Werken vanuit het innerlijk

Trots is eigenlijk een ego-ding. Daar valt weinig eer mee te behalen, bezien vanuit de eeuwigheid.
Ik bezie alles vanuit de eeuwigheid. Eeuwigheid is wat overblijft als verder alles is weggevallen.
Maar ik wil toch wel even ‘en public’ zeggen dat ik trots ben op wat ik met mijn leven heb gedaan: Ik ben trots op mijn dochter . En hoe ik het moederschap heb ingevuld. Althans, voordat ik zo uitgeput raakte. Die eerste jaren, zelfs tot voor kort, was ik trots op hoe we het samen deden. Deden. Zoals wij nu leven, dat is niet om over naar huis te schrijven. Maar daar kan ik niets aan doen. Ik heb tot het uiterste gestreden. En ik geef het ook nog lang niet op.
Zij is het mooiste wat in mijn leven is gebeurd. Het moederschap is ontzettend vervullend en zinvol. Het levert ook concreet resultaat op, wat ook weer bevredigend is.  In onze maatschappij wordt moederschap helaas allerminst gewaardeerd. Je hoort alleen iets als ‘men’ vindt dat je het niet goed doet.

Ik ben ook tevreden over mijn spirituele scholing in de vedische richting en mijn innerlijke ontwikkeling door o.a. geestelijke oefening. Niet omdat ik een heilige ben, maar omdat ik mijn onvolkomenheden onder ogen durf te zien zonder de moed te verliezen!:-)))
Als ik deze weg niet juist doorlopen had, bezat ik niet het vermogen dat er nu is: om door de stof heen te schouwen.

Ik ben trots op mijn boeken. Vooral mijn dichtbundel en mijn sprookjesboek. Een boek schrijven is een hoop werk. Er zat idealisme achter. En idealisme is liefde. Liefde voor de wereld, liefde voor mensen. Astro_image_ganesh
Ik klink vaak verbitterd door de nare dingen die ik heb meegemaakt. En dat wordt niet altijd begrepen. Maar wie goed kijkt, ziet dat de liefde het altijd wint. Want de liefde schijnt er doorheen. In mijn schrijfsels èn in mijn tekeningen. Een huis vol fleurige pastelkrijttekeningen. Met indrukken van een kasteeltuin, een sprookjeswereld en ook de geestelijke wereld.
Ooit verdwijn ik van de aarde. Maar er blijft van mij iets achter. En dat wat achter blijft, is uit liefde gemaakt.

Ik ben blij met wat ik met mijn leven heb gedaan. Als vredes-en milieuactivist. Als schrijfster. Als moeder. Zelfs als bijstandsmoeder. Samen met andere bijstandsvrouwen, twitterend over armoede en onrecht.
Ik heb ook betaald werk gehad, vroeger. Voor ik moeder werd. Als uitzendkracht op kantoor. (Dat was minder vervullend) En dan ’s avonds cursus geven in buurthuizen. Cursussen die ik zelf ontwikkelde en uitvoerde. Het was zo’n groot succes dat ik er de krant mee haalde.
Maar het allermooiste werk was natuurlijk als kasteelgids. Ik heb het niet zo lang mogen doen, maar het waren desalniettemin intensieve maanden waarin niet alleen heel hard geleerd werd, maar ook elke dag heel veel rondleidingen zijn gelopen door drie verschillende kastelen. Prachtige, onvergetelijke ervaring die heel erg vormend was.

Maar volgens de keuringsartsen en de consulenten van uitkeringsinstanties, ben ik een absolute nobody. Ik ben alle rapporten bij elkaar aan het zoeken voor advocaat en inspectie. Je schrikt je rot als je leest wat de Nederlandse Overheid van mij vindt! Als ik een greep mag doen uit alle rapportages die over mij zijn geschreven, dan ben ik tot absoluut niets in staat. Heb ik nooit noemenswaardig werk gehad. Niet veel geleerd. Heb ik een middelmatige intelligentie. Doe ik weinig anders dan de hele dag ageren tegen instanties. Heb ik zelden iets afgemaakt. Heb ik geen hobby’s of interesses of doen ze er niet toe. Heb ik geen fysieke klachten of doen ze er niet toe. Ik ben alleen maar lastig en wil niks.

Geen woord over de gratis yogalessen die ik op de BSO gaf, de gratis meditatieles aan huis. De gratis reiki-behandelingen op mijn keukentafel voor wie geen geld hadden.  De culturele avonden die ik in mijn woonkamer organiseerde. Het straattheater waar ik prijzen mee won. Niets over de vele interviews in de media, waarin ik mijn nek uitstak voor arme gezinnen. En over mijn werk als gids werd helemaal badinerend gedaan. Want dat kennen ze hier niet.  Als het er al is, dan niet op het hoge niveau van de Duitsers.
Volgens de rapportages zou ik onder toezicht aan het werk gezet moeten worden, met controle op de uitgevoerde werkzaamheden. Kortom: Sabine is een middelmatig muurbloempje met allerlei stoornissen die volgens het ene rapport maar beter thuis kan blijven en volgens het andere rapport geactiveerd moet worden.
Mijn psychiater heeft daar ook weer zijn eigen visie op. En mijn visie? Die doet er niet toe. Daar wordt niet naar gevraagd. In het rapport van de keuringsarts van het UWV staat dat ik het met het rapport eens ben. Ik heb ze in een brief laten weten dat ik het alles behalve eens ben met het rapport. Maar ze weigeren er iets mee te doen. Want ik ben iemand met een middelmatige intelligentie en een middelmatige opleiding en een middelmatig leven en een heleboel stoornissen. Dus ik kan daar onmogelijk iets van vinden…….

Ik ben TROTS! Trots op wat ik met mijn leven heb gedaan. Ik stond aan de goede kant! Aan de kant van de liefde.

2 gedachten over “Werken vanuit het innerlijk”

  1. Hier heb ik je dus ook al gevonden. Maar maak je geen zorgen; ik kom niet om te stalken maar voor de inspiratie. Voor de herkenning en om geraakt te worden. Voor het mededogen en de bewondering. Je trots is geen ijdele mantel maar een kroon die je met recht mag dragen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *