Pleister op de wonde. Wat je nodig hebt is liefde, maar niet van buitenaf

Beer AU9 uur. De dag begint. Met een blog. Tegenwoordig douche ik een half uur. Zittend. Een meditatief moment.
Ik voelde me eenzaam en klein en liet het allemaal naar buiten komen. Ik besefte dat ik dit te omarmen had om de diepere betekenis te kunnen vinden. Ah, ik had ‘m al. Ik had ‘m twee weken geleden al langs zien komen als influistering in mijn gedachten: “Wat je nodig hebt, is liefde… Maar niet van buitenaf.” En… daar issie dan. Het bijpassende gevoel. De oorzaak meldde zich ook gelijk. Als kind in de kou hebben gestaan. Wel moederliefde gekend hebben, maar niet herkend zijn in de veelheid van talenten – laat staan het nut ervan. Ouch. Die pijn is diep.

Het vinden geeft rust. Mijn gedachten fladderen, ik zie de ochtend opnieuw langskomen. Half zes. Mijn interne wekker zegt me dat het tijd is. Ik ben akkoord en mijmer nog wat voor ik uitvlieg. Een vrouw komt voorbij in mijn gedachten. Geen ongewoon iets maar het valt me wel op. Ik pak aan. Na de dagelijkse zonnegroet vlieg ik naar de wasmachine en nog voor het verstrijken van de goedkope stroomtijd (nachttarief geldt tot 7 uur) heb ik een was gedaan en het huis gestofzuigd. Ik zie het beginnen te schemeren en glimlach van binnen. Ik loop om het huis en reinig tevreden mijn stoepie en stoffer de voordeur. Een andere vrouw komt voorbij in mijn gedachten. Naderhand nog één. Ik merk dat ik in gezelschap wil zijn. Ik reik uit naar gezelschap.

De douche bracht uitkomst. Ook hier dient zich een voorbij gegane relatie aan. De betekenis ontvouwt zich: Ik ga een stap maken. Die vrouwen zijn niet de oplossing, mij verliezen in een ander al helemaal niet, ik heb het bij mezelf te zoeken. Klopt ook: de eerste vrouw in mijn leven, mijn moeder, kon mij niet de omarming geven die ik zo nodig had. Ah, daar ga je dan Rob. Ik laat me gaan en ga er even helemaal op stuk. Denk ik. Ik hoor mezelf en corrigeer het gelijk merk ik. Zo uitbundig hoeft ook weer niet. Geen onderdrukking, meer een correctie omdat de les er al is geweest; ik weet aanleiding, oorzaak en gevolg en het enige wat ik wil doen is die smart mee te geven aan het stromende water.

Pleister op de wonde

Ik hoor in mezelf dat elke afleiding een “pleister op de wonde” is en besef hoe diep de wond eigenlijk is. Heb me altijd alleen gevoeld, ook in gezelschap. Juist in gezelschap. Reden te meer om mijn salvatie (moeilijk woord voor ‘mijn redding’) niet in fraai getailleerd gezelschap te zoeken. Ik dien mijzelf die omarming te geven die ik zo node mis.

rainbow peopleEn… dat kan ik. Mijn ziel laat me zien hoe. We hebben het samen goed, ik beleef momenten waarin ik über gelukkig ben en als ik het binnen zoek dan dient zich die troost of dat comfort of die rust gelijk aan.

Ik dien mijzelf die omarming te geven die ik zo node mis.

Ben een kwartier verder. Mijn blog zit erop. Ik slaak een diepe zucht en weet dat ik niet de enige ben die hiermee heeft getobt. Ik besloot al onder de douche dat dit de wereld in moet. Ik heb zojuist het nummer van Mirabai Ceiba herstart: Prithvi Hai (http://youtu.be/cGGu5igy7gw). Heel toepasselijk. Een lied voor op reis.

Ik ben op reis. Op reis in mijzelf. Veel later hoor ik mezelf zeggen: “Sabbatical is tijd voor jezelf. De wereldreis naar warmer oorden – in je-zelf. Waar de palmbomen in je hart groeien.” Op.. naar warmer oorden.

“Sabbatical is tijd voor jezelf.
De wereldreis naar warmer oorden – in je-zelf.
Waar de palmbomen in je hart groeien.”

Robert Jan | Zie ook facebook voor dagelijkse inzichten en andere zieleroerselen

5 gedachten over “Pleister op de wonde. Wat je nodig hebt is liefde, maar niet van buitenaf”

    1. Jouw reactie verrast mij Irene, dank je wel. Op facebook -waar ik deze blog heb ‘getest’ – werd ik ook verrast met uiteenlopende pracht-reacties:

      “(…)dat je zo open bent over je kwetsbaarheid en je stoeien met t leven. Ik heb n zwak voor zoekers, ze zijn moedig en sterk. Anderen zien dat vaak anders. Dat maakt ze eenzaam. Maar t zijn de mooiste mensen. Het leven wordt er niet gemakkelijker op, wél intenser. En gelukkig geldt dat ook voor alle positieve golven van emoties die ons overstromen. Je leest t waarschijnlijk al Robert Jan: ik herken je, en erken je, ben r ook zo eentje. Ik herken je verrukt zijn, en je pijn. En t ook niet anders kunnen en willen. Maar t zou wel af en toe heerlijk zijn als alles rustig en tevreden is in hart, buik en hoofd. Zoen en omarming”

      “Mooie blog die ik bijna glimlachend heb gelezen.. gewoon omdat ik mezelf erin herken. Zou het zelf geschreven kunnen hebben. Dat gevoel van je alleen voelen, zeker in gezelschap, dat heb ik ook. Ik voel me bijna altijd een buitenstaander. Ik klets wel gezellig mee, maar heb maar zelden het gevoel dat het lekker klikt.

      Liefde van buitenaf is fijn en kan troosten, maar je hebt gelijk dat het vooral van binnenuit moet komen. Dank je voor het delen… fijn te weten dat meer mensen op zelfonderzoek zijn. <3"

      “Wat mooi hoe kwetsbaar je je opstelt Robert Jan! Heel moedig. Het is een lang proces ja, elke keer een stapje verder en dieper en totdat de bodem in zicht komt lijkt het alsof er nooit een eind aan komt. Je omhelst jezelf en ik jou <3"

      Heel eerlijk denk ik dat bijna IEDEREEN liefde heeft misgelopen tijdens het opgroeien, het is vreselijk wat ik aantref als ik over straat ga – mensen missen zóveel hartelijkheid…
      Je mag niemand aanraken zelfs. Onze familie en vrienden zijn geen onderdeel van ons dagelijks leven, we leven geïsoleerd. Angaangaq, de eskimo uit Groenland (http://www.youtube.com/watch?v=jeN-y2ZqHhg), pleit voor het smelten van het ijs in onze harten. Wel, da's niet voor niets!
      Zie mijn blog over contact – da's eigenlijk warmte uitwisselen.. gaat zó hierover… (http://soulvability.nl/contact-is-warmte-uitwisselen)

  1. Heel herkenbaar. Ik leef inmiddels al 12 jaren ‘zo’ maar mis de uitwisseling. Volgens mij zou het een beweging moeten zijn: naar binnen, duiken, parels opvissen, opstijgen en delen. Het is niet het één of het ander. Het zou allebei mogen zijn. Ook omdat je zoveel van elkaar zou kunnen leren, elkaar zou kunnen versterken, in het proces dat onze ziel op aarde meemaakt. Ik kan prima naar mezelf luisteren, maar soms is de ander nodig om te toetsen of je het allemaal nog zuiver ziet, bijvoorbeeld. Als je te lang alleen bent, kún je vastdraaien in je eigen gedachtencirkeltjes.
    Het is erg dat zoveel mensen zo emotioneel verwaarloosd zijn. Ik hoop dat er een tijd aanbreekt dat we gaan leren van Liefde, ipv Pijn! Sterkte en warme knuffel, van buitenaf! 😉

    1. Klasse… en bedankt voor de inspiratie; Een ‘gathering’ voor uitwisseling en sharing zou tof zijn voor groepen van mensen die met hetzelfde doende zijn

      contact… is warmte uitwisselen, stel ik, omdat het zo diep gaat (of: kan gaan)

      juist nu

      het zou het domweg mantra’s zingen verdiepen tot innig contact en wezenlijke uitwisseling… bedankt, ik neem t mee en ga erop broeden!

      Omhelzing terug, RobertJan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *