Het grote loslaten 64 – A Shaman’s Gathering (2), Met Tata

De enige reden dat ik bij de Shaman’s Gathering betrokken ben geraakt is de komst van Tata (Don Alejandro) naar Nederland. En Dona Elizabeth. De bijeenkomst stond voor mij in het teken van de ontmoeting met hen. En dienstbaarheid. Dienstbaarheid om mee te helpen een zo groot mogelijk platform te creëren om van de boodschap van Tata kennis te kunnen laten nemen. En dienstbaarheid om de nodige hand- en spandiensten te verlenen tijdens de Gathering. Ik heb bijvoorbeeld alle teachers gechauffeurd. Carola heb ik naar Utrecht gereden, Ruben Saufki heb ik woensdagnacht naar Brussel gebracht en op vrijdag heb ik Tata en Elizabeth op vliegveld  Charles de Gaulle bij Parijs afgeleverd.

Chris2013

Maandag

De Gathering begon voor mij reeds in de nacht voordat ik naar Epe vertrok. Ik had drie dromen. In de eerste droom had ik contact met een oudere vrouw. Zij vertelde mij dat de gehele mensheid ziek zou worden. De enige remedie was moeilijk en simpel tegelijk: het verhogen van je frequentie. Omtrent hoe je dit zou kunnen doen werd in de droom geen verdere duiding gegeven, maar ik heb daar zelf wel hele concrete ideeën over. Wellicht is dit materie voor een of een aantal blogs.

In de tweede droom verschenen Tata en Elizabeth. Dat is voor mij niet zo vreemd, ik heb in het verleden dikwijls over hen gedroomd. Ik was op een buitenverblijf, het leek op Ockenburg in Den Haag. Ik zou Tata en Elizabeth via een illegale bosweg terugrijden naar hun slaapvertrekken. Ik verheugde mij om dit te mogen doen. Maar ik moest steeds wachten. Toen zag  ik plots een oude rode Mini staan. Hij was van mijn vriend Sean. Sean is een Zuid-Afrikaanse kunstenaar, die mijn room mate was tijdens mijn reis in Guatemala. Sean zou ons terug rijden. Ik ging achterin zitten en Tata en Elizabeth kwamen er aan. Er vielen allemaal spullen uit de achterklep naar buiten en Tata wilde ze oppakken. Ik zei:”Neen, laat maar, ik pak het wel,” en kroop uit de Mini via de achterklep naar buiten, op de grond.

In mijn derde droom waren Tata en Elizabeth in mijn ouderlijk huis. Ik draaide muziek en verheugde mij om de achterkant van de lp op te zetten. Maar dan had mijn vader ineens een singletje opgezet. Ik dacht:”Vooruit dan maar, als hij dat nu zo graag wil.” Het bijzondere van deze droom is dat deze in de huidige tijd speelt, terwijl mijn vader reeds in 1978 is overleden en mijn moeder sinds 1990 is verhuisd.

Wat de dromen met Tata en Elizabeth beduiden weet ik niet precies. Ik zie wel dat ik in beide gevallen dienstbaar wil zijn. De rol van mijn vader is mij vooralsnog volstrekt onduidelijk. Maar ik vind het wel mooi dat hij betrokken is bij iets wat mij momenteel zeer dierbaar is.

Dinsdag

Toen ik het de ontvangstruimte in Epe binnenliep liep ik meteen op Elizabeth af. Ik heb haar de afgelopen jaren zeker een keer per jaar ontmoet, op de meest uiteenlopende plekken, en het weerzien is immer alsof wij elkaar de dag ervoor nog samen waren. De kamerindeling wees uit dat ik op een kamer met Tata zou slapen. Dat leek mij een bijzondere ervaring. Tata was echter ziek, dus ik stelde voor om om hem in een single room te plaatsen. Zo gezegd, zo gedaan.

Zo soepeltjes als mijn contact met Elizabeth verliep, zo stroef verliep mijn contact met Tata. Dat was vroeger ook al zo. Het is niet zo, dat wij elkaar niet liggen. Integendeel. Natuurlijk, Tata was ziek. Bovendien wil iedereen graag bij Tata zijn en ik dring mijzelf niet graag op. Daarnaast spreek ik nauwelijks Spaans, en Tata geen Engels, dus een conversatie over koetjes en kalfjes tijdens de lunch zit er ook niet echt in. Ik ging er echter vanuit dat als het zo zou zijn dat ik contact met Tata zou moeten hebben, dat dit vanzelf zou ontstaan, bijvoorbeeld tijdens de rit naar Parijs.

Woensdag

Op woensdagavond had ik een 1:1 sessie met Tata gepland. Ik wilde een reading ontvangen, een met de heilige pito-bonen (zie ook Het grote loslaten 49). Maar meer nog wilde ik een half uur rustig met Tata en Elizabeth zijn. Uit mijn sessie bij Tata en Elizabeth zijn mij drie dingen bijgebleven. Ten eerste wezen de bonen een tweetal zaken uit die er drie jaar geleden bij mijn eerste reading in Tikal ook uitsprongen: de bijzondere relatie die ik met Bianca, mijn vrouw en tweelingziel,  heb (you should stay together!!) en de kinderen die ik zal krijgen (but they don’t neccessarily need to be your biological children, they could also be students or followers). Zou het kunnen dat Bianca en ik een zelfde taak hebben in dit leven, die wij gezamenlijk moeten uitvoeren? Ten tweede vroeg hij zich af wat ik eigenlijk kwam doen (what do you come here for? I cannot give you any answers, you already know them.). Ik vind dit een ongewone, maar zeer eerlijke opmerking van iemand die dingen kan zien, die buiten mijn eigen waarnemingsbereik vallen. En ten derde, en dat beschouw ik als een compliment, hij kon zich mijn reading drie jaar geleden herinneren.

Ik kan het niet precies onder woorden brengen, maar tijdens de reading had er een dusdanige energetische uitwisseling plaatsgevonden dat ik niet terug kon, of wilde naar de groep. Ik wilde nagenieten van mijn intense contact met Tata en de energie laten inzinken.

Donderdag

P9260188Donderdag gaven Tata en Elizabeth in de ochtend uitleg over de Maya-cosmologie en de rol die de Tzolkin, de 260-daagse kalender, in het leven van de huidige Maya’s speelt. Hier ontpopte zich de ware leider, de charismaticus. De hele week was de 84-jarige Maya-leider zwak, ziek en misselijk en bewoog hij zich stilletjes in de achtergrond. En donderdagochtend stond hij daar voor de groep en straalde een bovennatuurlijke kracht uit toen hij sprak over het erfgoed van de Maya’s waarbij hij en passant ook nog de toestand waarin de wereld zich thans bevindt aan de orde stelde.

En toen hij ’s middags ten overstaan van zo’n 100 belangstellenden in de open lucht een traditionele vuurceremonie leidde was van zijn fysieke zwakte van de afgelopen week helemaal niets meer te zien.

Vrijdag

P9270219Vrijdag werd de gathering afgesloten, maar begon voor mij de bonus: ik beschouwde het als een grote eer om Tata en Elizabeth naar Parijs te rijden. Chauffeur van een wereldleider in cognito, het was een rol die ik met veel plezier op mij heb genomen. Ondanks de ruim twee uur dat wij in diverse files hebben gestaan. Ik zou de diverse gespreksonderwerpen die de revu zijn gepasseerd kunnen oprakelen, maar ik beperk mij tot het voor mij meest waardevolle moment: het afscheid.

“We cannot repay you for what you did for us. But when we are home we will do a ceremony for you two, for your protection.” Een groter geschenk konden ik en André, mijn vriend die had besloten om mee te rijden om mij gezelschap te houden, ons niet wensen. In lak’ech.

Later

Ik merk dat het schrijven van deze blog mij zeer veel vreugde geeft. Een mooie herinnering, die ik mijn leven zal koesteren. Zit er dan nog een moraal aan dit verhaal? Een diepere boodschap? Ik denk het wel. Ik ben mij gaandeweg gaan realiseren dat het misschien wel een blessing is dat ik geen Spaans spreek. Immers, spreken, over koetjes en kalfjes, maar ook over ingewikkeldere zaken, is een mentale exercitie. Een linkerbrein-activiteit. Doordat ik nauwelijks in staat ben op deze manier met Tata te communiceren is de weg open om de energetische uitwisseling op een andere manier tot stand te brengen. Hierdoor wordt een beroep gedaan op andere niveaus in mijn wezen. Niveaus die onderontwikkeld zijn bij mij. Uitgerekend bij iemand die deze niveaus in mijn beleving volledig bewust hanteert. Het zal ook niet voor niets zijn dat Tata regelmatig een rol speelt in mijn dromen – niet alleen de dag voor de bijeenkomst. Het zou heel goed kunnen dat er een bedoeling achter mijn contact met Tata ligt. Bijvoorbeeld dat ik word geholpen om mij te her-inneren hoe het is om vanuit de oorspronkelijke heart-to-head connectie tot uitwisseling te komen.

3 gedachten over “Het grote loslaten 64 – A Shaman’s Gathering (2), Met Tata”

  1. Beste Chris,

    Je verhaal gelezen en heel interessant en ook de drie bijzondere dromen. Mijn vraag is waar jullie je bevonden toen de spullen uit de achterklep van de auto naar buiten vielen. Dat Tata ze wilde oppakken zou ook een betekenis kunnen hebben. Want ik kreeg na het lezen van je verhaal het gevoel dat hij waarschijnlijk ook een ceremonie in Den Haag had moeten uitvoeren. Ik hoor het graag van je.

    Ik ken Tata ( Don Alejandro van de documentaire ‘ The Year Zero’ ik hoor daar ook niets meer over.)

  2. Bedankt voor je reactie. tata stond achter de auto en ik weet niet of hij ook werkelijk van plan was de spullen op te pakken, ik was hem voor. Ik rolde voorover op de grond en pakte de spullen op. Leuk trouwens dat jij dat gevoel van Den haag had, ik heb met de gedachte gespeeld om hem naar mijn gewijde plek in deHaagse duinen (zie o.a. Het grote loslaten 42) te brengen. Mocht je geinteresseerd zijn in mijn andere ontmoetingen met Tata, ik heb ze ik meen in Het grote loslaten 59 alle genoemd.

    Overigens zie ik Sean, de “eigenaar” van de Mini morgen, 23 oktober, hier in Kaapstad.

    1. Dank je voor je reactie Chris. Ik zal je andere blogs over je ontmoetingen met Tata zeker ook lezen. Wat bijzonder dat je zelf ook met de gedachte heb gespeeld om hem naar de Haagse duinen te brengen. Wie weet gebeurt dat nog ooit. Ben benieuwd hoe de ontmoeting met ‘ Sean is geweest. Misschien is dat binnenkort ook in een van je blogs nog te lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *