Het grote loslaten 72 – Een merkwaardige beslissing

Ik had het goed voor mekaar. Neen, écht goed voor mekaar. Ik leidde een heerlijk leven. Ik was juist teruggekomen uit Midden-Oosten waar ik goed had verdiend. Ik had voor het eerst  – en naar later zou blijken ook voor het laatst – een langdurende opdracht in mijn woonplaats, Den Haag. Ik ging veel op stap met mijn vele stapvrienden. Ieder weekend was het raak, vaak donderdagavond al.  En als ik vrij was sliep ik een gat in de dag.

DotterbloemlaanEn ik woonde in mijn droomhuis. Een benedenwoning in de Dotterbloemlaan. Op kruipafstand van mijn stamkroeg, De Baron, en discotheek de Westwood was nog dichterbij. En  – ook niet geheel onbelangrijk voor mij – op tien minuten lopen van het strand. Een zoete inval voor vrienden die op weg waren naar een feest en voor vrienden die er net van een terugkwamen. Wat heet, het leven was een permanent feest.

Een congres in Bunnik

In maart 1994 woonde ik een congres bij in het Postiljon in Bunnik. Ik besloot via Amersfoort terug te rijden. Waarom? Joost mag het weten. Ik kende Amersfoort wel. Ik had er immers vier jaar gewerkt en was blij dat ik niet meer iedere dag dat takkeneind hoefde te forensen. Ik bracht een bezoek aan een ex-collega van mij, Karel. Hij was directeur van een of ander detacheringsbureau en ging even buurten. Zijn secretaresse vond ik ook wel een leuk meisje. “Daar moet ik maar eens een keer wat mee gaan drinken,” zal ik gedacht hebben.

Op de terugweg reed ik door de bouwput van Kattenbroek. Kattenbroek was een van de eerste Vinex-locaties in het land en stond bekend vanwege zijn gewaagde architectuur. Ruïnewoningen, brugwoningen, blauw-houten chalets, toeristen kwamen van heinde en ver om er rondgeleid te worden. Toen ik nog in Amersfoort werkte is met de bouw begonnen en ik was benieuwd hoe het er nu uitzag. Ik was in een onderzoekende bui, dus ik liep het “Informatiecentrum Kattenbroek” binnen, een eufemisme voor verkoopkantoor. Het was mij duidelijk, de huizen verkochten (nog steeds) als warme broodjes. Het was in het begin van de 90-er jaren een nationale sport geworden om in een nieuwbouwwijk  een nieuw huis “vanaf de tekening” te kopen. En dat kon je in het informatiecentrum goed zien. En ik? Ik? Ik besloot ook zo’n nieuw huis te kopen. Diezelfde middag nog.

kattenbroek

Kunt u zich voorstellen dat ik na het zetten van mijn handtekening wat verdwaasd terug naar Den Haag reed? “Wat heb ik gedaan?” Ik herinner mij dat ik later die dag op kantoor bij Andersen Consulting aan het Stadhoudersplantsoen (thans huist de IND in het gebouw) de ondergaande zon fel zag glinsteren in de opentrekkende regenluchten. Een surrealistisch schouwspel. Het maakte mij weemoedig. Ik dacht:”Ik ben wel thuis, maar ik ben er eigenlijk niet meer. Ik heb zojuist besloten om Den Haag te gaan verlaten.” Kent u dat gevoel? Het is het gevoel dat je hebt als je net verhuisd bent en je loopt nog eenmaal door je oude huis. Je bent er wel, maar je bent er eigenlijk ook niet meer.

Waarom?

Mensen, wat heb ik een spijt gehad. Wat voor bizarre beslissing had ik genomen. Wie verlaat er nu zonder reden zijn paradijselijke plek – want zo voelde het voor mij – en gaat ergens kilometers ver wonen, zonder werkelijke reden. Want ik kende niet echt iemand in Amersfoort, de stad trok mij helemaal niet en ook voor werk hoefde ik er niet te zijn. En weet u wat ook merkwaardig was? Ik heb nog weken de tijd gehad om op mijn besluit terug te komen. Er waren tal van manieren om de voorlopige koop ongedaan te maken. Ik heb het niet gedaan. Waarom?

Tja, da’s een goede vraag. Ik had het voor mijzelf eens op een rijtje gezet en ik heb het als volgt gejustificeerd. Ten eerste, ik rekende mijzelf voor dat als ik er twee jaar zou wonen, dat ik het met zo’n 50.000,= winst zou moeten kunnen verkopen. Waar spaart een mens zo snel? Ten tweede, ik had het gevoel dat ik in mijn Haagse comfortzone dreigde te verdrinken. Ik leidde een heerlijk leven en had veel vrienden die in de horeca werkten. Ik had het gevoel dat iedere keer als ik iets anders wilde dan een avondje stappen, dat ik steeds weer teruggezogen werd in die sleur van drank, drugs (het was de opkomst van de house) en andere “onverstandige” dingen. Misschien moest ik dat wereldje maar eens vaarwel zeggen. En ten derde, misschien, misschien zou ik die aardige secretaresse van Karel beter kunnen leren kennen.

 

Een half jaar later, september 1994, was het zover. Ik ging Den Haag verlaten. Het verhuisbusje was volgeladen en met mijn sjouwvrienden toog ik richting Amersfoort. Als ik u vertel dat ik blij was dat ik de bus ’s avonds in Den Haag moest terugbrengen begrijpt u wel hoe ik mij die dag voelde. Het was een van de zwartste dagen in mijn leven. Eigenlijk waren de eerste maanden in Amersfoort de donkerste in mijn leven. Ik voelde mij eenzaam, verdrietig en ontheemd. In mijn mooie eengezinswoning in deze nieuwbouwwijk. Zelfs mijn date met Karels secretaresse was niet wat ik mij ervan had voorgesteld.

Een feestje

Op mijn verjaardag in maart gaf ik een feestje. Den Haag kwam op bezoek in Amersfoort. Ik schat een man of 75. Met caravans in de tuin. En live muziek. Ik had het naar mijn zin. En straalde. Dat vond die aardige secretaresse overigens ook, want ik had het idee dat ze mij toch wel erg leuk vond. En ik moet eerlijk zijn, ik haar ook. Dus besloot ik haar uit te nodigen voor een dagje Den Haag. We planden onze herkansing op 8 april 1995. Een bijzondere datum, zou later blijken. Het was namelijk de laatste keer dat mijn tweelingziel Bianca haar verjaardag in Zuid-Afrika vierde, voordat ze naar Nederland afreisde.  

Niet lang daarna hadden Karels secretaresse,  J.,  en ik verkering. Was mijn vertrek naar Amersfoort dan toch ergens goed voor geweest? Het leek er wel op. Het werd nu ook zonnig in Amersfoort. Anders dan in Den Haag, maar toch. Ik begon een “verantwoordelijker” leven te leiden. Niet meer feesten tot diep in de nacht en een gat in de dag slapen. Maar wat gematigder.

En dan …..

 J. en ik zijn in 1996 getrouwd en in 1997 hebben we onze intrek genomen in een schattig boerderijtje in de buurt. Het huis in Amersfoort heb ik inderdaad met zo’n 50.000,= winst verkocht, binnen drie jaar. Ook in zakelijk opzicht heeft mijn zes-jarige retraite in het midden des lands zijn sporen getrokken, die in mijn comfortzone waarschijnlijk niet zouden zijn ontstaan: ik was in 2000 directeur van een adviesbureau met zo’n twintig man personeel.  

Het was duidelijk dat mijn merkwaardige beslissing een belangrijke verandering in mijn leven heeft gebracht. Kennelijk was de impuls die mij ertoe bracht om mijn handtekening te zetten de juiste. Kennelijk wist ik dat dit was wat ik nodig had om mijn safety zone te verlaten.

Dit is de les die ik eruit heb geleerd: vertrouw op je intuïtie. Hoe verkeerd of irrationeel dit ook soms mag lijken. Iedereen heeft een diep weten. Een diep weten dat zorgvuldig geplande besluiten te boven gaat. Vertrouw erop.

 den haag

PS

J. en ik zijn in 2000 gescheiden en niet lang daarna ben ik teruggegaan naar Den Haag. Dit doet echter geen afbreuk aan de impuls van verandering die mijn merkwaardige beslissing heeft gebracht in mijn leven.

Een gedachte over “Het grote loslaten 72 – Een merkwaardige beslissing”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *