Het grote loslaten 60 – Een wandeling in Hongarije (3)

Het speelse gekwetter van de jongens stierf snel weg toen het gezin van de heuvel afdaalde. Weldra was het net zo stil als de uren ervoor. Alleen dit maal viel het door het contrast met de druktemakertjes extra op. De stilte overviel mij. Hij kreeg iets beklemmends. Het leek alsof het gezin ineens van de aardbodem was verdwenen. Je hoorde geen stemmen in de verte. Geen auto die startte. Niets. Het was alsof ze er nooit waren geweest. Vreemd.

dobogokox

Ik probeerde mij te concentreren en sloot mijn ogen. Ik probeerde mij te concentreren op het niets. Ik wilde verbinding maken met de steen. Dat zou toch wel moeten lukken, zonder verstorende geluiden. Maar wacht. Wat hoorde ik daar? Wat hoorde ik daar in de verte? Ik opende mijn ogen en zag dat de lucht nog grijzer was geworden. En wat ik hoorde waren donderslagen, nu nog ver weg. Ik bedacht mij dat mij nog een wandeling van twee uren te wachten stond. “Dat ga ik niet droog houden.” Ik heb toen het besluit genomen om te vertrekken. Om de te verwachten waterschade te beperken.

dobogokoxx

Terugtocht

Nogal gehaast daalde ik weer af naar het berenbos. Nu niet zo stil, maar met dof gerommel op de achtergrond. Met stevige – en ik bedoel echt: stevige! – tred stapte ik voort. Zou ik de regen voor kunnen blijven? De bliksemschichten die ik af en toe het grijs zag doorklieven duidden erop dat het onweer nader bij kwam. Nog sneller lopen dan maar.

 

Ik voelde de eerste druppels vallen. Dikke druppels. Onweersdruppels. Het dreigende gerommel in de verte veranderde in afzonderlijk te onderscheiden inslagen van artilleriegeschut. Steeds dichterbij sloegen de raketten in. Ik realiseerde mij dat tijdens een onweersbui wandelen in de natuur niet geheel zonder risico is. Ik besloot mijn gsm uit te zetten. “Er is hier toch geen bereik en is het niet zo dat de bliksem juist inslaat in wat het beste geleidt. En wat geleidt er nu beter dan een electrisch apparaat. Ik durf te wedden dat mijn telefoon het enige apparaat is in de wijde omtrek. Uit dus!”

 

Het begon nu harder te regenen. En harder te donderen. Ik begon nog harder te lopen. Ik voelde mij relatief veilig, maar zag op tegen het stuk dat ik over het open veld zou moeten lopen. “Daar zou de bliksem mij gemakkelijk weten te vinden.”

 

Verdwaald

Nog harder regende het. En het onweer was oorverdovend. Het leek wel oorlog. En ik liep er middenin. Als enige sterveling. “Sterveling? Wat een naar woord.” Ik meende dat ik toch wel in de buurt van de groene ski-piste zou moeten zijn. Maar ik herkende het bos niet. Niet meer. “Hoe kan dit nou? Ik heb al in geen half uur meer een herkenningspunt gezien. Geen punt dat ik herken van de heenweg. Ik ben toch niet mijn ‘afslag’ voorbij gelopen?” Wel dus! Ik was verdwaald.

 

Op mijn gevoel nam ik een nauw paadje dat steil omhoog liep. “Ergens die kant op.” De regen viel met bakken uit de hemel. De stralen voelden harder dan vanmorgen onder de douche in het appartement in Budapest. “Budapest, was ik daar nu maar. In plaats van in deze oorverdovende kakafonie.” Ik voelde dat het beter was om even te stoppen. Om de bui over te laten waaien. Zo gaat dat toch? Op een gegeven moment is het toch voorbij? Maar ik honoreerde het gevoel niet. Ik was te koppig. Snel. Sneller. Terug naar de bewoonde wereld. Het kan toch niet ver meer zijn? Maar waar ben ik eigenlijk?

 

Overgave

rugzakIk geloofde dat ik mij nu in het centrum van het noodweer bevond. Recht boven mijn hoofd leek het universum zich te ontladen. En toen? Toen gaf ik mijn weerstand op. Ik werd mij nog meer bewust van het risico dat ik liep. Ik droeg immers metalen voorwerpen met mij mee. Bliksemaantrekkers bij uitstek, de enige in de wijde omtrek. In een bos groeit geen ijzer. Ik besloot alles wat ik aan metaal bij mij had in mijn rugzak te stoppen: mijn telefoon, mijn portemonnee met muntgeld, ja, zelfs mijn trouwring deed ik af. Ook mijn inmiddels doorweekte sportschoenen trok ik uit want ook die bevatten metaal.

 

Ik zette de rugzak onder een boom en liep zo’n honderd meter verder en nam plaats op een boomstronk. En daar zat ik dan. Midden in dit buitengewone natuurgeweld. Er kwam plots een kalmte over mij. Algehele acceptatie. “I’ll have to sit this one out.” Het doel van mijn queeste doorkruiste mijn gedachten. De reden van mijn reis naar Hongarije. Wat kwam ik zoeken bij de hart-chakra van de aarde? Wilde ik verbinding maken met de aarde? Wilde ik mijn altijd actuele thema, angst, omarmen? Of wilde ik misschien leren – toen al – wat het grote loslaten inhoudt?

 

Mijn doorweekte t-shirt had ik ook maar uitgetrokken. Ik zat met mijn blote voeten in een fikse modderstroom. En mijn bezittingen bevonden zich op zo’n honderd meter afstand. Ik was verdwaald en verkeerde fysiek in gevaar. En ik was niet bang. Ik was helemaal ok!

 

Inzicht

Toen begon ik het te begrijpen. Ik begreep het helemaal. Ik begreep hoe het universum werkt. Ongelooflijk!! Hoe simpel!! Ik werd vervuld van dankbaarheid. Ik had het door. Te midden van de chaos beleefde ik een onvergetelijk moment. Ik zal proberen uit te leggen wat ik mij op dat moment realiseerde.

 

Ik wilde verbinding met de aarde: mijn blote voeten sopten in de ijzerrijke modder en maakten contact als nooit tevoren.

Ik was bang om controle te verliezen: ik had totaal geen controle en was gedwongen mij over te geven aan de elementen; ik was bovendien verdwaald, ik wist niet waar ik mij bevond.

Ik wilde leren loslaten van materiёle zaken: alles wat ik had, telefoon, geld, paspoort, zelfs mijn trouwring, had ik achtergelaten.

Het universum had mij alles geboden waar ik onbewust om had gevraagd!!

En niet op de manier waarop ik het had verwacht. Niet tijdens een ceremonie met de Maya’s. Niet op een gezamenlijke middagwandeling, na het nuttigen van een ongezonde dosis pálinka’s. Neen, het universum had iets anders voor mij in gedachten gehad. Het universum had mij in mijn eentje in de door mij gewenste val gelokt. Alle ingrediёnten waren zorgvuldig uitgezocht en met precisie gemixt . De prelude kende vele dwaalsporen. Maar het was onvermijdelijk dat ze zouden leiden tot deze ervaring.

 

Voorbij

De regenbui was overgewaaid. Het druilde nog een beetje na. En het onweer was vrij snel opgehouden. Niet weggetrokken. Opgehouden. Gestopt. Het was alsof het universum zich juist boven mijn hoofd had ontladen waarna het ook over was. Alsof een balans was hersteld. Misschien wel een eeuwenoude balans. Wie zal het zeggen.

 

Ik glibberde door de modderstroom naar mijn rugzak. De bliksem had mijn spullen onberoerd gelaten. Vreemd, ik was er niet eens opgelucht over. Het kon mij niets schelen. Ik trok mijn kletsnatte gympen aan en met profielzolen liep ik tegen de modderstroom in de heuvel op. Op zoek naar de bewoonde wereld. Want ik was nog steeds verdwaald, weet u nog?

 

Een klein kwartier later meende ik een bospad te herkennen waar ik eerder die dag was. Het was ook zo. Ik was weer terug op aarde. En weet u, ik in plaats van opluchting voelde ik een lichte teleurstelling. Teleurstelling dat dit magische moment ten einde was. Maar een gevoel van dankbaarheid overheerste. Kunt u zich dat voorstellen?

 

Weer een kwartier later zag ik de contouren van het dorp. De eerste de beste mensen die ik zag vroeg ik om een foto van mij te nemen. De eerste foto na de inwijding.

dobogokoxxx

Naschrift I

Ik heb het gevoel dat ik in Dobogókö door een poort ben gegaan. Dat ik een periode in een andere dimensie heb vertoefd. Ik heb nog wel eens gedacht hoe kwam dat het noodweer zo hevig was. Ik denk dat het zeker iets te maken zou kunnen hebben met de magnetische lading van de bodem. Niet alleen de steen, maar ook de omgeving draagt een hoog frequente energetische lading. De hart-chakra van de aarde.

 

Naschrift II

Terwijl ik dit stuk schrijf, zo rond middernacht op 16/17 september, verschijnt er een bericht op mijn facebook-page. Het is een bericht van de Full Moon Sacred Meditations Group. Sinds een jaar of vijf richt deze groep, waar ik dus ook lid van ben, de collectieve aandacht tijdens een volle maan meditatie op een bepaalde krachtplek in de wereld. Iedere volle maan is dit een andere plek. De groep heeft haar meditaties “in spirit” uitgevoerd op Uluru, aan de oevers van Lake Titicaca, bij de ruïnes van Vijayanagar, en zo’n vijftig andere plaatsen. Het bericht dat op mijn computer verscheen vertelde mij dat de plaats waar de spirituele reis voor de komende volle maan meditatie naar toe zou gaan zou zijn…… Dobogókö. Wat toevallig nou. En het gaat nog verder: het meisje dat de facebookpost plaatste komt uit Hongarije en haar Maya geboorteteken is 4 Iq’ (het teken van de Wind), dezelfde energie als op de dag waarop ik bovenstaande gebeurtenis meemaakte. Hoe mystiek wil je het hebben?
Om mijn dankbaarheid en respect voor deze synchronistische signalen te tonen zal ik dit stuk posten in meditatieve staat tijdens de komende volle maan, op het hoogtepunt, dat valt op 19 september a.s. om 13.12 uur.

Een gedachte over “Het grote loslaten 60 – Een wandeling in Hongarije (3)”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *