Het grote loslaten 39 – Mijn moeder (1)

Ze ligt daar vredig. Met haar ogen dicht. Op het wankele ziekenhuisbed. Of brancard eigenlijk. Logisch dat ze wel eens riemen gebruiken om de patiёnt vast te snoeren. Je zou zo maar van het smalle plankje af kunnen rollen. Om haar heen is het onrustig. “Hou je ogen maar dicht, rust maar even.”

mama

Hoe het begon

De diagnose werd gesteld op 15 mei jl. Kanker! Borstkanker. In tegenstelling met de geluiden die ik de laatste jaren over onze gezondheidszorg heb vernomen, begon de medische molen meteen op volle toeren te draaien. De tumor was klein en geïsoleerd en leende zich voor operatieve verwijdering. Een borstbesparende operatie zou kunnen volstaan. Een operatiedatum was ook snel geprikt: 6 juni. D-Day!

 

De tweede helft van mei hebben we vele bezoeken aan het ziekenhuis gebracht: de chirurg, de raioloog, de anesthesioloog, de gerontoloog, en iemand bij interne geneeskunde. We hebben ze allen bezocht, sommigen zelfs meerdere keren. Uiteindelijk heeft mijn moeder gekozen voor een algehele mastectomie. De complete linkerborst zal worden verwijderd. En eventueel de lymfeklieren. Op deze manier bespaart mijn moeder een maand lang extra bestraling en de mogelijke nadelige affecten daarvan. Mijn indruk van onze gezamenlijke tochtjes naar het ziekenhuis was dat mijn moeder behoorlijk gestrest raakte van de rompslomp van de afspraken en het contact met de doktoren, terwijl ze de diagnoses en het vooruitzicht op de zware operatie (zeker voor een vrouw van 82) stoïcijns, haast onverschillig, onderging.

 

De operatie

Op 5 juni brachten Bianca en ik mijn moeder naar het ziekenhuis. Met mijn moeder ging het prima. Geen zweem van enige gespannenheid te bekennen. Met mij iets minder. Met een buikgriepvirus haakte ik af en moest het avondbezoekuur aan mij voorbij laten gaan. Op 6 juni werd mijn moeder vroeg geopereerd. Toen ik om 9 uur belde om haar sterkte te wensen was ze al in de operatiekamer. Nou, ik moet bekennen dat ik toen wel enigszins gespannen raakte. Even wat energie naar het Leyenburg Ziekenhuis sturen!

 

Om kwart voor elf belde de chirurg dat de operatie succesvol was verlopen en dat mijn moeder lag bij te komen. Ze zou tijdens het middagbezoekuur gewoon bezoek mogen ontvangen. Bemoedigend. Toch nog maar even afwachten hoe de narcose was gevallen. En of ze veel pijn zou hebben.

 

Tijdens het bezoekuur was nauwelijks te merken dat mijn moeder zojuist een 1 ½ uur durende operatie had ondergaan. Ze sprak honderduit. “Wel met een dubbele tong,” dacht ik. “Zou dat door de narcose komen? O nee, ze heeft haar gebit niet in.” “Wat een sterk mensje is dat toch!”

 

Herstel?

Het herstel leek voorspoedig te gaan. Met twee dissonanten: de eerste avond gaat ze in het toilet bijna van haar stokje en het hemoglobine-gehalte in haar bloed is zeer laag. Rond de vijf, waarbij een waarde van acht als ondergrens wordt gezien. Toch wordt ze de volgende dag ontslagen: “Als de Hb onder de vijf was gekomen hadden we haar een zakje (bloedtransfusie) gegeven.”

 

Roosvicee_Vruchtvitaal_FerroDe volgende dagen sliep ik bij mijn moeder, en ze ging snel vooruit. Ze had geen pijn en voelde zich naar omstandigheden redelijk. De grootste zorg vond ik de lage hemoglobine, zeg maar ijzertekort, en mijn moeder ging dus op een “ijzerdieet”: veel spinazie, lever en Roosvicee Ferro+.

 

Ik ging een paar keer met mijn moeder naar buiten. Naar de huisarts en naar het ziekenhuis. Voor controle. Het leek zelfs zo goed te gaan dat we samen boodschappen zijn gaan doen. Voorzichtig.

 

Paniek

Op vrijdag 14 juni kwam ik rond etenstijd bij mijn moeder. Ik trof haar verward aan. In paniek. Ze had geprobeerd mij te bereiken. Haar kleding was doorweekt. Van het bloed. Ik moet bekennen dat ik ook van mijn stuk was. We gingen zo snel mogelijk naar de EHBO.

 

spoedeisende hulpNatuurlijk moesten wij er te lang wachten en de verpleegkundige bij de “in take” leek niet onder de indruk van de rode doorweekte kleding en de leeftijd van mijn moeder. Maar ik moet bekennen dat ik, toen wij enkele uren later het ziekenhuis verlieten, een prettig gevoel had bij de aandacht en uitleg die mijn moeder van de diverse artsen had ontvangen. Weliswaar was het lage hemoglobinegehalte in mijn moeders bloed nog steeds een punt van aandacht, maar het bloedverlies zou “oud bloed” zijn. Bloed dat al eerder uit haar “systeem” is verdwenen en dat ofwel door het lichaam zal worden opgenomen – zoals bijvoorbeeld met een blauwe plek gebeurt – of door een zwakke plek in de huid, bijvoorbeeld door een gaatje in de hechting het lichaam verlaat. Met een bloedplas als gevolg.

 

bloedvlekDe dagen erna kenmerkten zich door veel plassen bloed. Ik ben ook weer bij mijn moeder gaan slapen. Om haar in de gaten te houden en als het nodig was haar te verschonen. Maar drie dagen later merkte ik dat mijn moeder kortademig was en ze was ook erg moe. In overleg met het ziekenhuis begaven we ons weer naar de EHBO. En toen besloot men mijn moeder weer op te nemen. Ze had koorts en het leek erop alsof een ontsteking aan het ontstaan was. Dit luchtte mij wel op: in het ziekenhuis is de zorg beter – althans daar ga ik dan maar vanuit – dan de zorg die ik haar kan geven.

 

Op donderdag 20 juni werd mijn moeder (opnieuw) ontslagen. Ziek, zwak en misselijk (dat net niet) en een Hb-waarde van 4,8. “Weten jullie het wel zeker?” vroeg ik zowel de verpleegkundige, de arts en de chirurg. “Ik heb geen zin om morgen weer bij de EHBO zitten omdat ze te snel naar huis is gestuurd.” Het medische team was niet te vermurwen, maar er was tenminste wel Thuiszorg geregeld. Tweemaal per dag wondverzorging. Hadden ze dat nu niet eerder kunnen bedenken?

 

Twee dagen later ligt ze vredig met haar ogen toe op een brancard bij de EHBO. Met de ambulance is ze naar het ziekenhuis gebracht. De thuiszorgverpleegkundige was geschrokken van de enorme plas bloed, die mijn moeder had verloren. De hectiek van de “ER” op vrijdagavond gaat aan ons vieren voorbij. Josseline, mijn zus die in Duitsland woont, Bianca, mijn moeder en ik wachten geduldig op de resultaten van de bloedprikken en een beschikbare arts.

 

Eind goed

Drie weken later. Met mijn moeder gaat het uitstekend. Over de oorzaak van dit alles, de kanker, hebben we het eigenlijk nooit meer gehad. Ik vind het ongelooflijk hoe mijn moeder van 82 zich hier fysiek doorheen heeft geslagen.

mama2

Maar hoe zit het nu eigenlijk met mij? Met mijn proces? Hoe voelde het om voor het eerst sinds decennia bij mijn moeder te slapen? Hoe heb ik het ervaren om haar te douchen? Daarover meer in mijn volgende blog.

2 gedachten over “Het grote loslaten 39 – Mijn moeder (1)”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *