Het grote loslaten 47 – De monnik die zijn Ferrari verkocht

Kent u het boek “De monnik die zijn Ferrari verkocht”? Ik heb het een jaar of wat geleden gelezen. Het boek beschrijft het leven van een geslaagde (?) advocaat, die op een gegeven moment radicaal met zijn luxe leven breekt en een bestaan als boeddhistische monnik prefereert. Een interessant uitgangspunt, alhoewel ik nog interessanter zou hebben gevonden als de monnik zijn Ferrari zou hebben weggegeven!

De monnik die zijn Ferrari verkocht

 

Een stuk blik

De titel is slim gekozen. Auto’s maken immers nog al wat los bij mensen. Ik heb het de afgelopen dagen mogen ervaren nadat ik mijn Porsche had opgevoerd (!) in een van mijn blogs. Ik blijf mij er over verbazen, wat een lading een stukje blik op wielen – want veel meer is het toch niet – losmaakt bij mensen. Alsof zo’n stuk blik een persoonlijkheid zou bezitten.

 

porscheHet is inmiddels jaren geleden dat ik mijn laatste meters in deze bolide heb afgelegd en ik was bijna vergeten dat zo’n auto iets doet met mensen. Dat dit iets teweegbrengt kun je zien in een aantal reacties die ik op Het Grote Loslaten 45 heb gekregen, waarin de rit met open dak naar het Bal der Beloften kennelijk meer stof deed opwaaien (!) dan de voorspellende waarde van mijn droom. Ik heb besloten er in deze blog even bij stil te staan.

 

Het is niet de eerste keer dat ik mijn verwondering over de fascinatie met dit type gebruiksvoorwerpen aan het papier toe vertrouw. Jaren geleden heb ik er ook al eens een column aan gewaagd. Een aantal passages uit dat stuk:

 

“Er zijn mensen die beweren dat het type auto waarin je rijdt, iets vertelt over wie je bent. Ik denk dat het eerder zo is, dat dit iets zegt over de mensen die dit beweren.”

 

“De mythe dat de aanschaf van een Porsche de vervulling van een jongensdroom is, of een bewuste statusbeïnvloedende daad, wil ik ook graag ontzenuwen. In ons geval begaven we ons naar de occasiondealer, omdat B. toe was aan een andere auto. Een Volkwagen Golf of een Audi A3 dachten wij. Staat B. ineens naast een Porsche, en zegt ze:”Is dit niet iets voor ons? Hahaha” Nu ben ìk meestal de persoon die grapjes maakt bij ons thuis, dus ik nam haar zeer serieus. Te meer omdat ik haar ooit eens had beloofd dat als zij een cabriolet zou kopen, ik de helft van alle dagelijkse kosten op mij zou nemen. Een lovenswaardige economisch verantwoorde keuze van haar zijde, derhalve. En ik had een goede maand op de beurs, dus ik dacht:”Vooruit dan maar, waarom ook niet.” Ik schaar de aanschaf onder het kopje “impulsaankopen”.”

 

“Auto’s, gebruiksvoorwerpen zijn het. Stukken blik op wielen, die je van A naar B kunnen brengen. Niets meer. En af en toe kunnen ze inspiratie leveren voor een aardige anekdote of een columnpje.”

 

 

Mijn persoonlijke ervaring is dat een Porsche, maar dat geldt ook voor andere auto’s die als duur of snel worden beschouwd, het slechtste in de mens naar boven haalt. En dan bedoel ik natuurlijk niet in de Porsche-rijder, maar in de mede-weggebruikers. Ik ben nooit zo agressief benaderd op de weg als toen ik in de Porsche reed en iedereen leek met je te willen racen. Zeer vermoeiend. En – als je het mij vraagt – voer voor psychologen.

 

Waar gaat het over?

Maar eerlijk gezegd gaat deze blog eigenlijk helemaal niet over Porsches, Ferrari’s of monniken. Hij gaat over mensen. Mensen zoals u en ik. Mensen en hun overtuigingen, vooroordelen en oordelen. Bijvoorbeeld de overtuiging dat u iemand die in een Porsche rijdt bepaalde eigenschappen kunt toedichten. Of iemand met sandalen met witte sportsokken. “Kijk, dat is een typische Alpha-rijder!” “Hij draagt een Tommy Hilfiger shirt, dus het is een kakker!”

tommy-hilfiger

 

En zeg eens eerlijk:”Bent u die typische Alpha-rijder?” En vindt u ook dat u maar “een kans heeft om een eerste indruk te maken”? Maken, volgens u, kleren de man?

 

Ik mag toch hopen van niet. Ik mag toch hopen dat u zich niet identificeert met uiterlijk vertoon. Ik mag hopen dat u ook mensen niet beoordeelt op hun uiterlijkheden. Maar dat u de monnik in de advocaat herkent. En de zakenman in de zwerver.

 

Sokkeninsandalen1En als anderen dat ook zouden doen dan wordt het leven ook een stukje lichter. Dan kun je met een Tommy Hilfiger polo zonder commentaar te krijgen een biertje bestellen in het krakerscafé. Dan kun je met een korte broek en slippers op sollicitatiegesprek voor die boekhoud-vacature. Dan kun je tenminste zonder gène een blogje schrijven over je rij-ervaringen met je Porsche.

2 gedachten over “Het grote loslaten 47 – De monnik die zijn Ferrari verkocht”

  1. er moeten goeie schokbrekers en remmen op zitten ,dan moet je er natuurlijk ook NIET TE VERGETEN ! BEHEERST MEE OM GAAN ,Dan misschien…….. maar dat is een fabel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *