Het grote loslaten 57 – Een wandeling in Hongarije (1)

Ik was opgewonden toen ik in de zomer van 2010 het bericht hoorde: Tata komt naar Europa! Naar Hongarije. Hij zou daar een paar lezingen geven, maar boven al, hij zou een belangrijke ceremonie uitvoeren op een plaats, waar ook wel naar wordt gerefereerd als de hart-chakra van de aarde. De plaats, Dobogókö, dat zoveel betekent als “steen van het kloppende hart”, is een energetische krachtplek die door meerdere geestelijk leiders is bezocht. De Dalai Lama is er zelfs diverse malen geweest. Dobogókö wordt beschouwd als een spiritueel krachtcentrum, dat hoort in het rijtje Machu Picchu, Gizeh en Stonehenge.

Tata Hungary3

Waar ga ik slapen?

“De leider van het grote Maya-volk komt naar Europa! Daar moet ik bij zijn,” dacht ik. Het was enkele maanden geleden dat ik door hem en zijn vrouw, Grandmother Elizabeth, werd rondgeleid in Guatemala (zie mijn 7-delige reisverslag eerder in de Het Grote Loslaten-reeks). En zo kon het gebeuren dat ik op een regenachtige augustusdag met het vliegtuig vertrok naar Budapest. Waar ik die avond zou slapen wist ik nog niet.

 

Ik had in de middag afgesproken met een Nederlands stel, dat ik nog niet kende, Ymke en Arthur. Ook zij wilden Tata graag ontmoeten en waren daartoe naar Budapest getrokken. De hete Hongaarse zon vormde een schril contrast met de tegenvallende Hollandse zomer en we zaten tot laat die avond in een parkje pálinka’s te slempen. Waar ik zou gaan slapen hield mij niet meer bezig. Misschien gewoon op het grasveldje in het park waar wij ons hadden neergevleid?

 

Ymke en Arthur bleken goed bekend in Budapest. Dat was een meevaller. Ze hadden een etage gehuurd voor een paar dagen, vlak buiten het centrum. Daar ging ik dus slapen die avond. Zo zie je maar, dat je je nergens echt zorgen over hoeft te maken. Er wordt goed voor je gezorgd.

 

Eerste poging

goulashDe volgende dag hadden wij een auto gehuurd en waren naar de plaats waar de Maya’s hun ceremonie zouden houden gereden. We wilden de omgeving verkennen en wilden ervaren of de energie die de plek bezat, werkelijk zo bijzonder was. Maar eerst aten we een lekkere goulash voor lunch, en dronken daarna wat pálinkaatjes om de spijsvertering te stimuleren. Voordat wij erg in hadden was de middag verstreken en we moesten ons nog haasten om naar de krachtplaats te lopen, want ’s avonds zouden we weer terug in Budapest moeten zijn omdat Tata zou arriveren. Enige navraag leerde ons dat het “niet verstandig” zou zijn om nu nog naar de steen te gaan. We besloten het er voor die dag bij te laten zitten. Twee dagen later zouden we er toch weer zijn.

 

Tata HungaryHet is onnodig om te zeggen dat het weerzien met Tata en Elizabeth, en ook met hun woordvoerder en mijn vriend voor het leven Joseph, hartverwarmend was. Tata gaf die avond een toespraak op de universiteit van Budapest en zo’n 500 mensen woonden zijn emotionele pleidooi voor eenheidsbewustzijn en respect voor alles dat leeft, bij. Hij wist alle harten te raken. Over de ceremonie in Dobogókö bleek enige verwarring te bestaan. Bijvoorbeeld over hoe laat die plaats zou vinden. Joseph vertelde mij dat het de bedoeling was om op 6 uur ’s ochtends vanaf hun hotel te vertrekken.

 

Tweede poging

Zaterdagochtend. Wij stonden met vier Nederlanders (er had zich nog een “zoeker” bij ons aangesloten) in een klein huurautootje om klokslag zes bij de uitgang van het majestueuze Gellert Hotel te wachten. De Maya’s en hun gevolg stapten in de dikke Mercedes 500S van de Hongaarse mediamagnaat, die de hoofdfinancier was van Tata’s Europese trip. Een afstandelijke man, waar ik dus ook niet zo goed contact mee had kunnen krijgen.

 

Laat ik het er op houden dat hij een sportieve rijstijl had. Wat heet, het leek wel alsof er in de vroege morgen sprake was van een wildwest achtervolging in het Hongaarse Donau-dal, want hij leek ons kleine huurautootje, ik ben vergeten welk Aziatisch merk, op snelheid en waaghalzerij te willen afschudden. Dat is hem niet gelukt, maar er is wat afgevloekt in onze imitatie-mini. Maar na een wild uur stonden de Mercedes en ons koekblik op wielen broederlijk voor de gesloten slagboom van een bosweg. En er waren meer mensen. En een busje. Wat was de bedoeling?

 

Dat werd snel duidelijk. De weg naar de steen liep door een voor het verkeer afgesloten gebied en men had toestemming verkregen om deze ochtend met een busje de bosweg te betreden. “No sorry, we are full. You guys cannot join us. It is a closed ceremony. There will be an open ceremony later today and you are free to participate there. It takes place in the center of the town near Dobogókö.” De woorden waren duidelijk. “Waren we daar nu special voor vanuit Nederland gekomen? Om ons te laten afpoeieren door de eerste de beste goulash-vreter?” Ja dus.

 

Zeer teleurgesteld dropen wij af. We hadden ons er veel van voorgesteld. Op die speciale plek met die speciale man een speciaal ritueel uitvoeren om het aardse grid uit te lijnen, het zat er voor ons niet in. Er zat niet veel anders op dan af te druipen en rustig te rijden naar de plaats waar de grote vuurceremonie zou plaats vinden. Het was niet anders.

Tata Hungary2

Derde poging

Een troost: de vuurceremonie was groots. Honderden mensen waren op komen dagen om de ceremonie, die een paar uur duurde, bij te wonen. En er ook actief aan deel te nemen. Onder de hete Hongaarse zon waande ik mij weer in Guatemala. Weliswaar niet met een kleine selecte groep, maar tijdens deze massale bijeenkomst was de energie zeker zo intens. Ik had het voor geen goud willen missen.

 

Na de middag stroomde het terrein langzaam leeg en ook de Maya’s gingen weer terug naar Budapest. Ik sprak met Joseph over de steen en hij vertelde dat de energie die ochtend tijdens de besloten ceremonie heel bijzonder was geweest. “You could actually feel the Stone pulsating. Like a real heart.” Daar moest ik natuurlijk toch het mijne van weten en weer besloot ik met een groepje mensen naar de steen te gaan. Maar ik weer werd gewaarschuwd door localen. “Weet je wel zeker dat je er naar toe wilt?” “Het is een lange wandeling, hoor?” “Je kunt gemakkelijk in de bossen verdwalen.” Na een half uur lopen en geen idee hebbend of wij op het juiste pad zaten besloten wij het op te geven. Mijn mede-landers wilden ook snel terug naar Budapest en eventueel het bekende Sziget-popfestival bezoeken, wat toevallig in dezelfde week werd gehouden.

 

Waarom lukte het mij niet om die plek te bezoeken? Was er iets dat mij belette om de steen te zien? Te ervaren? Of was het gewoon pure pech en een toevallige samenloop van omstandigheden?

 

Nog een poging?

szigetDe zondag brachten wij op het popfestival door. Ik vond het een bijzondere ervaring en kreeg flashbacks naar zo’n vijfentwintig jaar geleden, toen ik een paar jaar achtereen het Roskilde popfestival in Denemarken had bezocht. Rond middernacht vertrok ik er. Alleen. Mijn reisgenoten maakten zich op voor een wilde nacht in Sziget. En ik? Ik had ’s ochtends vroeg een afspraak met Elizabeth en Tata in hun hotel. En daarna wilde ik alsnog een poging wagen om tot de hart-chakra van de aarde te geraken. Een laatste poging. Zou het mij deze keer lukken?

Een gedachte over “Het grote loslaten 57 – Een wandeling in Hongarije (1)”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *