Laboratorium van het menselijk leed

ymDe zomers van 2012 en 2013.
De eerste maanden was hij heel somber.
Hij kreeg medicijnen, terwijl hij dacht een slaapmiddel gekregen te hebben.
Hele zware medicijnen om rustig te blijven.

En samen met zijn nieuwe vriend kon hij zijn lijdensweg weer aan.
Toen hij door had wat hij gekregen had stopte hij direct met de pillen te
slikken. Onrustig waren alle dagen een last voor hem. Opgesloten voor wat ?
Nederland zou hem toch helpen ? Hij wilde alles doen om Nederlander te worden.
Hij werd pas rustig toen hij een Libanese jongeman ontmoette, in het detentie-
centrum.. Een jongeman die in juni zou gaan trouwen maar nu plotseling in het detentiecentrum opgesloten zat.
Net als Farid. Ze maakten samen grappen en Farid leefde op. “Geduldig moet ik
zijn”, was zijn nieuwe mantra. En samen met zijn nieuwe vriend kon hij zijn
lijdensweg weer aan. Hij werd één voor één langs drie verschillende ambassades
gebracht. Maar alle ambassades ontkenden zijn nationaliteit als de hunne. Farid
is van Gazastrook, hij is een Palestijnse jongeman van 20 jaar. Alleen de
Nederlandse authoriteiten geloven hem niet, omdat hij de IND geen paspoort kan
overhandigen. Omdat hij is gevlucht toen hij 15 jaar was en nog helemaal geen
paspoort had ! “Binnenkort laten ze me vrij”, was zijn vaste overtuiging de
laatste maanden. Ze mogen me niet naar nog meer ambassades brengen.
Het moet nu duidelijk zijn.
Hij gedroeg zich altijd rustig, hield zijn kamer netjes, stelde zich benaderbaar op
naar de bewakers, was nooit lastig.
De vorige zomer zat hij ook al vast in dit detentiecentrum, nu weer.
De zomer lonkt ook als je opgesloten zit. Het raam naar buiten wordt onderdeel van
een vast ochtendritueel. Een kopje koffie en het uitzicht op de wereld buiten met
de opkomende zon. Het verlangen naar vrijheid lijkt parallel te gaan lopen met de
verschijning van de zon. Het tijdsbesef van je leven word je laatste houvast.
“Freedom is just another word for nothing left to loose.”, zong Janis Joplin al in de jaren 60.

In het laboratorium van het menselijk leed.
Niets menselijker dan hechten aan een ander mens. Het is de ultra-isolatie van het
Nederlandse opsluitbeleid van de vluchtelingen wat als pressiemiddel wordt ingezet
om mensen aan te sturen vrijwillig ons land te verlaten. “Vrijwillig” kun je dat dan
natuurlijk nauwelijks meer noemen. In het laboratorium van het menselijk leed is het
uit elkaar trekken van gezinnen en families een steeds veelvuldiger praktijk geworden.
Maar ook het leven in de detentiecentra kent hoe wrang en schrijnend soms ook nog
ergens de menselijke maat. De letterlijke menselijke maat. Een vriendschap opgedaan
binnen de muren van alle ellende is me dunkt alles waard. Gedeelde smart. Contact,
jezelf kunnen zijn, humor delen. Het verlicht de zware dagen. Totdat de dag…

Afgelopen dinsdag kreeg de vriend van Farid te horen dat hij die dag vrijgelaten zou worden.
De hereniging met zijn trouwe vriendin was aanstaande. De vriendin die hem trouw was
bijven bezoeken. Ze was ook zo blij. Eindelijk kwam er een einde aan de tergende tijd
zonder haar vriend met wie ze zou gaan trouwen in juni dit jaar.Het is nu juli.

Hij zou nu weer alleen zijn, dat terwijl hij hier al langer was dan zijn vriend.
Op bezoek bij Farid was het naderende afscheid van zijn vriend voelbaar aanwezig. De
tranen bleven binnen boord maar dat is omdat moed houden moet. Ze zijn er wel die tranen.
Hij zou nu weer alleen zijn, dat terwijl hij hier al langer was dan zijn vriend. Hij
begrijpt het niet. Ja, de verhalen gaan rond dat het detentiebeleid gaat veranderen.
Alleen criminele vluchtelingen zouden nog opgesloten worden. Zoals ook crminele Neder-
landers opgesloten worden. “Die veranderingen gaan misschien in over 6 maanden”, wist Farid
te vertellen. Begin 2014 is over 6 maanden. Dan zit hij 1 jaar vast in deze gevangenis.
De wetenschap dat het detentiebeleid voor vluchtelingen gaat veranderen in de toekomst maakt
het er voor de huidige “lichting” opgesloten vluchtelingen alleen maar onmenselijker op.
Zinloze opsluiting nog zinlozer.Inhumaan beleid nog inhumaner. Waar is men mee bezig in Den Haag ?

“Er zijn overal camera’s”, zegt Farid later tijdens het bezoekuur. “Dat is ook zo’n
“mensenrecht” dat hier wordt overtreden”, fluistert hij ons toe.”Dat mag helemaal niet,
overal camera’s”. Ik kijk in zijn grote donkere ogen. “Hoe hebben ze nou ooit aan die jongen
zijn verhaal kunnen twijfelen over zijn afkomst” ,vraag ik mezelf af. Ik zie een jonge
Palestijnse man, van 20 jaar, voor me zitten die mij vertelt over de verloren jaren uit
zijn jeugd. Ik zie een oude Palestijnse man voor me zitten die mij vertelt over de verloren
jaren uit zijn jeugd. De jaren dat hij opgesloten zat in Nederland. De zomers van 2012 en 2013.
Foto: Occupy Rotterdam

De zomers van 2012 en 2013.
De eerste maanden was hij heel somber.
Hij kreeg medicijnen, terwijl hij dacht een slaapmiddel gekregen te hebben.
Hele zware medicijnen om rustig te blijven.

En samen met zijn nieuwe vriend kon hij zijn lijdensweg weer aan.
Toen hij door had wat hij gekregen had stopte hij direct met de pillen te
slikken. Onrustig waren alle dagen een last voor hem. Opgesloten voor wat ?
Nederland zou hem toch helpen ? Hij wilde alles doen om Nederlander te worden.
Hij werd pas rustig toen hij een Libanese jongeman ontmoette, in het detentie-
centrum.. Een jongeman die in juni zou gaan trouwen maar nu plotseling in het
detentiecentrum opgesloten zat.
Net als Farid. Ze maakten samen grappen en Farid leefde op. “Geduldig moet ik
zijn”, was zijn nieuwe mantra. En samen met zijn nieuwe vriend kon hij zijn
lijdensweg weer aan. Hij werd één voor één langs drie verschillende ambassades
gebracht. Maar alle ambassades ontkenden zijn nationaliteit als de hunne. Farid
is van Gazastrook, hij is een Palestijnse jongeman van 20 jaar. Alleen de
Nederlandse authoriteiten geloven hem niet, omdat hij de IND geen paspoort kan
overhandigen. Omdat hij is gevlucht toen hij 15 jaar was en nog helemaal geen
paspoort had ! “Binnenkort laten ze me vrij”, was zijn vaste overtuiging de
laatste maanden. Ze mogen me niet naar nog meer ambassades brengen. Het moet nu
duidelijk zijn. Hij gedroeg zich altijd rustig, hield zijn kamer netjes, stelde
zich benaderbaar op naar de bewakers, was nooit lastig. De vorige zomer zat hij
ook al vast in dit detentiecentrum, nu weer.
De zomer lonkt ook als je opgesloten zit. Het raam naar buiten wordt onderdeel van
een vast ochtendritueel. Een kopje koffie en het uitzicht op de wereld buiten met
de opkomende zon. Het verlangen naar vrijheid lijkt parallel te gaan lopen met de
verschijning van de zon. Het tijdsbesef van je leven word je laatste houvast.
“Freedom is just another word for nothing left to loose.”, zong Janis Joplin al in
de jaren 60.

In het laboratorium van het menselijk leed.
Niets menselijker dan hechten aan een ander mens. Het is de ultra-isolatie van het
Nederlandse opsluitbeleid van de vluchtelingen wat als pressiemiddel wordt ingezet
om mensen aan te sturen vrijwillig ons land te verlaten. “Vrijwillig” kun je dat dan
natuurlijk nauwelijks meer noemen. In het laboratorium van het menselijk leed is het
uit elkaar trekken van gezinnen en families een steeds veelvuldiger praktijk geworden.
Maar ook het leven in de detentiecentra kent hoe wrang en schrijnend soms ook nog
ergens de menselijke maat. De letterlijke menselijke maat. Een vriendschap opgedaan
binnen de muren van alle ellende is me dunkt alles waard. Gedeelde smart. Contact,
jezelf kunnen zijn, humor delen. Het verlicht de zware dagen. Totdat de dag…

Afgelopen dinsdag kreeg de vriend van Farid te horen dat hij die dag vrijgelaten zou worden.
De hereniging met zijn trouwe vriendin was aanstaande. De vriendin die hem trouw was
bijven bezoeken. Ze was ook zo blij. Eindelijk kwam er een einde aan de tergende tijd
zonder haar vriend met wie ze zou gaan trouwen in juni dit jaar.Het is nu juli.

Hij zou nu weer alleen zijn, dat terwijl hij hier al langer was dan zijn vriend.
Op bezoek bij Farid was het naderende afscheid van zijn vriend voelbaar aanwezig. De
tranen bleven binnen boord maar dat is omdat moed houden moet. Ze zijn er wel die tranen.
Hij zou nu weer alleen zijn, dat terwijl hij hier al langer was dan zijn vriend. Hij
begrijpt het niet. Ja, de verhalen gaan rond dat het detentiebeleid gaat veranderen.
Alleen criminele vluchtelingen zouden nog opgesloten worden. Zoals ook crminele Neder-
landers opgesloten worden. “Die veranderingen gaan misschien in over 6 maanden”, wist Farid
te vertellen. Begin 2014 is over 6 maanden. Dan zit hij 1 jaar vast in deze gevangenis.
De wetenschap dat het detentiebeleid voor vluchtelingen gaat veranderen in de toekomst maakt
het er voor de huidige “lichting” opgesloten vluchtelingen alleen maar onmenselijker op.
Zinloze opsluiting nog zinlozer.Inhumaan beleid nog inhumaner. Waar is men mee bezig in Den Haag ?

“Er zijn overal camera’s”, zegt Farid later tijdens het bezoekuur. “Dat is ook zo’n
“mensenrecht” dat hier wordt overtreden”, fluistert hij ons toe.”Dat mag helemaal niet,
overal camera’s”. Ik kijk in zijn grote donkere ogen. “Hoe hebben ze nou ooit aan die jongen
zijn verhaal kunnen twijfelen over zijn afkomst” ,vraag ik mezelf af. Ik zie een jonge
Palestijnse man, van 20 jaar, voor me zitten die mij vertelt over de verloren jaren uit
zijn jeugd. Ik zie een oude Palestijnse man voor me zitten die mij vertelt over de verloren
jaren uit zijn jeugd. De jaren dat hij opgesloten zat in Nederland. De zomers van 2012 en 2013.

yale

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *