De meesters van het verre Oosten

glastonbury 003
Dit is een tekening van Glastonbury. Op de voorgrond zie je de twee oude eiken Gog and Magog. Hier zou ooit een mystieke weg begonnen zijn die de druïden liepen, richting de Tor. Een soort inwijdingsweg. Tegenwoordig is het leven zelf de inwijdingsweg, voor mensen die het proces herkennen en bereid zijn om aan zichzelf te werken.
Ik ben opnieuw de meesters van het verre Oosten aan het lezen, van Baird T Spalding. En stuitte op een stukje waarin ons wordt uitgelegd dat je de mens moet vergelijken met een bloem in de knop. In de knop ligt de bloem al helemaal besloten, in perfecte vorm. Precies zoals God het heeft bedoeld. Het enige wat nodig is, is tijd. De tijd die de bloem nodig heeft om zich helemaal te openen.
Dit proces raakt vaak verstoord door de eigen wil. Volgens het boek.
Naar mijn mening raakt het niet alleen verstoord door de eigen wil. Ik ken genoeg mensen die zichzelf de tijd gunnen om bijvoorbeeld te helen van dingen die ze hebben meegemaakt. En geduldig God zijn werk laten doen. Weer anderen roepen steeds dat we een vrije wil hebben en keuzevrijheid. En zijn vreselijk druk zich in de wereld te profileren als helers en therapeuten, om anderen de weg te wijzen. Naar keuzevrijheid.
Feit is dat beide zienswijzen momenteel bedreigd worden door de ongelofelijke dwang van de overheid. Het keurslijf dat mensen opgelegd wordt, wanneer ze buiten hun schuld om, door ziekte, ongeval of werkloosheid, in een uitkering terecht komen.
Ik zie erg veel hoog gevoelige mensen en hele oude zielen met grote wijsheid helemaal in de verdrukking komen, omdat ze niet kunnen voldoen aan al die eisen en dwangterreur. Het groeiproces stagneert. De ziel kan zich niet ontwikkelen zoals God het bedoeld heeft. De bloem gaat naar de knoppen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *