Fantasyfestivals

OLYMPUS DIGITAL CAMERAToen ik jaren geleden voor het eerst via een tijdschrift kennismaakte met het reënactment in Duitsland, was ik betoverd door de sfeer van gemoedelijkheid. De verbroedering. De vrijheid om je fantasie uit te mogen leven. Het was love, peace and happiness, in een gewaad waar je als kind al van droomde! Het middeleeuwse woodstock, met zingende draailieren, roffelende trommels en galmende doedelzakken.
In Nederland had je dat toen nog niet. De beweging kwam op uit Amerika, Engeland en Duitsland, waar mensen met oprechte interesse voor geschiedenis lang vervolgen tijden tot leven wilden wekken om het aanschouwelijker te maken voor publiek. Om van het droge en stoffige imago van musea af te komen. Om zelf lol te hebben!
In Duitsland had en heb je in elke stad wel zo’n groep van hobby-reenactors die elkaar in de weekends op markten ontmoeten in historische kleding. Al dan niet zelf gemaakt.
Aanvankelijk waren het veelal fanatieke geschiedenisliefhebbers met kunstzinnige inslag die uit liefde voor het oude ambacht, de behoefte terug naar de natuur te gaan en wars van het huidige economische systeem hun eigen wereld bouwden. Zoekend in boeken naaiden ze hun eigen kleren van leer en zuiver linnen of wol. Ze smeedden hun eigen wapens. Bouwden tenten, zoals de vikingen deden. De kunst was zo authentiek mogelijk te zijn. Het moest kloppen met wat de wetenschap had overgeleverd aan feiten uit lang vervlogen tijden. Gedreven door een verlangen naar tijden waarin het leven misschien mooier leek, eenvoudiger. Mensen elkaar nog nodig hadden en er dus sterkere onderlinge verbondenheid was.
Inmiddels is de gewone burgerman in de beweging geïnfiltreerd. En loopt tegenwoordig elke idioot die niets met geschiedenis of kunst heeft, in het weekend in een op Ebay aangeschafte wannabe-jurk uit één of ander groot commercieel naai-atelier, zuipend en lallend over de markten die een belangrijke ontmoetingsplek en decor zijn voor de vertierzoekende 21e-eewse mens.
Ook in eigen land rijzen de fantasy- en reënactment festivals als paddestoelen uit de grond. Soms zonder enige visie, omdat het gedragen wordt door mensen die er totaal geen verstand van hebben. Niet wetend waar wat uit voortkomt van alles in het wilde weg met elkaar combineren. Van larp tot aan steampunk en living history. Die kwantiteit boven kwaliteit stellen. Geen enkel onderzoek doen naar historische feiten. Grijpend naar de cultuur van de Schotten en de vikingen, maar de eigen rijke legenden en mythen totaal veronachtzamen.
Ik ken ze. Cultuurbarbaren die zonder enige achtergrond of gevoel voor kunst-en geschiedenis iets uit de grond stampen waar de massa weer achteraan huppelt. Blij met elke afleiding die het leven even te bieden heeft.

horns of gorichoIk ben inmiddels na 11 jaar uit deze beweging. En met mij vele anderen die ik destijds leerde kennen. Want we hebben niets te bespreken met de ‘touri’s’ die in het dagelijks leven kapper, schoonheidsspecialist of fitness-instructeur zijn en intens verveeld steeds naar nieuwe hypes zoeken.
Ze hebben andere ideeën, niet dezelfde visie, niet dezelfde dromen of idealen, waarmee de middeleeuwse hippies ooit deze beweging begonnen.
Het zijn mensen die alleen in het weekend anders willen zijn, apart, zich boven de ander willen verheffen, met een hele hoop blabla. Stoer met een zwaard staan rond te zwaaien en bier uit een hoorn drinken.
Zodra het feest voorbij is, lopen ze in hun gewone kloffie op maandagmorgen weer hun baas te paaien. Bang de volgende te zijn die zijn baan verliest. Ze lezen de Telegraaf en lullen Geert Wilders na op de sociale media.
Ik heb ontzettend veel behoorlijk extreem rechtse figuren ontmoet, in de beweging. Zowel in Duitsland als hier. Alsof ik een klap in mijn bek kreeg: ‘Hoor ik HIER bij?’
Niet dus!
Net als in de tijd van Hitler en Mussolini zoeken mensen in deze tijd van economische en culturele chaos naar helden om te vereren. Vandaag de dag hebben we er niet zoveel. Maar de geschiedenis biedt er genoeg, die de nationalistische gevoelens door extreem rechts opgeroepen, nog eens versterken.
ZO leuk waren de middeleeuwen natuurlijk ook niet. De feodale verhoudingen zijn niet iets waar we naar terug willen. Maar nu de mens vermorzeld wordt door de bureaucratie, zoeken mensen blijkbaar naar iets wat ze makkelijker kunnen bevechten: Een plastic draak op een fantasyfestival. Of de marokkanen in de buurt. Iemand moet toch de schuld krijgen. Èrgens moeten we onze wanhoop en onmacht ventileren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *