Alle problemen in de wereld, kunnen worden opgelost in een tuin. (Deel 2)

imageHartje zomer, 22*C en de vlinder- en bijentuin staat volop in bloei. De groente die we zelf hebben gezaaid willen nog niet zo hard. Maar ondanks de ietwat late aankomst van het betere weer, schijnt de natuur toch haar manier te vinden om te floreren. De tomatenkas staat vol kleine en grote groene tomaatjes. Het dakterras is vrolijk gekleurd met allerlei bloemen en de jonge scheutjes van de geneeskrachtige kruiden en de 2e poging kolenproductie steken hun jonge lijfjes boven de grond. De werking van de natuur is wonderlijk en de wereld is mooi zo vanaf onze bloemenbank…

Met mijn koptelefoon in mijn oren luister ik naar “Albarosie – America”,  Jamaicaanse protestliederen tegen het Amerikaanse oorlogsbeleid om hun oliezucht te bevredigen, de onderdrukking van hun eigen en andere bevolkingen, het schaamteloze misbruik van de grondstoffen van Afrika,  de destructieve transformatie van de inheemse culturen in de naam van Jezus Christus. Hoe klein en nietszeggend is ineens mijn dakterras, en de Permacultuur tuin in wording. Kan ik daadwerkelijk alle problemen oplossen die er in de wereld spelen vanuit een tuin? Tot nu toe lijkt alles wat ik doe in onze Permaculutuur tuin zo klein en nietsbetekenend in vergelijking met deze enorme grote wereld, waar het voor meer en meer mensen steeds duidelijker wordt dat er iets niet klopt.

Toch durf ik niet zeggen dat ik enigerlei beter ben dan de zondebok die er op uit lijkt te zijn om de wereld te domineren. Dankzij de globalisering van de markt, zijn mijn behoeftes middels mijn consumptiegedrag nauw verbonden met alle handelingen die de grote gemene wereldspelers maken. Ik consumeer hun olie, direct en indirect. Elke keer als ik op reis wil met gemotoriseerd verkeer, verbrand ik olie die hoogstwaarschijnlijk zijn bron vind in deze zelfde oorlogsgebieden. Elke keer als ik voor mijn gemak en om de kosten te drukken mijn voedsel, kleding en medicijnen nodig heb, dan is daar aardolie voor nodig geweest om het te produceren in de vorm van kunstmeststoffen, machinaal te oogsten en te vervoeren over grote afstanden. Omdat ik graag boontjes wil eten tijdens de kerstmaaltijd worden grote stukken vruchtbare land opgekocht in Afrika om te dienen als monoculturistische landbouwgrond. Als een plaag sprinkhanen consumeren we alle gewassen tot het land leeg en uitgeput raakt, en gaan verder. En het ergste van allemaal is dat ik geloof dat ik het allemaal goed doe, want op mijn 15e ben ik gedoopt. Heb ik “Jezus aangenomen” en mag ik geloven dat al mijn zonden zijn vergeven.

 

Ik kan het laten om me te laten bekruipen door een zeker vorm van verdriet.. Wat denk ik toch eigenlijk groot van mezelf. In alle nederigheid wil ik zeggen: “Jezus, ik weet niet of jij ook wel eens op soulbavility.nl kijkt, maar als je dit dan toch leest en je hebt mijn zonden op je genomen. Kan je samen met moeder aarde mij ook leren hoe ik een beter mens kan worden?” Ik heb namelijk ook een droom van een betere wereld. Een wereld die leeft in eenheid en in vrede met elkaar, in respect voor de wonderlijkheid van al het leven op deze planeet tot aan alle sterren die  ’s nachts voor mij schijnen. Een wereld waarin we allemaal gelukkig mogen zijn, en waar ik het aandurf om mijn kinderen in geboren te laten worden. Die droom lijkt op mooie dagen zoals deze zo dichtbij, en op mindere dagen lijkt de droom zo enorm ver weg. Op dit moment is niet Amerika of de welke overheden van deze wereld dan ook de grootste belemmering van deze droom. Ik ben mijn eerste grootste belemmering van die droom…

Wordt vervolgt…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *