Het grote loslaten 66 – Onder water

De eerste keer dat ik bij Jan thuis was, was in 2005. Het was een landgoed in de bossen onder de rook van Zwolle. Met een heuse oprijlaan en een natuurzwembad op enkel stappen van de slaapkamer. Ik kan mij nog goed herinneren dat Jan een dvd opzette die was opgenomen van het concert dat wij samen hadden bijgewoond in Amsterdam van de band Yes. Met symfonie-orkest. “Deze installatie heeft zo’n €80.000,= gekost. Ik heb begrepen dat een of andere sheik in Dubai precies dezelfde heeft.”

onderwater 3

Naar Den Haag

onder water 4Jan kwam ook wel eens bij ons in Den Haag. Hij vond het er leuk. Hij was een strandliefhebber. Stranden heb je niet aan de noordrand van de Veluwe. Hij vond het zelfs zo leuk dat hij besloot om in Den Haag te gaan wonen. Hij liet een huis bouwen in de nieuwe Haagse wijk Vroondaal. Met Vroondaal was beoogd een nieuw “Wassenaar” te creëren. Een villawijk op stand. Grote kavels werden tegen topprijzen verkocht en er verrezen statige landhuizen, ultramoderne villa’s en huizen in mediterrane stijl. En meer. Dit alles vooral tijdens het hoogtepunt van de huizenhausse, zo rond 2008.

Jan had het slim aangepakt. Samen met een bevriend stel hadden hij en zijn vrouw een kavel bemachtigd en een schitterende twee-onder-een-kap opstal werd ontworpen en – met enige vertraging, de aannemer ging twee keer failliet – nam Jan in 2009 zijn intrek in de hofstad.

Vroondaal anno 2013

Onlangs was ik voor het eerst bij Jan thuis in Den Haag. Jan had erop aangedrongen dat ik langs zo komen. Dus toog ik op een druilerige septemberdag in mijn korte broek per fiets richting Vroondaal. Jan verwelkomde mij in pak. “Ik werk vandaag thuis.” Hij wijdde uit over zijn opdracht bij KPN, waar hij reeds diverse reorganisatieslagen had begeleid. “Als het nodig is loop ik gewoon bij de hoofddirectie naar binnen. Ik ben resultaatgericht en recht door zee. Dat zijn ze daar niet gewend.” Zo ken ik Jan. Als een gedreven manager. Toen wij vroeger samenwerkten hebben wij regelmatig over de obstakels waarmee wij in onze werkzaamheden werden geconfronteerd gesproken.

Het werd tijd voor een tour door het huis. Het uitzicht op de bossage tegenover het huis en de fraai aangelegde tuin had ik reeds in mij opgenomen. Gelijk een ervaren makelaar lichtte Jan de toestellen op het granieten kookeiland in de keuken toe. “Tepan-yaki-plaat, ik hou van ganalen, maar ook nasi kun je zo gemakkelijk klaarmaken. Ik heb inductie, maar ook gewoon gaspitten en een extra grote wokbrander. De vaatwasser is op ooghoogte, erg comfortabel. Zo ook de stoomoven en het ingebouwde expresso-apparaat. En kijk, hier in de hoek, ook erg makkelijk hier schuif ik gewoon mijn keukenafval in en hoef nergens meer naar om te kijken.”

onder water

“O, hoe gaat dat dan, “ dacht ik, “Gaat dat dan meteen op de composthoop? Neen vast niet. Verbrand? Neen waarschijnlijk ook niet. Ach, er zijn zoveel moderne keukensnufjes waar ik niets van weet.” Ik zal u de open haard met afstandbediening, en de verdere technologische en architectonische hoogstandjes besparen. U kunt ze trouwens nalezen op funda.nl. Jan heeft zijn huis namelijk te koop staan.

Onder water?

“Chris ik wil met je praten. Joke en ik zijn uit elkaar.” Ik vond het al zo stil. “Zij woont nu in ons oude huis. Dat staat ook te koop. We zijn al drie jaar niet meer echt samen. Maar scheiden is te duur voor ons. Wij kunnen ons dat niet veroorloven.”

Wow. Dat klinkt heftig. Niet verrassend, maar wel heftig. “Geert en Marijke, het stel naast ons, heeft hun huis ook te koop staan. Althans, het is nu verhuurd. Aan een expat. Hun oude woning in Nijmegen staat net zoals mijn andere huis ook al vijf jaar te koop. Zij hebben mijn huis nu gehuurd en ik verblijf in mijn oude slaapkamer. Vandaar dat het zo’n rommel lijkt in dit huis, want er staan eigenlijk twee inboedels in.”

“Ik ben blij dat ik deze opdracht bij de KPN heb. Ik zou niet weten wat ik zou moeten zonder die inkomsten. Ik heb immers twee hypotheken, alhoewel het andere huis geen hoge hypotheek meer heeft. Dit huis staat te koop voor zo’n 8 ton. Dat is ook wat het ongeveer heeft gekost. Het is het ook waard. Het is een unieke woning.” Dat kan ik beamen. Het is een geweldig huis op een geweldige locatie. Weliswaar niet een plek waar ik zou willen wonen maar ik was toch niet van plan om een bod uit te brengen.

Huizencrisis?

Wellicht kunt u zich mijn artikelenreeks van begin 2013 herinneren over de vermeende huizencrisis. Met daarin schrijnende voorbeelden van huizenbezitters in de problemen, maar ook oorzaken van de economische status quo en de in mijn ogen enige structurele oplossing. Ik was destijds geïnspireerd geraakt door de verhalen van de makelaars waar ik tijdens de verkoop en taxatie van mijn eigen woning contact mee heb gehad. Bovendien had ik mij reeds jaren geleden verdiept in het reilen en zeilen van het financiële systeem, dus de misstanden en de corruptie die ten grondslag liggen aan de penibele situatie van duizenden woningeigenaren vonden als vanzelfsprekend hun weg middels mijn digitale pen.

Mijn opluchting

Maar dat is voor mij nu passé. Ik kijk nu anders tegen de situatie aan. Zowel op micro- als op macroniveau. Om mijn ideeën omtrent die niveaus nader toe te lichten, zal ik eerst mijn eigen “gevoel” beschrijven. In eerste instantie voelde ik tijdens Jans verhaal opluchting. En een bevestiging dat ik de juiste keuze had gemaakt door mijn huis te verkopen. Los te laten. En met mijn huis tal van andere zaken. “Zie je wel, ik heb nog net op tijd de juiste beslissing genomen. Ik heb mijn huis nog met een bescheiden winst kunnen verkopen. En ik zit tenminste niet gevangen in een gouden kooi.”

In tweede instantie realiseerde ik mij dat alles relatief is. Dus ook mijn opluchting. Immers, was ik wel “op tijd”? Als ik mijn huis vier jaar eerder te koop zou hebben gezet had er zeker € 150.000,= meer voor kunnen krijgen. En als ik mijn hypotheek in 2008 niet had vastgezet, had ik zeker € 25.000,= bespaard. En als, en als, en als….. En als ik mijn huis op dit moment te koop zou zetten, dan zou ik het wellicht met verlies moeten verkopen. Ik realiseerde mij dat het eigenlijk allemaal niets uit maakt. Je leidt je leven gewoon zoals je het leidt. Iedere situatie heeft zijn geluksmomenten en iedere situatie kent zijn uitdagingen.

Lessen

Dat brengt mij tot mijn micro-visie:”Ieder mens krijgt de lessen die hij nodig heeft. Ieder mens bewandelt het pad dat hij/zij zelf onbewust heeft gekozen.” Ik beschouw het thans als een zegen dat ik niet in de situatie ben dat ik nooit meer geld zou hoeven te verdienen om in mijn levensonderhoud te voorzien. Ik beschouw het als een zegen dat ik spaarzaam met mijn bezittingen om moet gaan. Het helpt mij nederig te zijn. Ik heb dit pad uitgezocht. Daarom heb ik mijn huis niet eerder, maar ook niet later verkocht.

Als ik had willen leren hoe ik zou moeten omgaan met het leven met een schuld, dan zou ik mijn huis  huis nog niet hebben verkocht. En als ik zou hebben willen leren om om te gaan met de angst om te verliezen wat ik heb, dan zou ik mijn huis op de top van de markt hebben verkocht.

Iedereen kiest de ervaringen die hij wil doormaken. En die ervaringen zijn voor het grootste deel intern bepaald. Je bepaalt zelf hoe iets voelt. De ene persoon kan beter met een teleurstelling omgaan dan de andere. Daarbij is wat er zich in de “buitenwereld” afspeelt dikwijls illusionair. “Geld” bijvoorbeeld is een illusie, een virtueel concept. “Schaarste”, zoals in de “wetenschap van de economie” vaak genoemd bestaat ook niet, wel een onevenredige verdeling of een kunstmatig gecreëerde wens, die schaarste suggereert. “Markt” bestaat ook niet en “marktwerking” al helemaal niet.  Het is allemaal kunstmatig gecreëerd, maar – merkwaardigerwijs – het speelt allemaal een belangrijke rol in  hoe de mens de werkelijkheid ervaart.

onder water 5

Misschien is het de bedoeling dat de mensheid de illusies, die het overigens zelf heeft gecreëerd, gaat doorprikken. Misschien is datgene dat door velen met “crisis” wordt aangeduid, niets meer dan een situatie, die is ontstaan omdat men de status quo wil veranderen. Ik denk het wel.

Ik kan u verzekeren dat Jan de werkelijkheid als onprettig ervaart. De manier om deze ervaring om te buigen naar een prettige is moeilijk, maar kinderlijk eenvoudig tegelijk. Je hoeft je immers slechts te realiseren dat deze ervaring door jezelf is uitgekozen en dat je er iets van wilt leren. Daarna hoef je alleen maar te genieten van je les. En je bedenken dat ook zonder een vaatwasser op ooghoogte de afwas blinkend schoon kan worden en de dvd van Yes kun je ook afspelen op een Windows XP computer met Creative-speakers van € 60,=

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *