Het grote loslaten 71 – Een rotsvast vertrouwen

Ik kan mij herinneren dat ik toen ik een jaar of twintig was, een rotsvast vertrouwen had dat ik “carrière” zou gaan maken. Dat ik goed zou verdienen en iets “interessants” zou gaan doen. Waar was dat op gebaseerd? Een interessante vraag.  Ik had immers geen opleiding en geen baan en ik bracht mijn dagen door in de kroeg en blowde mij suf. Het was zelfs zo dat mensen in mijn omgeving zich serieus zorgen maakten om mijn toekomst. Ik niet.

913810_616671781694846_1379059718_o(1)

Nu moet u niet denken dat ik mij in die periode bezig hield met begrippen als “flow” en “vertrouwen”. Ik leefde er een beetje op los. En toch, als ik nu terug kijk heeft mijn vertrouwen voor een bijzondere flow gezorgd. Ik was mij er alleen niet van bewust. Misschien kun je mijn levenshouding in die periode vergelijken met de natuurlijke souplesse van een kind, of zelfs iemand die dronken is. Als hij valt dan verzet het kind of de dronkenman zich niet, maar hij beweegt  flexibel mee met de zwaartekracht. Het vallende kind heeft vaak geen schrammetje pijn terwijl de volwassene die zich krampachtig verzet tegen de richting die de natuur voor hem heeft bedacht gehavend uit zijn strijd komt.

Carrière

Ik zal een voorbeeld geven van hoe mijn onbedoelde carrière vorm heeft gekregen. De basis is gelegd toen ik mijn militaire dienstplicht moest vervullen. In 1982 nam ik op een zonnige meidag de eerste trein naar ’t Harde. Ik meldde mij daar om een officiersopleiding te gaan volgen. Tijdens mijn introductiebivak, die zo’n twee weken duurde, openbaarde zich een nogal hinderlijke vorm van hooikoorts. “Shit, daar had ik mijzelf op kunnen laten afkeuren,” dacht ik. Wel, dat kon nog steeds. Ik heb mij laten testen en ik had ervoor kunnen kiezen om mij te laten afkeuren. Ik heb dat niet gedaan. Wat ik wel heb gedaan is een aanvraag voor een kantoorfunctie in een plaats waar ik – betaald door het rijk – een opleiding kon volgen in de IT: ik heb mij ingeschreven voor de opleiding Bedrijfsinformatica aan de HEAO in Den Haag. En ik werd overgeplaatst naar de Landmachtstaf in Den Haag.

Tijdens mijn dienstplicht was ik door de selectie gekomen om als KVV-er een contract voor zes jaar te tekenen, waarbij mijn volledige opleiding zou worden bekostigd. Ik zou beroepmilitair worden. Kunt u het zich voorstellen? Mijn directe baas, ene kolonel Couzy – u kent hem misschien wel, hij is later bevelhebber van de landmacht geworden – was trots dat iemand uit zijn team door die selectieprocedure was gekomen. Dat kwam kennelijk niet veel voor. Maar ik heb de functie die ik aangeboden kreeg geweigerd. Tot verbijstering van de kolonel. Ik had namelijk een betere optie. Dacht ik.

ministerie

Ik dacht dat ik was uitgenodigd voor een gesprek om als burger – gewoon als Chris dus – voor het Ministerie van Defensie te werken. Vanwege het tekort aan ICT-personeel zou ik volledig worden opgeleid tot ICT-er in een paar jaar terwijl ik daarbij ook een goed salaris zou kunnen verdienen. Ik ging zelfverzekerd naar de locatie waar het gesprek zou plaatsvinden. Alleen……het was geen gesprek. Het was een – naar ik heb begrepen – zware selectieprocedure, waar in drie dagen tijd zo’n 1000 kandidaten op af waren gekomen. En er waren slechts 17 plaatsen te vergeven. Als ik dat had geweten was ik wellicht nerveus geweest. Maar ik wist van niets en behoorde tot de 17 “gelukkigen” die een paar maanden later met de opleiding mochten beginnen. “Goudhaantjes” werden wij genoemd.

Een nieuwe stap

Een paar jaar later kreeg mijn “carrière” weer een interessante wending. Sowieso had ik een interessante werkomgeving gekregen nadat het eerste deel van mijn opleiding was voltooid: ik was geplaatst bij de marine op een opdracht waar met een aantal innovatieve hulpmiddelen werd gewerkt. Mijn manager was overigens de jongen/man, die later de beleggingsbank “Alex” zou oprichten. Een collega en naamgenoot sprak regelmatig over de overstap maken naar een softwarehouse, een detacheringsbedrijf, omdat je daar beter zou verdienen en bovendien allemaal extra emolumenten, zoals een auto van de zaak, zou ontvangen. Wij bezochten samen eens een banenbeurs, een jobfair. Ik raakte er in gesprek met zo’n  detacheringsbedrijf, die kennelijk net een nieuwe langlopende opdracht hadden gekregen waar iemand met mijn profiel (en babbels) perfect in zou passen. In een middag was mijn salaris verdubbeld en mocht ik mijn eerste lease auto gaan uitzoeken. Ik vond het wel ironisch dat ik, bijna tegen wil en dank met mijn collega mee was gegaan, de marine ging verlaten terwijl hij er nog jaren is blijven werken.

Doceren

Weer een aantal jaren later raakte ik ook weer verzeild in een “flow” situatie. Vanwege het innovatieve project bij de marine had ik mij toegelegd op een bepaalde manier van het beschrijven van datastructuren. Er waren niet veel mensen die dit deden. Er werd een cursus geïntroduceerd waarbij je je hierin kon bekwamen, de NOVI-cursus HB2. Die wilde ik graag gaan volgen. Er was echter een probleempje: er waren nauwelijks mensen die over de kennis beschikten om de cursus te kunnen doceren.

semantiekMaar daar zou verandering in komen. De ontwikkelaars van de cursus, een tweetal academici, gaven een “power cursus” van vijf dagen, om mensen op te leiden om de cursus te kunnen geven. Dat leek mij wel wat. Van de experts ingewijd worden in de mysteriën van het datamodelleren. De groep aspirantdocenten bestond uit een man of tien. Die tien mannen waren uitzonderlijk stil toen na afloop van de vijfde sessie de vraag werd gesteld:”Wie kan er over twee weken beginnen met het geven van deze cursus?” De cursus werd in de avonduren gehouden en omvatte circa twintig lessen. Uiteindelijk heb ik maar “ja” gezegd. Een “ja” met wat additionele randvoorwaarden. Ten eerste wilde ik graag een verdubbeling van het vaste tarief hebben plus een kilometervergoeding. Uiteraard was dit geen probleem.

Ik kan mij mijn eerste cursusavonden nog goed herinneren. Ik scheet zowat in mijn broek toen ik de ervaren ICT-ers in de klas aantrof. Stuk voor stuk ouder en met meer ervaring dan ik. Mijn enige pre was – althans zo ervoer ik dat – dat ik de les al had voorbereid. Dat ik tien bladzijden verder had gebladerd in de syllabus dan mijn studenten.

Ik heb de cursus jaren gegeven, soms gaf ik drie cursussen tegelijk, de ene avond in Apeldoorn, de andere in Rotterdam en de andere in Amsterdam. Ik heb ook voor een extra zakcentje examens gecorrigeerd. En het mooiste van alles was, dat ik ben begonnen met het organiseren van seminars. De liefhebber herkent de naam van de reeks vast nog wel “Semantiek in gegevens modelleren”. De experts die hun kennis wilden delen dienden zich aan. En we trokken met gemak 400 deelnemers. Van het organiseren van ICT-seminars kon je in die tijd, ik heb het over de de periode rond 1990,  schatrijk worden.

Bachman

En weet u, dit alles geschiedde alles in een natuurlijke – ongeplande  – flow. In de “flow” maakte ik ook kennis met Charlie Bachman, een van de pioniers op het gebied van ICT. Reeds in 1947 kreeg hij zijn eerste computer aan de gang. Tijdens een van mijn seminars wees iemand mij op de “Bachman Re-engineering Product Set”. Hiermee kon je bestaande computerprogrammatuur grafisch weergeven en automatisch converteren naar een andere – modernere – computertaal. Revolutionair!!

Charly Bachman
Charly Bachman

Ik ben drie jaar betrokken geweest bij de marketing, verkoop en installatie van de producten van Bachman in Nederland. Het bedrijf had innige contacten met IBM. Sterker nog, IBM begon ook de producten van Bachman te verkopen. Vooral omdat de producten klanten konden ondersteunen bij de migratie naar IBM-computers!! IBM heeft een groot opleidingscentrum in La Hulpe, vlak bij Brussel. Ik heb er geassisteerd bij het geven van opleidingen voor de Bachman Product Set. Ik raakte er onder meer in contact met IBM-ers uit het Midden Oosten. Het heeft er uiteindelijk toe geleid dat ik door IBM werd ingehuurd om “Software Engineering” projecten binnen te halen in het Midden Oosten. Mijn standplaats werd Koeweit. Dat was in 1992, vlak na de eerste golfoorlog. Ik heb er een klein jaartje gezeten en bijna alle landen in die regio bezocht. Een mooie tijd.

kuwait-towersToen ik terugkwam in Nederland heb ik mijn kennis van marketing en ICT gecombineerd en ben het bedrijf iTEM Consultants (IT Enabled Marketing)  gestart. Het is mijn voornaamste bron van inkomsten gebleven tot ik er zo’n drie jaar geleden een punt achter heb gezet.

 

En nu?

Ik ben er van overtuigd dat mijn “carrière” is gecreëerd toen ik 20 jaar oud was (of misschien wel eerder). Ik heb nooit getwijfeld. Op een dieper niveau wel te verstaan, want mijn dagelijkse twijfels had ik natuurlijk wel. Zoals iedereen. Misschien had ik er zelfs meer dan de gemiddelde individu. Ik ben overigens niet uniek in het (van te voren) co-creëren van mijn toekomst. Sterker nog, ik denk dat iedereen dit doet. Ik denk dat iedereen zijn eigen levenspad zelf vorm geeft. Voordat het zich manifesteert. Iedereen leeft zijn voorspellende droom. Dit gebeurt meestal onbewust. Ik was mij er destijds ook niet van bewust. Pas later, terugkijkend, kon ik de patronen herkennen en kon ik het verband leggen met mijn onbewuste vertrouwen. 

Ik bevind mij thans – ik ben 52 jaar – in een vergelijkbare situatie als toen ik 20 jaar was. Ik blow weliswaar al twintig jaar niet meer en ook maak ik de gang naar de kroeg niet zo vaak meer, maar ik heb geen werk en geen huis. Geen carrière. Geen pensioen. En ik heb een rotsvast vertrouwen dat alle goeds op mijn pad zal komen. Alles wat ik nodig heb om te leren.

Het verschil met mijn situatie van ruim 30 jaar geleden is dat ik mij nu van mijn scheppende gedachtekracht bewust ben. Iedere dag, nou ja bijna iedere dag, zet ik mijn intentie. Die intentie is er, in congruentie met de strekking van dit stuk, niet op gericht om doelen te stellen en te verwezenlijken.  Neen, die intentie is erop gericht om te accepteren en te vertrouwen. En lief te hebben (te beginnen met jezelf).  In dankbaarheid en nederigheid.

Het is belangrijk om je bewust te zijn van je gedachtekracht. Net zo als een positieve instelling het levenspad in een positieve manier vormgeeft, zo doen negatieve gedachtes dit op een negatieve manier. Nu is het natuurlijk niet zo dat de mens uitgerust is met een gedachtenswitch, die je maar op “positief” hoeft te zetten om een goed leven te kunnen leiden. Maar het is wel zo, dat als je merkt dat je om wat voor reden dan ook vanuit angst of negativiteit denkt, dat er werk aan de winkel is. Dat je aan de slag moet met jezelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *