Het grote loslaten 41 – Mijn moeder (3)

Dat mijn moeder borstkanker heeft, of had, heb ik reeds in meerdere blogs beschreven. Haar nonchalante houding, haar krachtig 82-jaar oude lichaam, de ziekenhuisbezoeken en de operatie. En het, achteraf gezien, wonderbaarlijk snel herstel van de mastectomie.

 

In deze blog wil ik graag stilstaan bij wat het met mij, een 52-jarig kind, heeft gedaan om mijn moeder ziek te zien en om haar te verzorgen. En meer.

mama2

Vertrouwen

 

In Het grote loslaten 33 – De borsten van Angelina Jolie (1), meldde ik reeds dat mijn moeder had verzuimd om te vertellen dat ze voor een punctie naar het ziekenhuis moest. En ook de uitslag ervan, enkele dagen later, verkoos zij in haar eentje te vernemen. Pas daarna kreeg ik een rol in “Operatie Borstkanker”. In de vier weken tussen de diagnose en de mastectomie werd mijn rol allengs groter. Op zich niet zo verwonderlijk zou je denken, als je minimaal een maal per week het ziekenhuis moet bezoeken , als je je daarbij realiseert dat mijn moeder 82 jaar is, alleenstaand en niet in het bezit van een rijbewijs.

 

Maar voor mij was dit wel verwonderlijk. Het is voor mijn moeder namelijk erg moeilijk, zo niet onmogelijk, om mij, of mijn zus, vertrouwen te kunnen geven. Daar waar zij autoriteit toekent aan een agent, de belastingambtenaar, de loodgieter, de poelier, of een toevallige voorbijganger, lukt dit kennelijk niet bij haar volwassen kinderen. En bij zichzelf natuurlijk.

 
Mijn moeder heeft bijna haar hele leven in een beschermde omgeving verkeerd en heeft moeite om zelfstandig beslissingen te kunnen nemen. Ze heeft haar zelfvertrouwen maar mondjesmaat kunnen ontwikkelen en wij, haar volwassen kinderen, ziet zij als een verlengde van zichzelf. Juist daarom verbaasde ik mij dat mijn moeder een haast blind vertrouwen in mij leek te ontwikkelen. “Eindelijk, at last,” dacht ik, “Zo heeft iedere crisis een positieve kant en wellicht is het positieve van deze crisis dat mijn moeder mij eindelijk kan zien als een volwaardig persoon. En kan zij eindelijk ontvangen wat ik aan haar zou kunnen en willen geven.”

chris en mama

Zware energie

 

Twee dagen nadat mijn moeder was geopereerd is zij ontslagen uit het ziekenhuis. Alhoewel mijn moeder de operatie opmerkelijk goed had doorstaan was ik nogal bezorgd over het lage hemoglobinegehalte in haar bloed. Om mijn moeder te helpen, maar meer nog omdat ik ongerust was over haar zelfredzaamheid, besloot ik bij mijn moeder te gaan slapen. Alhoewel ik op vijf minuten fietsen van haar woon.

 

Op het eerste gezicht zou je je kunnen voorstellen dat het best confronterend kan zijn om je eigen moeders bebloede verbanden te verschonen, je moeder te douchen en streng toespreken als ze het dieet dat je voor haar hebt bedacht (veel ijzerhoudend eten zoals lever, spinazie, vers fruit en staal-drankjes) in de vuilnisbak kiepert. Maar dat viel eigenlijk best wel mee.

 

Waarmee ik in eerste instantie het meeste moeite had, was iets ongrijpbaars. Ik heb het maar geduid met een zware energie (zoals in Het grote loslaten 32 – Hoocha). Bij mijn moeder thuis voelde ik een zware energie, waar ik in weg leek te zakken. Ik heb deze energie niet eerder zo in mijn moeders huis ervaren. Dat is misschien niet zo vreemd omdat ik er normaal gesproken op bezoek ben, en in de maand juni “woonde” ik er. Weer. Eventjes.

 

De energie voelde zo zwaar. Zo traag. Ik dacht op een gegeven moment:”Er gebeurt hier niets. Het lijkt wel alsof het huis een grote wachtkamer is.” Was het de wachtkamer naar de Dood? Zat mijn moeder gewoon haar tijd uit te zitten tot het zover was? Later bedacht ik mij echter iets anders. Ik vroeg mij af waarom ik mij zo liet beïnvloeden door die energie. Ik vroeg mij af, hoe het kwam dat ik niet met mijn krachtige levensenergie de zware energie kon opheffen.

 

Maar toen bedacht ik mij, dat de “wachtkamerenergie” mij erg bekend voorkwam. Die inertie kende ik van vroeger. Van mijn ouderlijk huis. Mijn moeder zat niet in de wachtkamer voor de Dood. Ze zat al jaren lang in de wachtkamer voor het Leven!! En onbewust herkende ik die energie uit mijn jeugd en als door een fuik werd ik erdoor gegrepen. “Dit is mijn kans om deze valkuil te herkennen en uit zijn klauwen te blijven!!”

 

Excessieve bezorgdheid

 

Desalniettemin verliep het herstel van mij moeder wonderbaarlijk snel. Binnen een week na haar operatie schuifelden we al samen door de supermarkt. Gewoon boodschappen doen. Alsof er niets was gebeurd. Tot die ene vrijdag. Vrijdag 14 juni toen ik mijn moeder in paniek aantrof met haar kleding vol bloed. In het grote loslaten 39 – Mijn moeder (1) heb ik de gang van en naar het ziekenhuis beschreven. De bezoeken aan de Spoed Eisende Hulp post met mijn bebloede moeder hebben zeker indruk op mij gemaakt. Maar wat was er nu werkelijk aan de hand? Wat was er medisch gezien aan de hand? En wat was emotioneel aan de hand? Dit laatste dan meer met mij dan met mijn moeder.

 

Medisch gezien was er niet zo veel bijzonders aan de hand. Althans, dat vonden de artsen en verpleegkundigen met wie ik contact heb gehad. Achteraf heb ik die conclusie inmiddels ook getrokken. De enige kanttekening die ik daarbij zou willen maken is dat als er een goed “exitgesprek” zou zijn geweest waarin de mogelijke effecten van de operatie zouden zijn besproken en ook het contact met de thuiszorg direct zou zijn gelegd we waarschijnlijk wat nonchalanter met al de bloedingen zouden zijn omgegaan.

 

Maar wat zou er emotioneel met mij gebeurd zijn? Welke gevoelens zijn er in mij geraakt? Het is logisch dat je bezorgd bent als je moeder ziek is. Net zoals je je zorgen kunt maken als je kind iets onder de leden heeft. Wanneer is er sprake van een “normale” bezorgdheid, die er voor zorgt dat je extra alert bent als je hulp kunt verlenen, en wanneer is de bezorgdheid excessief ?

 

Excessieve bezorgdheid is niet functioneel, en heeft ook niet zo zeer met de situatie zelf te maken, maar met iets anders. Niet iets van “buiten”, maar van “binnen.” Mijn bezorgdheid voor mijn moeders welbevinden bestempel ik – achteraf – als excessief. Wat in mij heeft deze bovenmatige bezorgdheid veroorzaakt?

 

Zou het kunnen dat ik deze bovenmatige bezorgdheid van mijn moeder heb overgenomen? Zou het kunnen dat ik mij verantwoordelijk voel voor alles wat mijn moeder overkomt? Zou het kunnen dat ik de eigen verantwoordelijkheid van mijn moeder – toch een volwassen vrouw, die in de 82 jaar die zij op deze aardkloot rondloopt twee interneringskampen, drie zwangerschappen waaronder een miskraam, 40 jaar te hoge bloeddruk, en nog veel meer, heeft overleefd – tot de mijne wil maken? Zou het kunnen dat ik mij schuldig voel als een van de doktoren een foute inschatting zou maken en dat ik het als mijn taak beschouw om hen te coachen naar de juiste diagnose?

 

Of misschien moet ik nog een laag dieper kijken. Zou het kunnen dat ik denk dat ik door te zorgen voor mijn moeder kan afdwingen dat ik er mag zijn? Zou het kunnen dat ik mij vroeger, reeds als peuter, over mijn moeder wilde ontfermen om zo haar bescherming en liefde te kunnen afdwingen? Zou het kunnen dat in die prille jeugd de kiem is ontstaan voor een patroon dat zich zo’n halve eeuw later in volle hevigheid heeft gemanifesteerd in de wachtruimte van het Leyenburg Ziekenhuis?

 

Zou het kunnen dat het grote loslaten mij nu leert dat ik dit patroon mag laten varen? Dat ik waarachtig mag zijn? Zou dit de les zijn die ik als 52-jarig kind krijg gepresenteerd?

Mama, ik hou van jou!!

3 gedachten over “Het grote loslaten 41 – Mijn moeder (3)”

  1. Beste Chris,
    Heel mooi om jouw zeer persoonlijke en gedetailleerde verhaal over jou en je moeder te mogen lezen. Zelf ben ik bijna 48 en heb een bijna 82-jarige moeder die als hartpatiënte (sinds een paar jaar) nog geheel zelfstandig woont. Ik herken veel gemeenschappelijkheid
    in jouw verhaal als een zoon met een zeer sterke moederband (de sterkste van alle kinderen en ik durf haast te wedden dat dat bij jou ook het geval is?). Alle respect voor jouw verhaal met daarin de openhartig geuite kwetsbaarheden, maar eigenlijk draait het m.i. bij moederszonen zoals jij en ik maar om EEN ding: de onvoorwaardelijke liefde die jij en je moeder naar elkaar hebben. En dat je inmiddels een bepaalde balans, terugkijkend naar het verleden, aan het opmaken bent, je aan het voorbereiden bent op een leven zonder haar. Tell me, want dit houdt mij al langere tijd evenzeer bezig! Na het vroegtijdig overlijden van m’n vader op mijn 18e ben ik langzaamaan de man in mijn moeders leven geworden en daar is totnogtoe nooit een andere vrouw (m.b.t. mij) of man (m.b.t. mijn moeder) tussengekomen. Inmiddels heb ik spirituele referentiekaders opgebouwd om hier vanuit een diep kosmisch begrip mee om te kunnen gaan. Ben jij, evenals mij, vrijgezel? Hoe dit ook zij: Ik voorzie een cataclysmische verandering voor mezelf (jij bij jou ook?) zodra ik mijn lieve moeder en ouderlijke huis niet meer heb. Het aardse leven IS eindig, Chris! Daar is geen enkel kruid tegen gewassen. Zoals gezegd, een ingrijpend grote verandering, die moeilijke (rouw)momenten zal kennen, maar ook een grote positiviteit en nieuwe levensvreugde met zich zal meebrengen. Enkel en alleen vanwege het feit dat ik mijn leven dan niet meer geheel in dienst van mijn (beschermende) moeder KAN stellen. Ik hoop je hiermee een belangrijk gezichtspunt te hebben aangereikt waar je wat mee kunt. Ik wens het allerbeste voor jou en je moeder in jaren! Hartelijke groet, Paul Rietman

  2. Hoi Paul,

    Bedankt voor je openhartige reactie. Wellicht vind je het aardig om ook wat andere blogs van mij te lezen. Ik schrijf bijv. onder andere over mijn vader (ik was 17 toen hij overleed), familiekarma, en andere zaken die ik in verwondering tijdens mijn grote loslaatproces heb ontmoet.

    Groeten,

    Chris

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *