LIEFDE

tekeningenduitsland 015
Franciscus

Nee, het is geen toeval dat ik op prinsjesdag deze tekening laat zien. Franciscus als beschermheilige van de armen. Vooropgesteld dat ik vandaag bewust het nieuws niet heb gevolgd, omdat ik vrees voor wat er komen gaat en dat geestelijk niet meer aan kan.
Van de week brak er een tand af. En er staat meer op het punt af te breken. Dat had voorkomen kunnen worden als ik vorig jaar bijzondere bijstand had gekregen van de gemeente Westerveld, voor het aanmeten van een spalkje tegen het knarsentanden. (Stress. Drie maal raden waarvan) Was maar 68 euro geweest.
Maar de gemeente Westerveld geeft niets om mensen, noch hun gezondheid. Ik kreeg geen bijzondere bijstand voor het spalkje. Dus breekt de boel nu af.
Ook steunkousen (80 euro per paar, voorgeschreven door de fleboloog) worden niet vergoed. En de fysiotherapeut niet, die regelmatig mijn wervels recht moet zetten omdat ik anders niet meer bewegen kan.
Mijn lichaam is nog nooit iets waard geweest. Het is op allerlei niet nader te noemen wijzen geschonden. En nu het begint af te takelen door de langdurige stress en zorgen, krijgt het niet de zorg die het nodig heeft.
Het voelt alsof ik afgeschreven ben. Het leven niet waard. Nou ja, laat ik niet overdrijven: het leven misschien nog wel. Maar gezondheid niet.
Ik vraag al jaren om hulp, omdat ik het bijna niet meer aankan. Ik krijg het niet.
Met de komende bezuinigingen kan ik mezelf net zo goed ‘opheffen’.
Maar ik ben moeder. En als moeder modder je door. Voor je kind.
In de ogen van Franciscus ben ik een kind van God. En het leven wel waard. Franciscus diende de allerarmsten en de allerzieksten. Hij verzorgde de wonden van melaatsen met blote handen. Tot hij zelf ziek werd en stierf.
Al bijna mijn hele leven voel ik mij getroost door deze figuur. Die zo puur en eenvoudig en zo vol liefde voor de schepping in het leven stond.
Hij hangt ingelijst boven mijn bed en is het eerste wat ik zie als ik ’s morgens mijn ogen open doe.
Ik heb hem getekend toen wij nog in Duitsland woonden. Er zit een bijzonder verhaal aan vast:
Ik lag op de grond in mijn woonkamer te tekenen. Ik herinner me dat ik twee vogeltjes had getekend, onder Franciscus.
Ik besloot even een pauze te nemen en te gaan wandelen in de Schlossgarten, die pal voor ons huis lag. Mijn dochter ging mee. Daar troffen we onder een boom een nestje aan met piepjonge vogeltjes die net uit het ei waren. Ze waren met nest en al uit de boom gevallen! Ik zei tegen mijn dochter dat ze de wachters moest inlichten en ik bleef bij de drie piepende jongen. Net toen mijn dochter weg ging, brak er een noodweer los. Enorme windvlagen, regen en onweer. Ik heb me letterlijk over het nest gebogen om ze te beschermen en….niet lachen, ik schaam me dood: mantra’s voor ze gezongen. Met mijn handen om ze heen gevouwen. Reiki sturend.
Mijn dochter kwam terug en zei dat de vogelbescherming werd gewaarschuwd. Tot de vogelbescherming kwam, hebben wij wormen voor ze gezocht, die fijn geplet en geprobeerd de jongen te voeren. Maar ze waren nog te klein om fijngeplette regenworm te eten.
De mevrouw van de vogelbescherming bleek onze buurvrouw te zijn. Zij heeft de vogeltjes meegenomen naar de vogelopvang.
Thuisgekomen tekende ik er nog snel een vogeltje bij.
Later hoor de ik van de buurvrouw dat ze het alledrie overleefd hebben.

4 gedachten over “LIEFDE”

  1. Vind ik ook. Ik heb in mijn jeugd jarenlang een bidprentje van de Heilige Fransicus gehad. Dat was toen al een oud prentje. Ik gebruikte het in mijn spirituele boeken als boekenlegger. Helaas ben ik het inmiddels kwijtgeraakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *