Het grote loslaten 42 – Hembleciya (1) Een koude nacht

Mensen die het Rode Pad bewandelen zijn wellicht bekend met de term “Hembleciya”. Het is een Lakota woord, dat het beste vertaald kan worden met “Vison Quest”. Hembleciya is een Noord-Amerikaans Indianen ritueel, waarin je een aantal dagen (drie is gebruikelijk) op een plek in de natuur – ver van de beschaving – zonder eten of drinken doorbrengt. Het is een reinigingsritueel, waarin je wordt geschoond van alle dagelijkse energieёn en waarin je verbinding kunt krijgen met het hogere (de ancestors, God, je hogere Zelf) en wellicht visoenen kunt ontvangen.

sanctuary2

 

Toen ik onlangs iemand vertelde over mijn voornemen om een dag op mijn “heilige plek” in de Haagse duinen door te brengen, zei ze:”O, ga je een Vision Quest doen?” Inderdaad! Maar zo had ik het nog niet eerder bekeken.

 

De aanleiding

 

Sinds een aantal jaren mediteer ik regelmatig op een verlaten plek in de duinen. Dikwijls bij volle maan en nieuwe maan en ook tijdens de solstices en equinoxen. Bovendien ben ik er tientallen keren per jaar te vinden om de zonsopkomst mee te maken. Ook doe ik er energetische oefeningen en verbind ik mij met hemel en aarde. De plaats draagt inmiddels mijn energie.

 
Reeds jaren geleden had ik het idee opgevat om er wat langere tijd achtereen door te brengen. Dit jaar is het er van gekomen. 24 uur achtereen was de bedoeling. Van zonsondergang tot zonsondergang. En ik had ook een mooi moment uitgezocht. 7 juli 2013.

 

Egyptian_calendar_darkWaarom 7 juli? Dat zal ik uitleggen. Ik had onlangs vernomen dat in de Egyptische oudheid, het Nieuwjaar gevierd werd op 23 juli. Dat is de dag dat de ster Sirius voor het eerst sinds een paar maanden zichtbaar vlak voor de zon opkomt (vanaf ergens medio mei “duikt” Sirius achter de zon en is enkele maanden niet zichtbaar). Dit feit werd in Egypte en ook in andere oude culturen gevierd. De terugkeer van Sirius! Omdat de omwenteling van de aarde om de zon niet precies gelijk is aan een jaar verschuiven de kosmische verschijnselen op de aardse kalender in de loop der jaren. In 2013 komt Sirius op 7 juli voor het eerst zichtbaar achter de zon vandaan. Een mooie kosmische aanleiding derhalve om in de duinen te gaan vieren.

 

De voorbereiding

 

De voorbereidingen begonnen twee weken daarvoor. Ontgiften! Een dieet van green smoothies (fruit en groene groenten in de blender) en groentesoep (wel zonder bouillon natuurlijk, maar zelf trekken) en af en toe een handvol rauwe noten. Dat zou mij in de juiste stemming moeten brengen. Ik heb wel wat superfoods toegevoegd aan mijn “maaltijden”. In de vorm van chlorella, spirulina, maca-wortel, gojibessen en cacaobonen.

green smoothiegreen smoothie2super-foodssuperfood1

 

 

 

 

Een enkele keer ben ik van mijn strikte dieet afgeweken. Zoals tijdens de bloggers-bbq van Soulvability – door mijzelf reeds in een eerder stadium gepland – waar ik een stokje kipsaté en een bord patat heb gegeten.

 

Het is zeker waar, dat je in een periode van op deze wijze ontgiften in een roes komt. Een meditatieve roes. Ik had geen last van verschijnselen zoals hoofdpijn of vermoeidheid. Ik heb gewoon mijn fysieke activiteiten, waaronder 10-20 kilometer fietsen per dag, zonder problemen kunnen uitvoeren. Een dag voor de quest heb ik de sauna bezocht. Om mij – net zoals de Lakota-indiaan in een sweat lodge – goed te reinigen. Ook de hoge temperatuur in de sauna leek mijn gereinigde (verzwakte?) gestel zonder problemen te kunnen doorstaan.

 

Hembleciya

 

De avond voor mijn Hembleciya was al een beproeving. Ik was uitgenodigd op een verjaardagsetentje en op het menu stond eten van Fat Kee, de meest Chineze Chinees van Den Haag. Typische Fat Kee favorieten zoals “Kip met peper en zout” en Pekingeend schoven onder mijn neus, terwijl ik mijn eigen soep had meegenomen. Die is zeker smakelijk, maar als de geur van 5-spices poeder de lucht heeft bezwangerd, verlangt de geest toch iets anders dan een soepje.

 
Om kwart over negen verliet ik de dis. En wandelde ik naar mijn stek in de duinen. In mijn rugzak droeg ik 4 liter water en mijn “meditatiekit”, bestaande uit een perlemoenschelp, die ik uit Zuid-Afrika heb meegenomen, Californische witte salie, witte copal uit Mexico en Palo Santo uit Peru. Toen ik op mijn plek was aangekomen zag ik door de bomen de zon richting kim dalen. Ik startte mijn verblijf met een korte hara-uitlijning: ik zette mijn intentie voor de komende periode. En ik vroeg om bescherming.

witte-salie-los-100grCopal-witte-verpakt-in-plastic-zakPaloSantoIncense-1024x884

 

 

 

 

Ik schoonde mijn plek en mijn eigen aura met witte salie en ik deed mijn eerste meditatie. Ik voelde mij zoals altijd als ik daar zit: werkelijk thuis. Vaak had ik in het verleden overdacht hoe het zou zijn in mijn duinkom als ik mijn huis op de Daal en Bergselaan niet meer zou bezitten. “Waar is mijn thuis?” vroeg ik mij dan af. En in 2013 is het zover. Mijn thuis is niet meer de Daal en Bergselaan, mijn thuis is overal waar ik ben. En vlak na zonsondergang op 6 juli was dat ergens tussen de Fuutlaan en De Savornin Lohmanlaan in de Haagse duinen.

 
In de zomer, zeker kort na de zonnewende, wordt het maar langzaam donker. Het schemerde nog lang. Hoe lang wist ik niet precies, want ik had geen klok bij mij. Het was een warme zaterdagavond. Dit bracht met zich mee dat het onrustig was in de duinen. Ik hoorde jongeren “feesten”. Ik hoorde gelach en geschreeuw, veroorzaakt door de nodige alcohol, vermoedde ik. En ik hoorde een brommertje knetteren. Toen dit geknetter weg was gestorven daalde een andere geest neer over de duinen. “Is dat een uil die ik daar hoor?”

 

Ik stak opnieuw een kooltje aan en brandde er Palo Santo op. Positieve energie! Het werd ook donker. Dat wil zeggen, het werd licht donker, zoals je in een zomernacht mag verwachten. Zonder maan weliswaar, op 8 juli zou het nieuwe maan zijn. Ik hoorde een gefladder. Veel gefladder. “Zwaluwen? Zou het morgen warm weer worden, want ze vliegen best wel hoog? Neen, het lijken wel vleermuizen. Of vliegende honden. Het is maar goed dat ik zoveel knoflook in de soep heb gedaan.”

 

De nacht

 

sanctuary3De nacht had bezit genomen van de duinkom. En met de nacht kwamen donker, stilte en kou. Die stilte was interessant. De nachtelijke geluiden van de natuur hadden iets intiems. Het was alsof ik deelgenoot werd gemaakt van een geheim. Een groot geheim. Die intieme stilte werd overigens regelmatig doorklieft door geluiden van een hele andere orde. Ze werden doorklieft door de nachtelijke stuiptrekkingen van een stad in ruste.

 
Zoals het geluid van de sirenes van ambulances. Of brandweer- of politiewagens. Het leek alsof ik ze van heel Den Haag kon horen. En ik kon ook de kerkklokken horen luiden. Van ik-weet-niet-hoeveel kerken. Ik weet niet waar de klepels hangen, maar wat ik wel weet is dat de klokken duidelijk niet in sync met elkaar lopen. “Wat, is het al een uur?”

 
Een bijzonder stads geluid bereikte mijn gehoor. “Wat is dat voor gepiep en geknars, daar in de verte?” Het was een geluid dat ik maar al te goed kende. Het was het geluid van een dans die zich iedere nacht recht onder mijn slaapkamerraam ontvouwt: het parkeren van de trams in de remise. Mijn geest maakte contact met het meisje dat vannacht alleen in dat grote bed zou liggen. “Hier gaat de vergelijking met een Vision Quest in ieder geval mank,” dacht ik.

 

De koude

 

De koude. Die had ik onderschat. Danig onderschat. Ik had geen slaapzak bij mij. Ik had er wel een willen meenemen, maar ik had hem niet kunnen vinden. “Dan maar zonder. Een nachtje overleef ik wel.” Werkelijk? Het zal na tweeёn zijn geweest (die kerkklokken, weet je nog?) toen ik mij realiseerde dat de nacht nog wel erg lang zou worden. De kou was helemaal in mijn lijf getrokken en ik probeerde met oefeningen de bloedstroming te stimuleren. Ik begon te klappertanden en mijn kleding werd wat klammer. Nachtelijke kou is ook vochtig.

 

Een beslissing

 

Ik slaagde er niet in de kou te verdrijven. Vanwege mijn ochtendlijke meditaties wist ik dat het maar langzaam opwarmt. Het koudste deel van de nacht is tussen vijf en zes uur, en het warmt pas op na negen uur, als de zon zich boven de boomtoppen die de kom omringen heeft verheven. Het zal tegen drieёn hebben gelopen toen ik rillend de conclusie heb getrokken dat ik het niet zou redden tot de ochtend. Ik besloot mijn boeltje op te pakken. Ik dankte voor de ervaring en de bescherming en liep bedachtzaam naar het pad. Was het een verstandig besluit? Of was ik een doetje, niet bestand tegen de eerste beste tegenslag?

 

Met trage tred liep ik door de duinen. Ik voelde mij vrij en gevangen tegelijk. Ik voelde een weerzin tegen de plek, die ik altijd zo lief had gehad. “Mijn thuis is mijn vijand geworden.”

 

Toen ik een minuut of wat later het duin afliep werd ik overvallen door een zucht van warme lucht. Stadslucht. En licht. Ik liep in de stad. De warme stad. De duinkom was ineens ver weg. Ik was weer thuis. Langzaam wandelde ik in de slapende stad. Ik zag een jong stel fietsen. De jongen in korte broek.”Die hebben de afgelopen uren in een volstrekt andere dimensie doorgemaakt dan ik. Zij zaten op een terrasje gezellig te borrelen en de tijd zal zijn omgevlogen. En ik, ik heb in de traagheid de elementen zitten te bevechten.” Tja, je denkt nu eenmaal als een dramatische schrijver of niet.

 

Een klein kwartier later liep ik het Lijsterbesplein op. Ik wist nog niet of ik zou gaan slapen. Ik wist nog niet of ik zou teruggaan naar de duinen. Ik wist eigenlijk helemaal niets. Ik nam een koude douche en kroop in bed. Gedesillusioneerd? Een beetje wel. En ik viel in een diepe slaap. Ook dat.

 

Hoe zou ik straks wakker worden?

3 gedachten over “Het grote loslaten 42 – Hembleciya (1) Een koude nacht”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *