Het grote loslaten 51 – Naar Guatemala of ……. door de angst heen (6): Ascentie

Na de Dood volgt ascentie. Toch? Zou dat voor mij ook kunnen gelden? Zou ik na mijn dip meteen de volgende dag aan de euforie mogen proeven? De tekenen wezen er wel op. Immers, deze volgende dag droeg de energie van 13 Kej. Dertien is de hoogste toon in de tzolkin en draagt de energie van ascentie. Van “een treetje hoger”. Bovendien is Kej mijn geboorteteken, zoals in de vorige blogs beschreven (lees ook weer eens: Het grote loslaten 4). Zou de volgende dag “mijn dag” kunnen zijn?

Het was ook nog eens 13 mei!! De gregoriaanse kalender deed dus ook nog een numerologische duit in het zakje. En als of dat nog niet genoeg was, bleek het Hemelvaartsdag te zijn. Ascension day, de dag waarop Jezus is ge-ascendeerd. Toeval?

 

Naar Quetzaltenango

 

P1014554Ik werd wakker met een groot gevoel van dankbaarheid. Ik voelde mij licht. Zooooo licht. Wij zouden die dag ons kamp gaan verplaatsen van Antigua naar Zunil, diep in de hooglanden van Guatemala. In de Quetzaltenango-regio. De rit voerde ons naar het hart van de hedendaagse Maya-cultuur. Naarmate wij reden nam de Spaanse invloed af. We traden het rijk van de K’iche binnen. Een andere wereld. Een andere wereld dan de moderne chaos en kakafonie van Guatemala –Stad. Een andere wereld ook dan de koloniale symmetrie van Antigua. Anders dan de smerigheid en troosteloosheid van een armlastig ontwikkelingsland anno 2010. Zelfs anders dan de zindering van de oude Maya-heiligdommen. Neen, de wereld die wij betraden was er een van weldaad in armoe. Van eenvoud en respect. En harmonie. Je kon het voelen.

P1014513P1014496

P1014493P1014489

 

 

 

Die wereld oogde kleurrijk en afwisselend. Dichte bebossing werd afgewisseld met vergezichten op hoge bergtoppen, niet zelden typische spits toelopende stratovulkanen. De vegetatie werd weelderiger naarmate wij Quetzaltenango naderden. En de kleuren nog intenser. Kleinschalige akkerbouw gaven het heuvellandschap het aangezicht van een bonte lappendeken: aardappelveldjes, maïsakkers , tomatencultiva en diverse bonenvarianten flankeerden elkaar. En op het land werkten tientallen in kleurige kledij gestoken Maya-boeren. De landbouwmechanisatie is nauwelijks doorgedrongen in het hoogland van Guatemala.

 

Paradijs

De energie voelde puur. En zuiver. En hij zou nog zuiverder worden. Hebt u wel eens van het Schotse Findhorn gehoord. Het is een spiritueel centrum en omvat onder andere een eco-gemeenschap. Een van de geheimen van Findhorn betreft de planten die er groeien. Ze zijn groter dan normaal gesproken het geval zou moeten zijn. Ook de groenten die er worden verbouwd bevatten meer spoorelementen dan wat u in uw volkstuintje aan voedzaamheid kunt produceren. Die uitbundige plantengroei kent de omgeving van Zunil ook (zie foto’s). Je waant je er in een sprookjestuin. Een paradijselijke sprookjestuin waar de elementen aarde en water de vruchten van hun harmonieuze paring in alle praal tonen.

P1014529P1014520P1014515

P1014525

 

 

 

In het water

Het element water is prominent aanwezig rond Zunil. Soms ook te prominent, maar daarover later meer. Zunil kent een aantal vulkanische warmwaterbronnen. Ook onze verblijfplaats had zijn eigen bron. Met natuurlijke jacuzzi’s en stoombaden in onze hutjes. In de middag hielden wij een waterceremonie in een thermaal bad. Ik heb ruim een uur met gesloten ogen in meditatieve staat doorgebracht. In verbinding. Ik was één met het borrelende water. Eén met de rotsbodem. Eén met de zwavelige lucht. Met open poriёn en geopende chakra’s trad ik het universum tegemoet. En toen brak ik….. Tranen biggelden over mijn wangen. En verrijkten de borrelende watermassa met een extra mineraal. Een mineraal van dankbaarheid en geluk.

P1014522

En toen ik mijn ogen opendeed zag ik engelen. Engelen in de vorm van twee vrouwen die ik weet niet hoe lang al voor mij stonden en mij hun onvoorwaardelijke liefde stuurden. Sharon en Jill. Ik kreeg déjà vu’s naar andere momenten dat ik na diepe meditatie mijn ogen opendeed en ik engelen ontwaarde die zich energetisch over mij hadden ontfermd. Altijd in de vorm van vrouwen. De ronde harmoniserende vrouwelijke energie. Het dringt zich aan mij op. Nu nog steeds.

 

Onvoorwaardelijke liefdesenergie vervulde mij. En ik wist het weer. Zoals ik het ook al wist toen ik als 18-jarige geïnterviewd werd voor de schoolkrant (zie het grote loslaten 46). Zoals ik het eigenlijk altijd heb geweten. Onbaatzuchtig geven van liefde. Dat is wat ik moet doen. “Geef mij de innerlijke kracht om dit te doen. Geef mij de wijsheid. Help mij de grootste hindernis, mijn ego, te reduceren. Help mij discipline te ontwikkelen.”

 

Een lichtpunt

Wat heeft dit alles te doen met ascenderen? Is op die dag mijn vibratie toegenomen? Het zou kunnen. In de avond was een aantal foto’s van mij genomen. Ik had een helder licht branden in mijn buik. Zo ter hoogte van mijn hara-punt (tan tiem) (zie foto). Waar zou dat op kunnen duiden ? Ik weet het niet. Hoe het ook zij, de angsttrechter van een week geleden (zie Het grote loslaten 23) en mijn dip van de dag te voren (zie Het grote loslaten 50) waren vervangen door een gevoel van gelukzaligheid. En een gevoel van diepe verbondenheid. Zou dit gevoel blijvend zijn? Was er een onomkeerbare doorbraak bereikt? Ik zal er in mijn volgende blog op ingaan.

Guatemala May 2010 14181

Enkele weken na ons vertrek is Zunil getroffen door hevige overstromingen en aardverschuivingen ten gevolge van de nasleep van de tropische orkaan Alex,  is ons onderkomen weggevaagd. De kracht van het water kan vernietigend zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *