Het grote loslaten 67 – Spullen (2)

U kunt zich wellicht mijn blog herinneren, die ik in april over “Spullen” heb geschreven, Het grote loslaten 22. Ik heb daarin mijn ervaringen en overpeinzingen beschreven die ik had toen ik mijn inboedel aan het verhuizen was. Ondanks dat ik al veel spullen had weggegeven en verkocht, bleken mijn bezittingen veel meer m3’s te omvatten dan ik had bevroed. Gelukkig kon ik de volumineuze componenten “opslaan “ in een huis van familie. Een huis dat al vijf jaar te koop stond. De spullen voor “dagelijks” gebruik verhuisden mee naar ons onderkomen voor de zomer in 2013: een gemeubileerde portiekwoning van kennissen en in onze vertrouwde buurt.

Net zoals we hadden verwacht, dat het afstand doen van een vaste verblijfsplaats voor ons in etappes zou  gaan, gaat het afstand doen van spullen bij ons – zo is de afgelopen zes maanden gebleken – in etappes.

Loslaten van vaste verblijfsplaats

Wat het afstand doen van die vaste woonplek betreft, wilden we de eerste periode zonder vast huis in onze vertrouwde buurt doorbrengen. Dus verbleven we de zomer van 2013 in Den Haag. De laatste periode te gast in een huis dat werd verbouwd. En op het moment dat ik dit opschrijf zijn we een half jaar in Zuid-Afrika, ook een bewuste keuze. Immers, Kaapstad is voor ons ook bekend terrein, we bezoeken het al jaren. Bijna iedere winter spenderen wij hier tijd, soms enkele weken en soms meerdere maanden. Waar we de komende periode precies zullen resideren is nog niet bekend, maar dat houdt de spanning er in.

De zomer van 2014 willen we weer graag in Europa zijn. Ik sluit niet uit dat we een periode in een boeddhistisch klooster of eco-dorp zullen doorbrengen. En daaarna zijn we wellicht toe aan een reizend circus. Richting het Verre Oosten.

Loslaten van spullen

Van onze spullen doen we in ieder geval in etappes afstand. Voor een deel uit nood geboren.  Medio juli bijvoorbeeld, hoorden wij dat het huis waar wij onze spullen hadden gestald per 1 augustus zou worden verhuurd. Ongemeubileerd, wel te verstaan.Dat hadden we niet verwacht.  Wat nu? Weer verhuizen? Er zat niet anders op. Maar waar zouden wij met onze spullen heen moeten? P2250335Opslagruimte kost zeker een paar honderd euro per maand. En waarvoor? Voor spullen die wij in vier maanden absoluut niet gemist hebben? Spullen waarvan we eerst nog dachten dat we zouden missen, dat we zouden willen houden, mogen allemaal weg. De mooie Linteloo-zithoek, nieuwwaarde € 11.000,=, het door ontwerper Piet Hein Eek voor ons op maat gemaakte dressoir, nieuwwaarde €3.500,=, het Italiaanse designbureau, etc, etc, nu mag het echt weg.

P2250327

Voortschrijdend inzicht heeft ons doen inzien dat wij waarschijnlijk nooit meer in een zo grote woning zullen gaan wonen en dat de spullen werkelijk weg mogen. Ook de boeken die wij graag zouden willen behouden – om ze in de toekomst nog eens na te slaan – kunnen de deur uit. Desalniettemin was de verkoop minder voortvarend verlopen dan wij hadden gehoopt. Dus wij moesten weldegelijk uitkijken naar een nieuwe plek om zaken op te slaan.

Maar onze ervaring was inmiddels, dat als je in de flow leeft, oplossingen zich vanzelf aandienen. Simon, die ik eigenlijk niet eens zo lang en goed kende, bood spontaan aan dat wij de spullen in zijn opslagruimte zouden mogen opslaan. Gratis! Wel een beetje uit de buurt, maar á la, een kniesoor die dat gegeven paard in de bek kijkt. Dus eind juli had ik weer een paar vrienden op weten te trommelen om andermaal te assisteren met een heuse verhuizing.

Het sjouwen met onze spullen leek haast therapeutisch te werken. Ik had al vaker laten doorschemeren dat ik de verkoop van onze spullen als mijn “werk” beschouwde in 2013. Het is immers mijn enige bron van inkomsten. En je moet er wel wat voor doen.

Naast marktplaats.nl zijn rommelmarkten, car-bootsales en neuzelbeurzen voor mij inmiddels bekend terrein. En ik vind het nog leuk om te doen ook!

P9010129

Volgende etappe

Naarmate de tijd  vorderde kondigde zich de volgende fase zich aan: het vinden van een locatie voor de spulletjes, die wij in de zomerperiode in Nederland hadden gebruikt. Plus onze kleding, die hadden we niet in de opslagruimte van Simon gestald. Gelukkig zou het deze keer wel meevallen. Dachten we.

 

We konden de kelderbox van mijn moeder gebruiken. Die gebruikte ze zelf toch niet. Eerste stap: de kelderbox opruimen. En overtollige spulletjes weggooien, – geven, of verkopen op de rommelmarkt.  Ik kan u zeggen, rondsnuffelen in die kelderbox bleek een ware ontdekkingsreis. Zo trof ik een aantal afgesloten verhuisdozen aan. Ik was benieuwd wat er in zat. Het bleek serviesgoed. Verpakt in kranten. Uit september 1961!!!!! Tweemaal verhuisd en nooit uitgepakt. Dat zou mij toch zeker nooit overkomen?

 

Verder met bladgoud ingelegde foto-albums met foto’s uit Indië, de oudste dateren uit de jaren ’20. Grammafoonplaten van mijn vader, waaronder 78-toeren platen. Fotocamera en lenzen van de bekende Oostduitse fabrikant Praktica. Een bakkelieten soldeerbout. En veel, heel veel troep (ik hoop dat mijn moeder dit niet leest).

 

Na een paar dagen schuiven, kasten inruimen, vrachtjes naar de vuilstort en de Neuzelbeurs rijden, was de kelder bijna leeg. Daar zouden we onze spulletjes makkelijk kwijt kunnen. Dachten we. Het kostte ons bijna drie dagen non-stop om onze spullen  naar de ruimte over te brengen en het ordentelijk op te bergen. Ik ben zeker honderd keer twee nauwe trappen afgelopen met dozen, zakken en kleding.

 

Tussenetappe

Op 4 oktober hebben we onze zomerresidentie leeg en schoon opgeleverd. En hebben wij onze intrek genomen in de etage van een vriend, die overigens wel druk bezig was met een verbouwing: er werd een nieuwe badkamer geplaatst. Wassen was er dus niet bij voor ons. En het was ook een beetje stoffig. Bouwstoffig. Maar voor een dag of tien was dat wel door te komen.

 

We waren slim geweest: we hadden onze koffers al ingepakt. De koffers met onze spullen voor Zuid-Afrika. Dat wil zeggen, we hadden nog wat extra spulletjes meegenomen, zodat we nog konden kiezen wat we nu werkelijk mee zouden nemen naar Kaapstad. Zoals ik al heb geschreven, het afstand doen van spullen is bij ons in etappes gegaan. Steeds minder hadden we nodig. En steeds weer werden wij geconfronteerd met het feit dat wij zoveel hadden.

 

Ook voor die tien dagen hadden we weer meer spullen om ons heen dan we hadden verwacht. Dat bleek toen we onze koffers definitief gingen inpakken. We moesten weer spullen in de kelderbox van mijn moeder proppen. “Als we terug zijn in april gaan we naar de Koninginnemarkt op de Thomsonlaan en dit alles mag weg.”

 

Final test

We hebben nog twee kleine tests gehad om ons te wijzen op onze gehechtheid met “spullen”.  De eerste was toen wij op Schiphol onze bagage incheckten. Wij reizen over het algemeen met allebei een grote koffer, een kleine koffer conform handbagage-voorschriften, een rugzak en een laptoptas. De koffer mag maximaal 30 kilo wegen. Voor de handbagage zijn verder geen voorschriften, alhoewel wij als voorzorg de handbagage-items uit het zicht van het in-check personeel houden. Deze keer liep het iets anders.

 

De baliemedewerker woog de koffers, die keurig onder de 30 kilo bleken te wegen. Dat is in het verleden wel eens anders geweest. Toen woog hij mijn laptoptas – die woog 7 kilo. “Prima,”zei hij, “Dat is het maximale gewicht dat uw totale handbagage mag wegen.” Toen woog hij Bianca’s kleine koffer. Die bleek 13 kilo te wegen. “Neen, dat is te zwaar. U zult 6 kilo moeten lozen. Per kilo overgewicht betaalt u € 50,= U kunt verderop uw bagage even reorganiseren.”

 

Bianca was in alle staten. “Wat nu? We moeten bijna al onze bagage achterlaten. “ We zijn vlak bij een weegpunt gaan zitten en hebben al onze spullen gewogen. Twee grote koffers van zo’n 26 kilo, twee kleine koffers van 13 kilo per stuk, twee laptoptassen van 7 kilo elk en dan nog onze rugzakken. Na een kwartiertje panikeren hebben we een oplossing gevonden. Het gewicht van de kleine koffer hebben we terug weten te brengen tot circa 7 kilo, door het te verdelen over de andere bagagecomponenten. En alle andere handbagage hebben we buiten het zicht van de overijverige in-checker gehouden.

 

Het ironische is dat wij nu wij eenmaal “op reis” waren, dachten dat we van alle sores rond spullen verlost zouden zijn. Maar zoals gezegd, alles gaat in etappes. Maar goed, we waren uiteindelijk het vliegtuig ingestapt – ik met een knallende koppijn – en nu kon er niet meer fout gaan. Uiteindelijk zat het dan toch goed met de spulletjes. Zou je denken.

P1030316

Op 14 oktober landden wij in een zonovergoten Kaapstad.  Het was vrij rustig op het vliegveld, dus de wachtrijen bij de douaneloketten waren kort. We konden nauwelijks wachten om snel in het zwembad te springen, om het vliegstof van ons af te spoelen.

 

Kent u dat gevoel? Het gevoel dat je verwachtingsvol bij de transportband staat om je koffers eraf te halen. En dat het aantal koffers dat op de band staat steeds minder wordt. Dat je steeds dezelfde koffers weer ziet verschijnen. En dat de jouwe er nog niet bij is. En dat steeds meer mensen vrolijk de ruimte verlaten. Langzaam sluipt een onbehaaglijk gevoel bij je binnen: “Mijn koffer is toch niet zoekgeraakt?” Ja dus!!

 

Mijn koffer bleek niet aangekomen. “Shit, ook dat nog,” dacht ik. Maar ik dacht meteen:”Gelukkig is het mijn koffer en niet die van Bianca,” en:”Het zijn alleen maar spulletjes. Wel jammer dat ik besloten heb om nooit meer een reisverzekering te nemen omdat ik uit vertrouwen wil leven. Het is allemaal wel een beetje ironisch”

 

Gelukkig bleek de koffer snel te traceren, hij was in Dubai achtergebleven bij de transfer. Hij zou met de volgende vlucht meekomen.

 

Gewoon in Kaapstad

Het is inmiddels een paar weken geleden. Ik ben blij dat mij koffer zo snel is opgedoken. Zeker de helft van de spullen heb ik reeds gebruikt. Wat de andere helft betreft,  ik zou eens goed moeten nadenken waar die uit bestaat.

 

En weet u wat ik denk? Ik denk dat in 2014 de verkoop van mijn spulletjes best wel eens wederom mijn enige of voornaamste bron van inkomsten zal zijn. Want ik heb het nog niet eens gehad over mijn kostbare platencollectie, die bij mijn buurjongen voorlopig onderdak heeft gekregen en mijn auto.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *