IK is belangrijk

Lekker provocerende titel, voor een blogje op een spirituele website! Oh jee, als dat nog maar goed komt! 😉
Ik wilde het eens hebben over het dogma van de liefde. Het dogma dat in alle kerken, ook in de esotherische, spirituele, alternatieve richting voorkomt.
Ik loop daarin steeds tegen twee uitgangspunten aan, waarbij ik onderhand dringend de behoefte voel er iets tegen in te brengen, te weten:
-Iedereen heeft een eigen keuze.
-We moeten lief zijn. (Wat ik doe, denk, zeg, alles moet liefdevol en vredig zijn)
Die eerste hoor je heel vaak in esotherische kringen, in yogaland, onder al dan niet alternatieve life-coaches en het is ook oud gedachtengoed dat de liberalen aanhangen: ‘Iedereen maakt zijn eigen keuzes, iedereen is zelf verantwoordelijk. Dus weg met alle overheidsbemoeienis en sociale zekerheid. Je maakt je eigen geluk.’
Het tweede uitgangspunt hoor je in alle kerken. Van zwaar christelijk tot yoga-achtige sektes. EN! Het is wat vrouwen in hun opvoeding leren. Nog steeds, na drie emancipatiegolven…kijk alleen maar naar de reclames: vrouwen zijn er om te dienen. Ze moeten mooi, lief en zorgzaam zijn. En altijd fris. Zowel in het huishouden als op de intieme plekken.
Problemen worden met de mantel der liefde toegedekt. Anders ben je een kenau.
Met het eerste uitgangspunt is al snel korte metten te maken, want de keuzes die je maakt, worden voor een groot gedeelte bepaald door de kansen die je krijgt. En dat hangt af van heel veel factoren, waaronder je opvoeding en je economische positie. Voor vrouwen ligt dat ook al weer anders dan voor mannen. En de cultuur waarbinnen je opgeroeit heeft er ook invloed op.

‘Iedereen heeft een eigen keuze’.
Zeg dat maar niet tegen iemand die ernstig, langdurig of veelvuldig misbruikt of mishandeld is: Iemand die huiselijk of relationeel geweld heeft meegemaakt, had namelijk geen keuze. De keuze werd door de ander gemaakt. En je kon er niets tegen doen.
De maatschappij neemt een heel ambivalente houding aan tegenover geweldslachtoffers: aan de ene kant wordt het afgekeurd, aan de andere kant wordt machogedrag nog steeds aangemoedigd. En worden slachtoffers OF niet geloofd OF ze krijgen de schuld: ‘Je zal het wel zelf toegelaten hebben. Uitgelokt. Stiekem gewild.’ Of je verzint het om aandacht te krijgen. Slachtoffer zijn levert je stigmatisering op: ze kan niet voor zichzelf opkomen, heeft dus een stoornis. Er zal met haar wel iets mis zijn.
Eerst word je dus in elkaar geslagen. Geestelijk kapot gemaakt. Geïntimideerd. Of verkracht. Daarna word je door de maatschappij buiten gesloten en veroordeeld. Daarom zijn er heel veel vrouwen die hun mond houden. Ik zou dat ook vooral blijven doen. Ik ben er mee naar buiten getreden om de weg voor jullie vrij te maken. Maar geloof me: het is NIET veilig!

Wat leer je van geweld:
-afhankelijkheid is gevaarlijk
-(disfunctioneel) vecht-vluchtgedrag in onveilige situaties
-Het is gevaarlijk voor mezelf op te komen want dat levert straf op.

Niet alleen kinderen die in hun jeugd slecht behandeld worden, leren dat. Ook volwassen vrouwen in afhankelijkheidsrelaties kunnen dat ‘leren’ om te overleven. Het zou beter zijn om uit zo’n relatie te stappen. Maar als kind kan dat niet omdat je afhankelijk bent van je ouders. En een volwassen vrouw durft misschien niet bij haar man weg, omdat het ook voor volwassenen een grote stap is alleen verder te gaan. Met kinderen. Zonder goeie baan. Misschien zelfs (opnieuw) afhankelijk van hele gemene consulentes bij sociale zaken die zeggen: ‘zoek het eerst maar even twee maanden zelf uit. En kom dan nog maar eens terug.’ Om je vervolgens met niets verder te helpen….
Geweld verzwakt je ik: het leert je dat jij niet deugt. Dat jij minder bent dan een ander. Je schaamt je over wat je is overkomen. Dat je zo zwak (BANG) was dat je het zelf niet kon stoppen. Als je in de spiegel kijkt zie je niet meer iemand waar je trots op bent. Maar iemand die bang, boos, verdrietig is en ook nog eens zichzelf de schuld geeft.
Als je ik kapot gaat, de liefde en het respect voor jezelf, zul je alleen maar nog meer weerbaarheid en kracht verliezen. Inleveren aan anderen die een heel erg sterk ego hebben en het aanvoelen wanneer de ander dat NIET heeft. Het is net als met de wet van de communicerende vaten: de communicerende ikken. Degene met te weinig Ik-energie zal steeds opnieuw overheerst worden door mensen die er (te) veel van hebben. Dat is een wet, het is iets onzichtbaars. Iets wat zich op energetisch niveau afspeelt. Alsof het ik uit onzichtbare moleculen bestaat die met elkaar een onbewuste reactie aangaan. De verhoudingen lijken al duidelijk te zijn, nog voor het eerste woord gewisseld is. Ik zeg wel eens: ze ruiken het wanneer iemand een slachtoffer is. En daarom blijft geweld zich zo makkelijk herhalen.
Geweld laat ook een onuitwisbare indruk achter in het energielichaam van een slachtoffer en vormt daar een soort blauwdruk waardoor het zich steeds opnieuw herhaalt.

Geweld is niet iets wat alleen domme mensen/vrouwen overkomt. Ik ben vrouwen tegengekomen die intelligent waren, gestudeerd hadden, met een  goede baan, die hetzelfde hadden meegemaakt.
Je komt er alleen overheen als je een hele warme, liefdevolle familie om je heen hebt of een (nieuwe) partner die er begrip voor heeft en er mee om kan gaan.
Ik zocht troost bij God. Maar kreeg in de kerken waar ik kwam te maken met intolerantie, onbegrip en mensen van wie ik niet boos en verdrietig mocht zijn, omdat dat negatieve emoties zijn die niet zouden getuigen van de wens om spiritueel te leven en te denken. Ik moest mijn daders vooral vergeven. En verder gaan met mijn leven. Anders was ik geen liefdevol mens.
Ik wil heel graag een liefdevol mens zijn, dus ik deed mijn best. Ik denk dat ik duizenden Weesgegroetjes en Onze Vaders gebeden heb. Eindeloos schuld beleden. In gebed mijn zondige gedachten opgebiecht. Gemediteerd tot ik een ons woog.

Maar ik vergat voor mezelf op te komen. Ik heb de mensen die mij en mijn kind beschadigd hebben (niet alleen mannen overigens), hun gang laten gaan, in plaats van ze via de rechter ter verantwoording te roepen, zodat ik in mijn waardigheid hersteld kon worden. Ik heb al mijn kracht weggegeven aan God, in de valse hoop dat HIJ alles heel zou maken. Ik heb met me laten sollen. Ben van hot naar her gereisd om rust, vrede en veiligheid te zoeken. Die ik mezelf moest geven door HIER en NU voor mijn rechten op te komen.
Dat kan alleen als je zegt: IK ben belangrijk. IK mag er zijn! Ik verdien geen geweld, geen straf, geen uitsluiting. IK VERDIEN LEVEN! Ik verdien respect en veiligheid. En daar kan ik niet voor zorgen als ik alles met de mantel der liefde toedek. En ja en amen zeg op wat anderen over mijn hoofd heen beslissen, omdat men vindt dat IK (niet de dader,nee ik) een stoornis heb.

Hoeveel jaar bestaat de wetenschap der psychologie, eigenlijk? Hoe vaak moet het wiel nog uitgevonden worden voordat we er ook daadwerkelijk mee gaan rijden?

Sabine

In het verlengde van dit item is het boek Luchtwortels van H.Hilbrand interessant.
Kijk ook eens op de website: www.kunstuitgeweld.nl
Over machtsmisbruik schreef ik een driedelig kinderverhaal dat gratis te lezen is op: http://bl-oek.blogspot.nl/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *