Het grote loslaten 53 – Intermezzo

Ik heb met de blogreeks Het grote loslaten een mijlpaal bereikt. Immers, in de Maya kosmologie symboliseert het getal 52 de vervolmaking. Een cyclus wordt afgesloten en een nieuwe begint. Ik heb er in Het grote loslaten 4 kort bij stilgestaan. Is het niet verwonderlijk dat juist de 52e blog het einde van mijn verblijf in het rijk van de Maya beschreef? Dat had ik – uiteraard – niet zo gepland. Sterker nog, ik realiseerde het mij pas toen ik de eerste woorden van dit intermezzo-blog aan het bedenken was. De regelmatige lezer van mijn stukjes zal dit soort synchroniciteiten inmiddels bekend in de oren klinken.

 

Er is dus een eerste cyclus blogs afgerond. Een cyclus die voor mij aarzelend begon. Eind februari van dit jaar had ik pas drie blogs gepubliceerd. De publicatiefrequentie is inmiddels opgeschroefd en ik moet mijzelf zelfs beheersen om niet nog vaker te publiceren. Ik heb mij voorgenomen om maximaal drie stukjes per week te publiceren , met minimaal een dag ruimte tussen de publicaties. Het zorgt soms voor filevorming in mijn hoofd, want ik heb ook met mijzelf afgesproken dat ik pas een nieuw stukje begin te schrijven, nadat ik een stuk heb gepubliceerd. Dat heeft te maken met de aandacht en intentie die ik in wil stoppen in een stuk dat ik publiceer. Die blijkt namelijk een stuk minder te zijn als ik al begonnen ben het schrijven van een nieuw stuk.

 

Ik realiseer mij ook dat mijn blogs door veel mensen worden gelezen. Gemiddeld door enkele honderden en met pieken van meer dan duizend. Ook door veel bekenden. Vrienden en familie. Kennissen die ik soms jaren niet heb gezien. Kennissen met wie ik nog nooit heb gesproken over onderwerpen waar ik in mijn stukjes over schrijf. Ik bedenk mij dat het ook wel vreemd moet zijn om een hele andere kant van iemand, die je meent te kennen, via het internet waar te nemen. Maar voor mij is het ook vreemd. Vreemd om te horen:”Hee Chris, ik volg je hoor. Ik wist niet dat jij zo goed kon schrijven.” Vreemd, omdat het schrijven voor mij een intieme en solitaire ervaring is, die plaatsvindt in de beschermde omgeving achter mijn computerscherm. Ik maak het inmiddels iedere week wel mee dat ik wordt aangesproken over mijn stukjes. In de kroeg, op het strand, op de rommelmarkt, tijdens een feestje. Ik denk dat ik er wel aan kan gaan wennen.

 

De meerderheid van u, lezers van mijn stukjes, bestaat natuurlijk uit mensen die ik nog nooit heb ontmoet. Kennelijk zijn mijn stukjes voor velen van u toegankelijk en herkenbaar. Ik ben dankbaar voor de reacties die u op mijn stukjes geeft. Ik leer daar van en het bevestigt voor mij dat ik doe wat ik moet doen. Het is goed te weten dat mijn hersenspinsels als inspirerend worden ervaren. In ieder geval door een aantal van u.

 

Ik probeer het gevoel dat ik ervaar als ik een positieve comment lees in zuiverheid binnen te laten komen en te kijken wat het met mij doet. En als ik bijvoorbeeld een gevoel van trots bemerk – dat komt wel eens voor – probeer ik de sensatie daarvan te ervaren en te bevragen wat het is dat mij dat gevoel geeft. En dan ebt het weg. Mijn manifestatie heeft niet zo zeer te maken met een geldingsdrang maar meer met een teruggeven van wat mij door mijn Schepper is geschonken.

 

Mijn ego – want daar heb ik het eigenlijk over – wordt nog iets meer op de proef gesteld als ik een negatieve reactie lees op een van mijn blogs of andere posts die ik heb geplaatst op een of ander forum. Ik voel nauwelijks meer de reactie om daarop te reageren. Dat is in het verleden wel anders geweest. Dan had ik het gevoel dat ik  mij nader moest verklaren en mijn standpunten moest verdedigen of kracht bij zetten. Nu niet meer. Soms, als iemand mij persoonlijk probeert te raken of uit de tent te lokken voel ik wel eens een steek en heb ik de neiging om mijzelf uit te leggen en de ander van zijn ongelijk te overtuigen. Maar ik kan het steeds gemakkelijker van mij af laten glijden.

 

Discussie vind ik niet nodig. Ik zet mijn energie – onder andere – door middel van mijn blogs en posts in het universum en datgene wat daarmee resoneert pakt het op. As is! Daar hoeft niets meer bij of af. Als ik op de publish-knop heb gedrukt is het stukje ook niet meer van mij. Maar van u allemaal.

 

Ik ben dankbaar. Ik ben dankbaar dat ik kan doen wat ik nu doe. Ik ben dankbaar dat soulvability mij het platform heeftgeboden. En ik ben dankbaar dat Bianca, mijn tweelingziel, het geduld op kan brengen om nagenoeg ieder stukje, voordat ik dit publiceer, te beluisteren en er kritische kanttekeningen bij te plaatsen. En ik ben uiteraard zeer dankbaar dat u telkens weer de moeite neemt om mijn stukjes te lezen.

 

Allemaal bedankt!!

Een gedachte over “Het grote loslaten 53 – Intermezzo”

  1. “Mijn manifestatie heeft niet zo zeer te maken met een geldingsdrang maar meer met een teruggeven van wat mij door mijn Schepper is geschonken.” Misschien zit er naast al die zuiverheid toch ook nog gewoon een stukje geldingsdrang in wat je hier als je ‘hersenspinsels’ omschrijft. Is het niet ijdele fantasie te denken dat je iets van iemand hebt afgepakt of ontvangen wat je nu wilt ‘teruggeven’? Indien je jezelf niet ziet als een (mede) schepper van je eigen werkelijkheid, wat ben je dan wel? 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *