Het grote loslaten 73 – Een synchronistisch huwelijk

Weet u nog wat u op 2 februari 2002 deed? Ik wel. Ik keek naar de televisie, bijna de hele dag. Ik keek naar het huwelijk van Willem-Alexander en Máxima. Niet dat ik nu zo koningsgezind ben. Integendeel. Maar ik had net een week of wat verkering en het was heerlijk om de zonnige februarizaterdag met mijn vriendin op de bank in mijn tijdelijke flat in Rijswijk door te brengen.

Bianca en ik waren beiden eerder getrouwd geweest. “Ik ben op de trouwdag van mijn ouders getrouwd. Op 2 mei,” vertelde ik. “O, dat is ook toevallig, ik ben op 3 mei getrouwd,”zei Bianca. “O, en regende het op jouw bruiloft?” iets in mij deed mij vermoeden dat Bianca net als ik in 1996 getrouwd was en ik kon mij de hoosbuien op de vrijdagochtend toen ik uit mijn huwelijksnacht ontwaakte nog goed herinneren. “Ja, inderdaad.”

April 1996

Jagtlust1_20040313Het kostte mij weinig moeite om de periode voorafgaande aan mijn huwelijksdag voor de geest te halen. J. en ik woonden toen in Amersfoort. Ik weet nog hoe wij zochten naar een geschikte locatie. Amersfoort was te saai. Maar in de buurt waren er genoeg mooie trouwlocaties. Aan statige landhuizen en klassieke gemeentehuizen is in de provincie Utrecht geen gebrek. Wij hadden besloten om in het stadhuis van Bilthoven te gaan trouwen, een landhuis dat ruim 350 jaar geleden is opgetrokken op een voormalig kloosterterrein.  Wij zijn ook voor de kerk getrouwd. Vooral omdat dit de familie van J. behaagde, maar ik vond het zelf ook wel wat hebben. Onze keuze is gevallen op een minikerkje in Blauwkapel, aan de rand van de stad Utrecht.

Het trouwfeest hebben we gevierd op de boerderij van de ouders van J. En de huwelijksnacht hebben wij doorgebracht in Leusden, op het landgoed Den Treek. Vooral omdat het mooi gelegen is en wij er dierbare herinneringen koesterden. Niet vanwege de trouwsuite, want die hadden ze niet. Sterker nog, ze hadden niet eens kamers met tweepersoonsbedden.

gemeentehuisMaartensdijkBianca is een dag na mij ook in de gemeente Bilthoven getrouwd. Weliswaar op een andere locatie, in Maartensdijk. En wat wil het toeval (!), zij heeft ook overwogen om in het kerkje van Blauwkapel te trouwen. Uiteindelijk heeft zij besloten om niet voor de kerk te trouwen, maar het feit dat wij in dezelfde periode op dezelfde twee plekken, die toch best wel een eindje uit elkaar liggen, hebben bekeken vond ik bijzonder. Maar wat ik nog meer bijzonder vind, is dat Bianca haar huwelijksnacht ook in een eenpersoonsbed in Den Treek heeft doorgebracht.

Weeffoutje

“Hmmm, de Schepper heeft een weeffoutje gemaakt. Wij hadden toen eigenlijk met elkaar moeten trouwen,” grapte ik. En er waren meer “toevalligheden”.  Herinnert u zich, dat ik in mijn vorige blog (Het grote loslaten 72 – Een merkwaardige beslissing)  melding maakte van het feit dat toen ik mijn ex voor de eerste keer uitnam in Den Haag, dat dit op de verjaardag was van Bianca? De laatste verjaardag die zij in Zuid-Afrika vierde, voordat zij richting Nederland vertrok? Bianca is overigens  op 8 april jarig. Precies vier weken na mijn verjaardag. J. is precies vier weken vóór mij jarig – als het tenminste niet een schrikkeljaar is. Zou dat ook op iets duiden? Markant vind ik het wel.

Zowel Bianca als ik zijn vrij snel getrouwd. Ik ben na iets meer dan een jaar nadat ik een relatie had getrouwd en Bianca zelfs binnen het jaar. En we zijn ook vrij snel gescheiden. Bianca na circa twee jaar en ik na zo’n vier jaar, waarbij ik al een poosje niet meer met J. in hetzelfde huis woonde.  Wilden Bianca en ik de generale repetities zo snel mogelijk afronden om zo snel mogelijk elkaar te kunnen ontmoeten?

Overeenkomsten

De overeenkomsten tussen onze eerste huwelijken zijn te talrijk om ze als “toevalligheden”  af te wimpelen. Maar er zijn nog meer interessante overeenkomsten in de levens van Bianca en ik. Wij zijn bijvoorbeeld allebei het oudste kind en al vrij jong met een grote – misschien wel te grote – verantwoordelijkheid opgezadeld. Ook onze families hebben een bepaalde overeenkomst. Ik ben afkomstig uit een Indische familie waarin vele uitheemse bloedgroepen vloeien. In ieder geval Nederlands en Indonesisch, maar ook Chinees en Oost-Europees, waarschijnlijk Tsjechisch ofWit-Russisch. Bianca heeft naast Zuid-Afrikaans bloed ook Frans en Duits bloed en misschien ook Scandinavisch. Als er zoiets bestaat als een familiekarma (zie Het grote loslaten 9 – Familiekarma) dan lijkt het alsof Bianca en ik voor dit leven een soortgelijke situatie hebben uitgezocht.

manikEen hele andere overeenkomst tussen ons zit hem in onze Maya-energie. Die is – en dat schijnt als ik mijn Maya-vrienden mag geloven nogal uitzonderlijk – bijna hetzelfde. Ik ben een 6 Kej en Bianca een 7 Kej. In de Tzolkin zitten er veertig dagen tussen onze geboorte-energieën, maar de basis is dezelfde. Ik heb in eerdere blogs reeds vermeld dat Don Alejandro, de bekende Maya-leider, mij meerdere malen heeft verteld over de bijzonderheid van onze relatie, reeds voordat hij Bianca ooit had ontmoet.

Tweelingziel?

De overeenkomsten in de levenspaden van Bianca en mij zijn frappant. En in deze blog licht ik slechts een tipje van de sluier op. Ik denk dat het feit dat Bianca en ik elkaar hebben ontmoet zo heeft moeten zijn. Ik geloof werkelijk dat er zoiets bestaat als een tweelingziel. En ik geloof ook werkelijk dat Bianca en ik tweelingzielen zijn. Dat wij elkaar al vele incarnaties kennen en dat wij dit maal (weer) naar de aarde zijn gekomen om elkaar te ontmoeten. Misschien om gezamenlijk te leren. Misschien om gezamenlijk karma op te lossen. Misschien om in deze bijzondere periode een gezamenlijke bijdrage te leveren aan de wereld. Het zou zo maar kunnen.

Het klinkt te mooi om waar te zijn. Om ooit in je leven tegen iemand aan te lopen waarvan je voelt dat het zo heeft moeten zijn. Dat je elkaar eindelijk gevonden hebt.  Maar het samen leven met je tweelingziel heeft zijn uitdagingen. Grote uitdagingen. Hoe zou dat komen? Je zou toch verwachten dat het leven met je “long lost pal” als vanzelf en in grote harmonie zou verlopen?

Ik denk dat dit komt omdat je samen – van te voren – een afspraak hebt gemaakt om bepaalde “oude” pijnen op te lossen. Die heel erg diep kunnen liggen. Die vele incarnaties terug zijn opgelopen, en die diepe sneden in je ziel hebben gekerfd. Bovendien heb je waarschijnlijk allebei in dit leven reeds je afweerstrategieën ontwikkeld om – individueel – met die diepe pijnen te kunnen omgaan. Een een daarvan is natuurlijk ook: projectie. Voor projectie kun je ook lezen: de schuld geven. En wie is de meest geschikte kandidaat om op te projecteren. Natuurlijk, je partner.

Het vergt inzicht, vastberadenheid en vooral veel liefde ( zowel voor jezelf als voor je tweelingziel) om je eigen pijn en de anders pijn te kunnen zien voor wat die is. En je eigen pijn te durven doorvoelen in plaats van om die af te schuiven op je omgeving – je partner in het bijzonder. Als je hierin slaagt heb je een grote stap gezet om deze levensreis gezamenlijk te kunnen volbrengen. In mijn volgende blog zal ik op een van onze uitdagingen nader ingaan. Ik noem het onze tango.

wedding

Een gedachte over “Het grote loslaten 73 – Een synchronistisch huwelijk”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *