Revolutionair interview met Russel Brand

Screenshot 2013-10-25 at 14.54.37Velen onder jullie die dit zullen lezen zijn ongetwijfeld bekend met de kreet: “The revolution itself may not be telivised” (vertaling:  de revolutie zelf zal niet worden uitgezonden) En toch, gisterenavond in een BBC Newsnight interview tussen Jeremy Paxman en Russel Brand (acteur/comedian) zou het weleens kunnen zijn dat zij desondanks getuige zijn geweest van de start van iets onafwendbaars: Een revolutie.

Paxman nodigde Brand uit om in een vraaggesprek zijn controversiële standpunten nader toe te lichten, er vast van overtuigd  korte te metten te maken met iemand die om te beginnen nog nooit in zijn leven heeft gestemd.

Brands reactie daarop was dat hij geen autoriteit ontleent aan het huidige paradigma dat zich op een nogal smal spectrum van waarheidsvinding cq concensus draagvlak bevindt dat slechts een heel klein groepje mensen dient. Hij baseert zich op een breder, alternatief vlak dat zeer veel waarschijnlijker de totale mensheid kan dienen.

En daarmee waren de eerste schoten voor de boeg van een revolutionair celebrity interview (dat zich vaak enkel vormt om de persoon  en de vorm, omgeven daar glitter en praal) een feit.

Vanaf dat punt groeven beiden zich in om over en weer  stelling in te nemen rondom politieke apathie, planeet vernietigende hebzucht genererende corperaties en baardhaar.
Het interview an sich is al aantrekkelijk door de wijze waarop Brand de kenmerkende neerbuigendheid van de establishment journalistiek moeiteloos pareerde en het initiatief in het interview steeds meer overnam. Ondanks het aanhoudend trivialiseren van Brands persoon en zijn boodschap. Tot uiteindelijk de “Paxman” volledig stilviel onder het aanhoudende geweld van Brands sluitende argumenten.

Als kers op de taart herinnerde de goed geïnformeerde Brand, een nu compleet stilgevallen Paxman aan het moment van zijn verdriet nadat hij op internationale TV ontdekte hoe zijn grootmoeder schofterig werd genaaid door de arisocratie.

Brand voegde daar aan het eind van het interview aan toe: Als we de betrokkenheid voelen en we hebben de kans om alles positief te veranderen, waarom zouden we dat dan nalaten? Waarom is dat naïef?
Waarom is dat niet mijn goed recht? Omdat ik een acteur ben? Ik heb daar jouw toestemming of goedkeuring niet voor nodig. Ik hoef die van niemand te krijgen. Denk je dat ik daar op ga zitten wachten? Ik neem dat recht gewoon.

Time to stop “acting”, and start acting!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *