijn naam door bleef twitteren. Zonder dat ik mijn mening mocht geven. ZO gaan wij linkse zusters met elkaar om, op het internet. Ik maak me geen illusies meer: die revolutie gaat nog heel lang duren. En daarna krijgen we het land nooit opnieuw opgebouwd, want mensen kunnen nog niet eens naar elkaar LUISTEREN!
Ik zei tegen haar dat als ik boerin had willen worden, ik me wel aangemeld had bij boer zoekt vrouw. In plaats van de sociale dienst. ZIJ suggereerde weer dat ik niets deed dan zeuren. Waarop ik zei heel erg veel te doen. Op twitter zie je niet dat ik tussen de tweets door aan hele grote pastelkrijttekeningen werk voor een fantastisch boek dat ik schrijf over de mooiste tuin van de hele wereld! Een tuin met een verhaal over verbroedering en éénheid! Als ze de moeite had genomen om op mijn sprookjesblog te kijken, had ze dat kunnen weten. Maar ja, internet is snel en oppervlakkig contact. Waar mensen snel oordelen, zonder de achtergrond van iemand te kennen.
Waarom ik niet eens mijn geld ging verdienen met wat ik doe….Typisch SP-geluid. Geld verdienen. Daar draait het om. Niet waarmee of hoe. Als je het maar verdient.
Ik verdien het wel, maar krijg het niet. Omdat de wet het bijstandsmoeders héél moeilijk maakt om geld te verdienen.
Ik werk meer dan part-time. Maar ik mag niets verkopen, omdat ik daarvoor in een traject moet waar criteria aan gesteld worden, waaraan ik zeer waarschijnlijk niet zal kunnen voldoen. En als ik er wel aan kan voldoen, moet ik uitkijken. Want de Nederlandse overheid maakt het ZZP-ers zo moeilijk, dat ik grote kans loop NOG armer te worden dan met mijn bijstandsuitkering. Als ik dan de rekeningen niet meer kan betalen….je bent in dit land zómaar dakloos hoor! Daar is niet veel voor nodig. De deurwaarder staat al op de stoep als je tegenwoordig 1 maandje achterloopt met betalen. En het interesseert ze geen moer of je een kind hebt. Ik kan mij dus geen riskante, ondoordachte avonturen permitteren. Ik heb er al meerdere malen hulp bij gevraagd. Maar ze doen niets anders dan dreigen.
Voordat iemand mij beschuldigt dat IK niets DOE en ZEUR, lees dan eerst even mijn blog. Of kijk even op mijn sprookjesblog. Maar bied me alstublieft geen geld aan! Want ik mag officieel géén geld verdienen met mijn tekeningen. Ik mag nog niet eens marktonderzoek doen, potentiële klanten aanschrijven, eigenlijk niet eens twitteren en bloggen. Omdat ik dan volgens de sociale dienst mezelf profileer als kunstenaar en schrijfster. Wat een commerciële activiteit is en dus verboden.

loofgang 002
Tekening: Paradijsvogels, van de sprookjesblog van sabine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *