“Samen”

samenHet thema ‘samen’ leeft nogal onder mensen. Ik kom het in veel vormen tegen, meestal herleid tot samen-leven en/of samen-werken. Of, accurater, samen willen leven en/of samen willen werken. Er is een enorme behoefte aan ‘samen’.

Ik neem je even mee aan de hand naar een ander point of view. Vanuit de laag van eenheid zijn we allemaal al verbonden. Er is geen samen, we zijn EEN. Dan komen we in een wereld waarin we afgescheiden raken van dit besef en dualiteit ervaren. Er is een ‘ik’ en een ander. We vergeten waar we vandaan komen en voelen ons afgescheiden van onszelf. Ik voel me alleen… niet krachtig, veilig of capabel genoeg om het alleen te doen en verlang naar een samen. Een ander die me steunt, me helpt, me basis geeft… en me weer heel maakt. Het geluid over tweelingzielen komt hieruit voort en natuurlijk ook de eeuwenoude koosnaam ‘wederhelft’ voor een geliefde.

Je bent niet de helft
van een ander.
Je bent hier
om je volledigheid
te herkennen
en te leven.

Maar je bent niet de helft van een ander. Je bent hier in deze realiteit om je volledigheid te herkennen en te leven. Het ‘ik ben niet volledig’ is juist waar de kiem van onze misvatting ligt. En die misvatting willen we opvullen. We zoeken een VORM in de buitenwereld om de on-volledigheid die wij ervaren mee te completeren. Wat nooit gaat lukken, want wanneer je kijkt vanuit de ogen van onvolledigheid, zul je nooit volledigheid zien. Het sprookje van samen volledig zijn is onmogelijk te ontmoeten in die buitenwereld, tenzij jouw binnenwereld samensmelt met zichzelf. Er is niet een opsplitsing geweest in een mannelijke en vrouwelijke mens, maar een opsplitsing in de mannelijke  en vrouwelijke energie IN jou. Het ego en het hart. En die willen samensmelten, zodat je kijkt vanuit volledigheid. Je gaat dan inzien dat je niets of niemand buiten jou nodig hebt voor het leven van je volste potentieel.

Tenzij! aangetrokken vanuit heelheid. Daar bedoel ik mee dat er een groot verschil zit in samenlevings- en samenwerkingsverbanden die ontstaan zijn vanuit het idee van onvermogen en het verlangen naar veiligheid en zekerheid  en samenlevings- en samenwerkingsverbanden die aangetrokken zijn vanuit ondersteuning voor het leven van de diepere intenties van jij als Essentie. Het is het verschil tussen angst en liefde. Angst en Zelfexpressie. De ander kan een medespeler zijn om jouw potentieel te ontdekken en te uiten en je non-acceptaties daarin uit te spelen, maar zal jou niet redden van de leegte die ervaart door de scheiding met jeZelf.

Een grote valkuil in het samen willen leven of samen willen werken vanuit het geloven in jouw onvolledigheid is dat je concessies gaat doen die jullie als ‘samen’ heel maken. Of met andere woorden: je leeft maar de helft van je potentie. Als de een bepaalde eigenschappen leeft, wordt daar in de ander geen aanspraak op gemaakt. Het ‘wij’ is vaak een kapstok om zelf niet volledig te hoeven. Angst. Maar vanuit diepere laag is er geen ‘wij’. Het gaat er juist om dat een ieder vanuit zijn ware Zelf gaat leven.

Maar wordt het leven dan niet arm? Ik wil graag samen delen, wordt wel geromantiseerd. Als jij je naar voelt, wil ik het ook voelen.  Als jij gelukkig bent, ben ik het ook.  Maar gevoelens zijn niet te delen. Gevoelens kun je ventileren naar een ander, ja. Maar nooit kun je 100% voelen wat een ander voelt. Omdat gevoelens alleen vanuit jezelf te ervaren zijn. Je bent altijd in interactie met jeZelf. Via de ander speel je het spel met jeZelf. En die interacties kunnen heel boeiend zijn, heel voedend en liefdevol. Maar zijn niet bedoeld om jouw onvolledigheid op te vullen. Je bent al heel en in interactie met de ander kun je die heelheid ervaren.

Ik zeg niet dat we niets meer samen moeten doen. De vorm kan dienstbaar zijn, de interactie met de ander kan dienstbaar zijn aan wat jullie beiden als volledigheid wilden ervaren en neerzetten. Het is zelfs zo dat je in wezen niets voor jeZelf doet, maar altijd voor het veld van Eenheid. Maar de manier waarop je jouw rol binnen die eenheid het volledigst vervult, is vanuit jeZelf. Daarom wil ik je los halen van de angstmodus en meenemen naar de zijnsmodus. Waar er in alle vrijheid interacties worden aangegaan. Waar er samen kan zijn, zolang het dienend is voor de rol die beiden te spelen hebben. Is het klaar, dan is het klaar. Vanuit de ogen van het Zelf zul je dan respect hebben voor het verbreken van de vorm waarin jullie een tijdje samen opliepen. De verbinding is er nog steeds, want we zijn EEN, maar de vorm klopt niet meer, word beperkend of is niet langer nodig. Dan kun je in vrijheid je eigen pad vervolgen.

Het ‘samen’ is dus dienend aan jou, niet andersom. Het doel is niet een ‘samen’, het doel is jouw volledig Zelfexpressie.

De ander is een gelijkwaardige medespeler, niet jouw redder.

 

Meer lezen over de zienswijze van Vera? bezoek www.leveninvrijheid.nl

2 gedachten over ““Samen””

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *