Het grote loslaten 46 – Leef je droom (3)

“Een droom die op dat moment ver buiten mijn dagelijkse context lag. Een droom waarvoor ik geen enkel concreet doel heb geformuleerd. Een droom die ik ook niet heb nagestreefd. Maar een droom die zich vroeger of later wel moest manifesteren in mijn leven. Ik had het immers afgesproken. Met mijzelf. En met het universum. Ik was het alleen vergeten.” Ik heb het in mijn vorige blog zo opgeschreven. En zie, terwijl ik hierover schrijf herinner ik mij allengs meer. Ik herinner mij nog meer afspraken. Van lang geleden. En ik herinner mij een gevoel van vertrouwen. Ook dat was ik lang vergeten.

 

Het foto-album

Voor mijn 50e verjaardag heeft Bianca een geweldig kado gemaakt: een Foto-album. Zo’n mooi gebonden exemplaar, dat je kunt samenstellen via het internet. Mijn leven samengevat in 120 pagina’s beeld. In haar speurtocht naar foto’s van mij, is Bianca onder meer gestuit op beeldmateriaal uit mijn middelbare school tijd. Reeds toen heb ik kennelijk een intentie gezet, die als een ondertoon door mijn hele leven heeft gelopen. En die ik pas sinds kort als zodanig heb herkend. Ik heb er twee jaar geleden over geschreven in een column “Het foto-album”:

Legalize cannabis

 

“………… Ik staar naar een pagina waarop een foto in negatief is afgedrukt. “Legalize cannabis, Vote Daas,” lees ik en ik zie mijzelf in kleermakerszit met een grote joint in mijn gevouwen handen. “Wat een ongelooflijke bos haar had ik toen.” Het was één van een serie provocerende posters die was vervaardigd ten behoeve van mijn een-daagse campagne voor de leerlingenraadverkiezingen. Een uit de hand gelopen grap. Een grap was ook het interview met mij, dat niet veel later in de schoolkrant is gepubliceerd – inderdaad, toen ik inmiddels voorzitter van de leerlingenraad was geworden.

 

Ik lees:”…de samenleving is kut, omdat een van boven opgelegde, een van oudsher aangeleerde mentaliteit, het contact tussen de mensen teistert. De mensen vervreemden van elkaar door een bepaalde maatschappijvorm waarin ze noodgedwongen aan zichzelf moeten denken.” En: “Liefde is de levensbron, je mens-zijn wordt erdoor bewezen. Moederliefde, broederliefde, liefde in al haar vormen, liefde is gewoon erg belangrijk, iedereen heeft liefde nodig. Zonder liefde kan niemand leven.” Ik was 18 jaar toen deze woorden uit mijn mond zijn opgetekend. Ik zou het nu niet veel anders formuleren……………. “

 

“Wat wist ik toen al wat ik mij nog niet besefte?” Want ik heb wel een “omweg” van pakweg 30 jaar genomen. Via de verslavingszorg, een internationale zakelijke carrière en ontmoetingen met sjamanen uit verre culturen. Om mij te realiseren dat ik mijn pad en passie reeds op mijn 18e op mijn netvlies had.

 

Het boek

Wat wist ik toen ik 20 jaar oud was? Ik ging een boek schrijven. Een roman. Ik heb het nooit voltooid. Desondanks wil ik de inhoud en virtuele inhoud van mijn on-affe boek hier graag delen. Waarom? Omdat het idee achter het plot profetisch is gebleken.

 

guatemalan artHet hoofdpersonage – ik heb het boek in de derde persoon geschreven – is een student. Hij krijgt signalen door uit de onzichtbare wereld. De signalen verschijnen in zijn dromen, in hallucinaties, in beeltenissen in de as van zijn asbak, in diverse schijnbare alledaagse gebeurtenissen. Het lijkt alsof er door hem heen een strijd plaatsvindt. Een strijd tussen het aardse en het metafysische. Zal hij de “onzichtbare” signalen herkennen en kunnen decoderen? Zal het boven-natuurlijke het kunnen winnen van het wereldse?

 

Tezelfdertijd verliest de hoofdpersoon regelmatig zaken van waarde. Hij laat zijn portemonnee bij de supermarkt liggen. Hij laat zijn spaarpot uit het raam (drie hoog achter) vallen. En dergelijke. Het merkwaardige is dat hij de spullen nooit echt kwijtraakt. Ze worden altijd gevonden en bij hem teruggebracht. Is hij een geluksvogel? Wil het universum hem iets leren? Bijvoorbeeld dat er een Lot zou zijn, dat onomkoombaar is? Of bijvoorbeeld dat hij zou moeten leren dat hij kan leven in vertrouwen?

 

Jaren later blijkt de hoofdpersoon een beroepsgokker te zijn geworden. En niet zo’n succesvolle. Zijn geld heeft hij er grotendeels doorheen gejaagd. Heeft het aardse het dan toch gewonnen? En heeft het Lot beschikt dat hij zijn bezittingen hoe dan ook zou moeten verliezen?

 

 

Zoals gezegd heb ik het boek nooit voltooid. Aan het stuk van het leven als beroepsgokker ben ik nooit toegekomen. Aan het uitwerken van hoe het leven er dan uit zou zien en een eventuele conclusie evenmin. Desalniettemin realiseerde ik mij zo’n 15 jaar geleden – ik was toen achter in de 30, dat ik eigenlijk mijn eigen leven heb beschreven. Voordat het zich ontvouwde zoals het zich heeft ontvouwd. De strijd tussen het aardse en het boven-aardse. De onderliggende angst om te verliezen wat ik heb. Beide zijn het thema’s die in mijn leven onbewust een bepalende rol hebben gespeeld.

 

forex tradingEen beroepsgokker ben ik niet geworden. Dat wil zeggen, ik ben geen regelmatige bezoeker van het casino. Dat er dagen zijn geweest dat ik geld heb verdiend of verloren waar ik nu een jaar van zou kunnen leven is wel een feit. Niet als casinoganger, maar gezeten achter mijn computerscherm als ik als daghandelaar op de forex aan het traden was.

 

Mijn bezittingen heb ik er niet doorheen gejast. Maar ik ben nu wel van het meeste wat ik bezat afstand aan het doen. Ik ben aan het in-teren. Bewust, dat wel.

 

Wat wist ik toen ik 20 jaar was, wat ik nog niet besefte?

 

Het vertrouwen

vuilniswagenTussen de tijd dat ik mijn middelbare school heb afgerond en het moment dat ik mijn eerste vaste baan kreeg ligt drie jaar. In die periode heb ik gereisd, diverse studies opgepakt (en geen enkele afgemaakt), een veelheid aan los/vastbaantjes aangenomen (van baby-sitter tot vuilnisman, van schoonmaker tot enquêteur, van postjongen tot hamburger-flopper) en mijn militaire dienstplicht vervuld.

 

Ik ben er in die periode altijd van overtuigd geweest dat ik een succesvolle carrière zou maken. Ik had alleen nog geen idee waarin. Ik had een rotsvast vertrouwen, dat – rationeel gezien – nergens op was gebaseerd. Ik had immers opleiding noch ervaring.

 

bachman

Die succesvolle carrière is er gekomen. Niet volgens een pad dat je van te voren zou uitstippelen, maar toch. En zie, met de komst en het beklijven van het succes ebde het vertrouwen weg. Kroop de angst erin. Angst om te verliezen. Angst dat het minder goed zou gaan. Ik had het destijds niet door. Maar nu des te meer.

 

De droom

 

En nu is mijn angst verdwenen. Nou ja, voor een groot gedeelte. Ik heb weer datzelfde vertrouwen wat ik had, toen ik een blanco CV had. Ik heb nu weer een blanco CV. Tenminste, waar het de zaken betreft waarin ik verwacht “succesvol” te zullen zijn in de toekomst. Ik beschouw het als een vanzelfsprekendheid – net als dertig jaar geleden – dat ik zal krijgen wat ik nodig heb. En dat ik zal kunnen neerzetten wat ik moet neerzetten. En dat ik de juiste mensen op mijn pad zal krijgen om mij daarbij te helpen. En dat ik een gehoor krijg dat plezier of baat heeft bij datgene dat ik ga doen. Ongeacht wat dat moge zijn.

 

Ik leef mijn droom. Ik heb het immers zo afgesproken. Wat hebt u afgesproken? Doet u met mij mee?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *